ThaiMTB.com

ใครอายุพอๆกับผม และมีโรคชราแบบผม เคยปั่น ทางไกลไม๊ครับ ไม่มากเท่าไร ประมาณ สัก 150 กม อ่ะนะ แล้วมีปัญหาไรไม๊ครับ อย่ากลองปั่นกะเค้ามั่ง กลัวหัวทิ่ม ข้างทางซะก่อน ขอปรึกษาหน่อยครับ

เท่ากับผมเลยครับ
ผมเบาหวาน150ความดันไม่มี ปั่นได้สบายมากแต่
ต้องทานอาหารมากหน่อยเพราะจะหมดแรงเร็จ
ผมปั่นมาหลายที่แล้ววันหนึ่ง230กมก็เคยมาแล้ว

เอส เมอริดา เบาหวาน type 1 ต้องฉีด ปั่นทางไกลมามากต่อมาก

อ่านกระทู้เขาสิครับ มีมาหลายครั้งแล้ว

ส่วนความดันไม่มีปัญหาหรอกครับ มีคนเป็นมากมาย ปั่นทางไกลก็ทำได้แน่นอน แต่ต้องอย่าหักโหมมาก พักให้พอครับ อายุ 60 ยังน้อยมาก มีคนอายุ 82 ปั่นไปกลับจากเสียมเรียบมาอรัญด้วยรถพับไม่ดูดใคร ระยะทาง 165 กม ต้นเดือนมกราคมนี่เอง ผมรู้เพราะก็ไปร่วมทริปกับเขาเหมือนกัน

อย่าลืมแจ้งเพื่อนร่วมทริปให้ทราบ และแนะนำวิธีปฏิบัติหากเราหมดสติด้วย เช่น
ต้องหยิบยาที่ไหน โทรหาใคร เบอร์อะไร เบอร์โทรพกไว้ตรงไหน
ทำเป็นป้ายแขวนคอหรือพกใส่กระเป๋าไว้ด้วยก็ดี เผื่อใครผ่านมาเจอจะได้ช่วยเหลือเราได้ถูกครับ

เข้ามารับความรู้ด้วยคนครับ

เคยเห็นคนเป็นเบาหวานพกกลูโคสเป็นหลอดห้อยคอไว้เวลาออกทริป

ครับ ผมอายุ 61 ปี ครับ เริ่มปั่น ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2553 ครับ โรคประจำตัวหรือผมพยามลืมมันเสีย ผมปั่นทางไกลมากกว่า 100 กม.หลายครั้งแล้ว ทำได้ปกติ ไม่มีไรนี่ครับ

อ้อ ครั้งแรกในชีวิต ปั่นทางไกลกับลูกชาย เช้าวันนั้นผมไม่ได้ทานข้าวเช้า ลูกชายบอกให้ผมสปิ้นเลย ผมกดเต็มทีเลย ปรากฎว่าหน้ามืดจะเป็นลมเลยครับ ตะโกนบอกให้ลูกชายรู้มาช่วยจับรถจักรยานจอดได้ ไม่ล้มครบ นั่งพักสักครู่ ปั่นต่อไปทานอาหารได้ครับ ปั่นจนจบครบ 95 กม.ได้สบายครับ

บทเรียน คือ ท้องต้องอิ่ม ต้องรู้กำลังของตัวเองมีแค่ไหน ปั่นไปตามกำลังที่เรามีครับ ไม่ใช่กวดไล่ จนลืมคิดถึงตัวเอง

ผมเกษียณแล้วเมื่อ ธค 53 ครับ ต้นปีนี้ก็เลยซื้อจักรยานมาออกกำลัง เพิ่งฝีกปั่นได้สัก 20 วันเอง โรคหัวใจเป็นโรคประจำตัว ทำบอลลูน มาแล้ว 2 หน 4 เส้น ยังไม่รู้ว่าจะปั่นได้อีกนานแค่ไหนครับ

ขอตอบแบบให้กำลังใจไอ้"นู๋เล็ก"

ขออภัยต่อท่านอื่นที่ร่วมอ่าน ขอผมเรียกไอ้คุณ"นู๋เล็ก" เพราะคบกันมาสมัยหนุ่ม แต่เกือบยี่สิบปีเพิ่งจะมาเจอในกระดานไทยเอ็มทีบี ที่นี่เอง หน้าตายังไม่เห็นกัน...ไม่รู้ต่างคนจะเหี่ยวกันขนาดไหน

เฉพาะเรื่องโรคหัวใจแล้วทำบอลลูน พรรคพวกผม...คนวงการเล่นกิฬาแบบเอาทนเป็นหลักใหญ่ พวกวิ่งมาราอธอน พวกเล่นไตรกิฬา...นับมือได้เกินสิบคน เพื่อนกลุ่มนี้ที่ได้เจอ...สมัยตัวยังหนุ่มวัยยังอ่อน ใช้ชีวิตเปลืองเกินไป ทำงานหนัก...อดนอน...กินดึก สังสรรค์บ่อย ปาร์ตี้เยอะ...ทำนองงี้

พอช่วงเข้าวัยเกือบปลายใกล้เกษียณ วัยใกล้ ๕๐ ได้คิดอยากทำตัวให้ฟื้นคืนความแข็ง...ก็เริ่มหัดออกกำลังกาย

บางคน...หัดวิ่ง ได้เตาะแตะระยะยังไม่ถึง ๑๐ กิโลเมตร อาการหัวใจที่มันแย่ด้วยไขมันที่มันพอกอุดรูตันมันก็ฟ้อง วิ่งไปหาหมอ หมอก็จัดการทะลวงให้ น่าจะเรียกว่าทำบอลลูนอย่างไอ้ "นู๋เล็ก"

หมอก็ห้าม ห้ามคนป๋วยอย่าไปฝืนออกกำลังให้หัวใจมันพังไป

บางคนหัดเล่นไตรกิฬา ตั้งเป้าจะลงเล่นเป็นไอออนแมน คือว่ายน้ำในทะเลกว้างซัก ๓ กิโลกว่า ปั่นจักรยานอีก ๑๘๐ กิโลเมตร จบลงด้วยการวิ่งมาราธอน ๔๒ กว่ากิโลเมตร เพื่อนคนนี้เกิดอาการเจ็บหน้าอกหัวไหล่ชาระหว่างซ้อมปั่น เพื่อนพาไปหาหมอก็ต้องขยายเส้นเลือดหัวใจ ช่วงแค่หัดเล่นไตรอยู่แค่ระยะเสี้ยวคือเศษหนึ่งส่วนสี่ของไอออนแมน เพราะหัวใจเก่าหลอดเลือดเก่ามันอุดตันด้วยไขมันที่สะสมมาก่อนหน้า

ไม่นับถึงคนดังในกระดาน เอาชื่อมันมากล่าว "มัน"คงไม่ด่าผม เพราะเป็นตัวอย่างในทางดี ชื่อ "เสือหงอย" ไอ้นี่คงจะโดนหนักกว่าทำบอลลูน เพราะมันโชว์รอยแผลหมอแหวกหัวใจเอาเส้นเลือดจากโคนขา ไปเสียบแทนเส้นเลือดเก่า รอยผ่าตัดแหวกหน้าอกดูแล้วเสียวถึงวันนี้

คนพวกนี้ เมื่อพบหมอทำบายพาสหรือบอลลูนจะโดนหมอสั่งห้าม คำสั่งเดียวอย่าไปทำอะไรให้มันเหนื่อยเกินเดียวจะตายไปเสียชื่อหมอเจ้าของไข้ ...อันนี้ผมว่าเอง

พวกนี้ล้วนดื้อหมอ ฝืนออกกำลังแต่เริ่มต้น...ต่อยอดจากที่เคยทำ ไอ้ที่เคยวิ่งไม่ถึงสิบกิโลเมตร มันก็วิ่งได้ถึงปัจจุบันเป็น ๔๒ กิโลเมตร เป็นนักวิ่งมาราธอนในวงการวิ่ง

ไอ้ที่เล่นไตรกิฬาได้แค่ระดับเศษเสี้ยวของคนเหล็ก มันก็เล่นได้ครบระยะเป็นคนเหล็กหลังเจอหมอโมเส้นเลือดแค่สองปี ไม่นานเลย

ส่วนไอ้ "เสือหงอย" ไปหาหมอครั้งสุดท้ายเพราะมีเรื่องปั่นจักรยานไปชนรถสามล้อที่ตัดหน้า หมอที่รักษาเรื่องโรคหัวใจเมื่อสิบปีก่อน ก็ถือโอกาสให้มันทดสอบเรื่องหัวใจโดยวิ่งสายพาน

ช่วงทดสอบหมอขอให้มันใช้อุปกรณ์ประคองตัวกลัวมันวูบกลิ้งตกเครื่องทดสอบ มันบอกไม่ต้องครับหมอ ...คอยดูผม

ฮ่าๆๆๆ...มันเล่าไปหัวเราะไป ตอนพูดเรื่องนี้ให้ผมฟัง มันวิ่งจนหมอตาค้างไม่นึกเลยว่าคนป่วยที่หมอเคยทำบายพายแบบไอ้ "เสือหงอย" จะมีหัวใจที่กลับคืนแข็งแรงกว่าที่หมอจะเคยเจอในคนไข้คนอื่นที่หมอเคยดูแล

นิทานเรื่องนี้สอนว่า หมอที่เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องโรคหัวใจ ก็ไม่มีประสบการณ์จริงว่าการออกกำลังกายแนวแอโรบิคส์จะช่วยฟื้นสภาพคนป่วยโรคหัวใจที่ผ่านการทำบายพาสหรือบอลลูนได้ดีเพียงใดคร้าบบบ

เขียนเสียยาว เพียงขอไอ้"นู่เล็ก" อดทนออกกำลังฟื้นฟูสภาพหัวใจหลังทำบอลลูนในโซนที่ยังพูดคุยได้ระห่างปั่น อย่าให้เหนื่อยจนเกินไปเอาขั้นผิวปากไปปั่นไป แต่อดทนหน่อย...ปั่นเที่ยวมันไปวันละซักสี่ห้าชั่วโมง ซักหนึ่งปีพอให้มันฟื้น แล้วปีหน้าค่อยใส่ความหนักให้มันเกิดอาการหอบนิ้ดดด...แต่พอยังคุยกันได้ อีกซักปี...ทีนี้อัดให้หอบแฮ่กเลย ขนาดไม่อยากคุยกันแล้ว

นั่นละครับ...โปรแกรมฟื้นฟูหัวใจ ๒-๓ ปีสำหรับไอ้ "นู๋เล็ก" ครับผม

ด้วยความระลึกถึง

จารึก หลังสวน

ผมอายุ66ปี ลูก7คน (ชาย6หญิง1) ลูกทั้งหมดไม่มีใครขี่จักรยานสักคน มีผมคลั่งไคล้จักรยานอยู่คนเดียวในบ้าน ผมมีโรคประจำตัวหลายโรคมากๆ ขอยกตัวอย่างสัก5โรคก่อนได้แก่ เบาหวาน 210 ความดัน195 (ตัวบน)135(ตัวล่าง) หายใจลำบากมาก เหนื่อยง่าย ท้องอืด กรดไหลย้อน แน่นหน้าอกซีกซ้าย ร้าวรานไปถึงสบักหลัง หมอเคยยิงบัลลูนแต่หลอดเลือดตีบหมดทุกเส้น เลยยิงไม่เข้า ต้องเปลี่ยนมาผ่าตัดต่อเส้นเลือด(BYPASS) ทุกเส้นทั้ง4เส้น กล้ามเนื้อหัวใจแห้งตายสนิทกว่า75% หมอได้แตงง..งง ว่ามีชีวิตมาได้ไง จังหวะเต้นของหัวใจแทบดับมิดับแหล่ ขะแม่วๆๆ ไม่ได้เต้น ตึกตั่กตูมตามอย่างชาวบ้านเขาเลย มีอยู่เช้าวันหนึ่งเมื่อเร็วๆนี้ (วันอาทิตย์23มกราคม2554)ตื่นมาปั่นจักรยานFIXED GEAR จานหน้า44ฟัน เฟืองหลัง18 ปั่นขึ้นสพานพระปิ่นเกล้าแข่งปะกบความเร้วเทียบเคียงกับรถตุ๊กตุ๊ก ชนะขาด พอเลี้ยวซ้ายเข้าถนนจัลสนิทวงศ์ เจอกับจักรยานกลุ่มใหญ่อยากรู้ว่ากลุ่ม6-7คนนี้กำลังจะไปไหนกัน ด้วยความอยากรู้เลยขี่ตามตูดในระยะห่าง10เมตร แต่กลุ่มนี้ ปั่นความเร็ว32 FIXEDGEAR ของผมปั่นเต็มเหนี่ยวเพิ่งจะได้แค่29 แต่โชคดีที่มาตามทันตอนติดไฟแดงทุกที ตามพวกเค้ามาจนมาเจอ อีกฝูงใหญ่มากๆ ที่สวนธน เลยได้ดื่มน้ำเต้าหู้ ฟรี 1 ถ้วย ร้องเพลงชาติไทยจบก็ขี่ตามฝูงใหญ่ไปผสมโรงดื่มน้ำเย็นที่วัดเกตุม ขี่ตามไปกินแกงเขียวหวานอีก1จาน แล้วไปจบที่ ไอติม4โคน ขนมเค็กจิ๋วหน้าลูกเกด 4 ชิ้น แตงโม 2 กลีบ น้ำเกลือแร่ 1 กระป๋อง น้ำจืด 1 ขวด(700CC)ทั้งหมด "ฟรี"ตลอดทาง มิหนำซ้ำยังนั่งกะบะล้อกลับมาที่เดิม(สวนธน)แบบชิวๆ คือ "ฟรี" อีกเช่นกัน ผมปั่นกลับบ้านท่ามกลางความมืดมิดตอน4ทุ่ม ของคืนเดียวกัน(อาทิตย์23)
สรุป:อายุ60 โรครุมเร้า ก็ไม่เห็นจะมีอุปสรรค์ใดๆเลย ขอให้มีรถจักรยาน ซะอย่าง คิดเสียว่า ได้นั่งปั่นจักรยาน มีความสุขดีกว่า นอนดมสายยางออ๊กซิเย่นบนเตียงหมอ เป็นไหนๆ ปั่นๆไปเรื่อยๆ เกิดฟุบตายคาแฮนด์ ก็ยังดีกว่า ชักกะตุกตายคาเตียงโรงพยาบาล เพราะ สาเหตุเดียวกัน คือ "สิ้นอายุไข" ไงล่ะ จริงแม๊ะ..อ่านจบรีบออกไปปั่นเลยครับ!!!!

ลุงจารึกอุตส่าห์มาให้กำลังใจ..นู๋เล็ก..เพื่อนเก่า..แก่ด้วย

ขอบคุณที่มอบโปรแกรมฟื้นฟูหัวใจให้.. ขอน้อมรับด้วยความยินดียิ่ง เผื่อชีวิตนี้จะได้กลับมาซิ่งอีกครั้ง..
แต่แหมต้องทนอีกตั้ง 2-3ปี สัก 2-3 เดือนมีไหม..วัยรุ่นใจร้อนอ่ะ
เดี๋ยวเจอกัน คงต้องประชันรอยย่นกันละ..555..(ดูจากรูปลุงจารึกปั่น 65 วันแล้ว..นู๋เล็ก..แพ้ขาด)

เห็นด้วยกับพี่ amnajmk ครับ... ปั่นตายคาแฮนด์ ดีกว่า ตายคาเตียงที่โรงพยาบาลครับ

หมอกับคนไข้ดูจะเป็นคู่กัดทางความคิดหรือทฤษฏีตลอดกาล เพิ่งประสบกับตนเองเมื่อ ๑๗ กพ ผนก็มากกว่าคุณสัก ๒ ปี มีความดัน(คุมได้แล้ว ๑๑๕-๗๑) กล้ามเน์้อหัวใจ เหลือ ๖๕ เปอร์เซนต์ ตั้งแต่ ๒๕๔๖ เริ่มขี่จริงจังเมื่อ ๒๕๕๑ หลัก ๑๐,๐๐๐ กม(ทางราบ) ปลาย มค. ไปลองทางสังขละ-ด่านเจดีย์ฯ รวม ๕๐ กม สู้ได้แต่คิดว่าต้องซ้อมหนักขึ้น ดูคำแนะนำในกระดานนี้เก็บรวมข้อสงสัยไปถามหมอ ขอเพิ่มกล้ามแขน,อก,ท้อง หมอเฉย ถามคำสุดท้ายว่าจะทำชีพจรที่ ๘๕ เปอร์เซนต์ของ MHR ได้บ้างไหม แค่นั้นแหละหมอค้อนวงเล็กๆแล้วตอบว่าให้เดินสายกลาง สายกลางเท่าไรไม่กล้าถามต่อ

๑๘ กพ เพิ่งถามในกระดานเทคนิคเรื่อง Heart Rate Zone ยังไม่ได้ความกระจ่าง ลองติดตามดูคงเป็นประโยชน์กับชาว"โรค"บ้าง กำลังหาคำตอบจาก Web แพทย์หัวใจอยู่ มีความคืบหน้าอย่างไรจะเอามาปันกัน สู้นะ...จ๊วบ จ๊วบ

ชอบกระทู้นี้มาก สาระและความไม่ประมาท ต่อการใช้ชีวิตล้วนๆ ผมยังไม่เป็นแต่พ่อผมเป็น ตั้งแต่ 60 ต้นๆ จนตอนนี้72 เคยซื้อจกย.ให้ปั่น ก็ไม่ชอบเอาไว้ปั่นไปปากซอยซื้อกับข้าว สัก 6 ปี ก่อน ล้มฟุบล
ไป พอรู้สึกตัวก็พูดไม่ได้ พยายามลุกขึ้นก็เหมือนควบคุมกล้ามเนื้อไม่ได้ แม่มาตามผมก็รีบส่งรพ.ใกล้ๆก่อน หมอที่นั่นแจ้งว่าไปรพ.จังหวัดเลย ผลลิ่มเลือดในสมองอุดตัน กินยาค่อยดีขึ้นและพักฟื้นอยู่ 3 วัน กลับบ้าน หมอแจ้งว่ามาช้าอีกครึ่งชม. จะเป็นอัมพาตได้ ตั้งแต่นั่นมาพ่อไปไหนลูกไปด้วย ทุกวันนี้พ่อผมเลือกออกกำลังการด้วยการเดิน+วิ่งช้าๆ ทุกเช้าและเย็น สิ่งที่ได้รับบทเรียนจากเรื่องนี้คือ 1.อย่าลืมยาลดเบาหวาน ทุกครั้ง ทุกมือ้อาหารและควรเผื่อ 2.อย่าหักโหม ถ้ารู้สึกหน้ามือหยุดพักทันที 3. พกของหวานกันฉุกเฉินเวลาหน้ามือกระทันหัน 4.มีบัดดี้หรือเพื่อนไปด้วยทุกครั้ง ที่แข็งแรงพอจะแบกเราไปรพ.ได้ ไปคนเดียวค่อนข้างเสี่ยงมากและคนที่มาพบเจออาจจะไม่ทราบว่าเราเป็อะไร และจะวิกฤตเมื่อเราพยายามพูดคุยแต่ไม่รู้เรื่อง ต้องระวังเคสพ่อผม ครับ