ThaiMTB.com

ไม่รู้ว่าชื่อกระทู้จะทำให้น้องสะเทือนใจมั๊ย แต่ก็มาจากความตั้งใจแรก
ที่เราจะเปิดทริปนี้กันครับทริปนี้มีทั้งไปเพื่อเตรียมแต่งงาน และไปเพื่อคืนหัวใจ

คือ

1.ปั่นจากกรุงเทพฯให้ถึงเชียงใหม่เพื่อเป็นการซ้อมเพื่อขึ้นอินทนนท์
2.ปั่นไปเชียงใหม่เพื่อทำภาระกิจคืนใจในวันวาเลนไทม์ของน้อง
3.ปั่นไปขึ้นอินทนนท์เพื่อถ่ายทำวีดิโอประกอบงานแต่งของน้องอีกคน

นี่คือที่มาของทริปนี้ครับทริป "กรุงเทพฯ-เชียงใหม่ ทริปคืนใจและพิชิตอินทนนท์"
เรามาค่อยๆติดตามเรื่องราวไปพร้อมๆกันนะครับ

เดิมทีเดียวเราตั้งใจจะปั่นไปสองคนค่ำไหนนอนนั่นยังไม่กล้าชวนใครเพราะเรามี
พ่วงบรรทุกจักรยานและของไปกลัวจะสร้างความรำคาญให้เพื่อนร่วมทริปในความ
ที่ต้องปั่นล่าช้า...คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจหาเพื่อนร่วมทริป ซึ่งอยากจะบอกว่าช่าง
เหมือนละครเรื่องหลายชีวิตของท่านมรว.คึกฤทธิ์ ปราโมทย์ ได้แต่งไว้จริงๆ

และนี่คือผู้ร่วมทริปครั้งนี้นะครับ



ฉบับยาวครับ




ดูคลิ๊บแล้วเวลาแห่งความสุขผ่านไปเร็วจริงๆเลยครับ

ลุงเนตร ผู้เฒ่าผู้คร่ำหวอดกับการเดินทาง และมีระเบียบวินัยในการจัดการเดินทาง
ในแต่ละวัน และยังยังเป็นที่พึ่งในการจัดหาที่พักให้พวกเรา

ผมครับ veenono ผู้เฮฮาปาร์ตี้และรับได้ทุกสถานการณ์ไม่ว่าแต่ละวัน
จะออกหัวหรือก้อยเราก็พร้อมเดินทางเสมอ เหมือนดั่งพี่ๆในกรุ๊ปตั้งชื่อว่า
"veenono ปั่นไปซ่อมไปยังไงยังไงก็ถึงอินทนนท์"

โอ๊ตนนท์ ชายหนุ่มและเรื่องเล่าแม้จะน่าติดตามแค่ไหน ชีวิตจริง
เค้าก็คือ โอ๊ตนนท์ ชายผู้พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความรักและคน
ต้นเรื่องในการเดินทางครั้งนี้.......................................

อ๊ะเจ๊ยยยยลงผิดรูป

คุณพ่อผู้หวังความสำเร็จของลูกเป็นหลักไม่ว่าจะทำอะไรเค้าเป็นไอดอล
ของลูกเสมอ(ขอสักเรื่องนะ )และเป็นการเดินทางไกลด้วย
จักรยานครั้งแรกที่ไกลที่สุดในชีวิต รวมถึงขุนเขาต่างๆที่ต้องผ่านให้ได้เค้า
ทำได้แล้วครับวันนี้....BlueSuchi(บลูสูบซิ) ผู้มีดีกรี(หรือแอลกอฮอล์ )ในการเดินทาง

พี่อุ้ย...ทิ้งวงการล้อโตลุยป่าหันมาเอาดีทางการท่องเที่ยวด้วยจักรยาน
เพราะหวังว่าจะประหยัดและรักษ์โลกหารู้ไม่ว่าจริงๆน่ะมันเปลืองพอๆกัน

และการก้าวเข้าสู่วงการจักรยานในเวลาอันไม่นานเค้าก็ได้สร้างชื่อเสียง
ให้ติดแถวต้นๆในแวดวงทัวร์ริ่งจะด้วยอะไรเรามาติดตามกันในเรื่องนะครับ

พี่ฝนที่บอกว่าขาอ่อนจริงๆเค้าคือหัวลากเราเกือบตลอดเส้นทาง
นิสัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จึงเป็นที่รักของคนในทริปในเวลาอันไม่นาน

จริงๆพี่ฝนเป็นซีเนียร์ในบีพี นะครับที่คอยสอนมือใหม่ในการปั่น
ในเส้นทางขรุขระหรือทางแทร็ก ชอบสไตล์ลุยๆไม่มีลิมิตไม่ชอบ
ให้มีกรอบมากมายในการเดินทาง

การโอบกอดพ่อบนยอดอินทนนท์ทั้งน้ำตาซึมๆพร้อมกับคำกล่าว"พ่อครับผมรักพ่อครับ"

และหันมายกมือไหว้ผม"ลุงวีครับขอบคุณครับ" นั่นบ่งบอกว่าเค้ามีความภูมิใจมากๆในการ

ปั่นขึ้นพิชิตอินทนนท์ครั้งแรกในชีวิตจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้...ยินดีด้วยไอ้หลาน"ลูกไหน"

พี่เล็ก ปากน้ำ หนุ่มเท้าไฟ บุรุษผู้ซึ่งผมทักท้วงตั้งแต่คุยโทรศัพท์กันก่อน
ออกทริปว่า "ทริปนี้ขาอ่อนนะพี่ปั่นช้าพี่จะรับได้รึ...และขอให้ไม่แรงสักทริป"

"ไม่เป็นไรทริปนี้สำหรับพี่ถือว่าย้ายที่กินเบียร์ไอ้น้อง "

จริงๆผมเคยออกทริปกับพี่เล็ก ปากน้ำมาหลายครั้งครับ ลักษณะการปั่นจะประมาณ
รอบขาจัดและไปรอเพื่อนๆข้างหน้าเสมอ แต่ทริปนี้พี่เล็ก ช่วยเป็นหัวลากเรา 2 วัน
ก่อนจะแยกตัวไปดอยผ้าห่มปกกับทริปคุณรุ่งริ่ง(เค้าตั้งใจไว้แต่แรกแล้วครับ)

เสือแม่ฮ่องสอน(ชื่อล๊อกอิน)หรือน้องแอบเปิ้ลคืออีกหนึ่งคนต้นเรื่องในทริปนี้
ที่จะไปปั่นขึ้นอินทนนท์เพื่อถ่ายทำวีดิโอประกอบงานแต่งงานในเดือนกรกฎาคมนี้
ซึ่งสวนทางกับน้องโอ๊ตนนท์อย่างสิ้นเชิง

ลักษณะการปั่นชอบยืนโยกและรอบขาจัด(ทำไมไม่จัดไปเข้าที่ 1 นะ )เดิมที
ผมนัดให้น้องเค้านั่งรถทัวร์ตามมาที่อุตรดิตถ์เพราะจำวันผิดปรากฎว่าน้องเลยต้องเสีย
ตั๋วและซื้อใหม่มาลงลำปาง ทำให้เราต้องใช้ตัวช่วยนั่งรถไฟจากเด่นชัยมาลงลำปาง
เพราะกลัวน้องเหงาที่ต้องลำพัง...ก่อนจะร่วมปั่นมาจอมทองด้วยกัน



นักปั่นสาย เสืออิฐ คนหลังอาน

คุณที ล๊อกอิน ฮักกี้เบอรี่(เขียนไงหนอภาษาปะกิจเนี่ย)ได้ร่วมทริปตอนขากลับ
กรุงเทพฯกับเราครับปั่นด้วยกันจนมาแยกตรงวงเวียนใหญ่(โดนพี่เล็ก ปากน้ำทิ้ง )

เพิ่งเข้าวงการจักรยานเมื่อตุลาปีที่แล้วหลังจากขลุกอยู่แต่ในห้องเพราะทำงานด้าน
วางระบบคอมพิวเตอร์ชอบเดินทางออกจากฝักดักแด้คนเดียว จนติดใจแบบหนึบๆ

แผนการเดินทางที่วางไว้ก่อนจะออกเดินทางกันนะครับ
วันที่ 6 ร้านครูอ้อ-อ่างทอง
วันที่ 7 อ่างทอง-นครสวรรค์
วันที่ 8 นครสวรรค์-พิษณุโลก
วันที่ 9 พิษณุโลก-อุตรดิตถ์
วันที่ 10 อุตรดิตถ์-ลำปาง
วันที่ 11 ลำปาง-ลำพูน
วันที่ 12 ลำพูน-จอมทอง พักผ่อน
วันที่ 13 ปั่นขึ้อินทนนท์
วันที่ 14 ทำภาระกิจคืนใจของน้องโอ๊ตนนท์และเดินทางกลับกรุงเทพฯ

.
.
เช้าวันที่ 6 ตอนตี 5 ผมตื่นมาปลุกโอ๊ตซึ่งมาประกอบรถและนอนที่บ้านผม
ให้เตรียมตัวออกเดินทางกัน และนี่คือนาทีการเดินทางไกลร่วมกันของหลายชีวิตครับ

พ่วงสัมภาระ

เราปั่นเข้าเพชรเกษมเลี้ยวซ้ายไปกาญจนาภิเษกยังไม่ถึง 10 กม.มั้ง
ปราดุกว่าล้อพ่วงผมลูกปืนหล่นหายหมดอาจจะมาจากปั่นเร็วไปหน่อย
ผมนัดพี่ฝนที่เส้นราชพฤกษ์จึงต้องเลื่อนนัดจาก 09.00 เป็น 10.30
เพราะซ่อมกันไม่เสร็จสักที พอมาเจอพี่ฝนเราเลยโทรบอกอีกกลุ่มที่
รอเราที่ร้านครูอ้อซึ่งอยู่คนละทางให้ออกเดินทางไปก่อนและเจอกันที่
อยุธยาหรืออ่างทองไปเลย....

ซ่อมล้อ+ซื้อล้ออะหลั่ยสำรองเสร็จเราก็เริ่มออกเดินทางกันท่ามกลางแสงแดด
และความอิดโรยของโอ๊ตนนท์เพราะการที่ได้นอนแค่สองชั่วโมงจากการประกอบ
รถไม่เสร็จ....
มีเรื่องน่าตกใจแถวๆปทุมธานีเราเข้าร้านกาแฟหนี้ร้อน แต่เป็นร้านเรด คอฟฟี่ เล่น
เอาเสียวๆคำพูดพอสมควร





ช่วงนี้สรุปทริปดอยอินทนนท์เยอะมากๆเดี๋ยวจะค่อยๆทะยอยเอามาลงและมาเล่า
สลับกับเพื่อนๆอีกสองสามท่านนะครับ ยังไงก็ปั่นใจมาอ่านสรุปทริปนี้บ้างนะครับ

ปูเสื่อรอชมแล้วครับผม