ThaiMTB.com

ที่นำมาเล่าได้ใช่เพื่ออวดอ้าง แต่เพื่อเป็นแรงจุงใจสำหรับน้องๆหลานๆ ที่ยังมีเวลาพิชิตภูเขาที่สูงที่สุดในประเทศไทย
ก่อนอื่นต้องขอแนะนำตัว
ชื่อ นายวิรพัชร์ ฉัตรไพบูลยาภา (ชื่อเดิม สาโรช ปริไพบูลย์) พ.ศ.เกิด 2495 อายุ 59 กับอีกหนึ่งเดือนเศษ
สถานที่ปั่น จังหวัดอุดรธานี
ได้รับการรักษาโรคเข่าเสื่อมมา 1 ปี
หนึ่งเดียวจากอุดรธานี ลงในประเภทเสือหมอบ 50 ก.ม.
หมายเลขแข่งขัน A1020
-เดินทางจากจังหวัดอุดรธานี คืนวันที่ 10 ก.พ.โดยรถยนต์ปรับอากาศสายอุดรธานี-เชียงใหม่
-วันที่ 11 ก.พ.ปั่นจักรยานไป อำเภอจอมทอง เข้าพักที่พ้ก
-วันที่ 12 ก.พ.สมัครเข้าร่วมการพิชิตดอยอินทนนท์ ระหว่างที่เตรียมตัวเข้านอนตั้งแต่เวลา 3 ทุ่ม จนตีหนึ่งก็ยังไม่หลับ ไม่ได้ตื่นเต้นน่ะครับเพราะไอ้สถานที่พักมันอยู่ตรงข้ามกับร้านคาราโอเกะ ท่านพากันร้องเพลงเกือบถึงตีหนึ่ง(แม้มันน่าจะร้องให้ยันสว่าง จะได้มีขออ้าง ว่าเล่นน่ะ ก็ตั้งใจมาแล้วต้องพิชิตดอยอินทนนท์ให้ใด้นี่)
-วันที่ 13 ก.พ.เริ่มการแข่งขันที่หน้าวัดพระธาตุศรีจอมทอง 10 ก.ม.แรกถึงประตูอุทยาน(ประตูสู่นรก)ถัดจากประตูก็จะพบภูเขา(อย่าเรียกเนินเลย)เขย่าขวัญ แรกๆก็พอปั่นไปได้ ผมเริ่มใช้ความคิดหากเราจะพิชิตดอยอินทนนท์ กับสังขารที่ไม่เอื้ออำนวย จะต้องไม่ใช่วิธีนี้คงไปได้แค่ไม่เกิน 3 ลูกแน่ต้องม้วนเสื่อกลับบ้าน
ผมเริ่มลงจูงตั้งแต่ตีนเนินจนถึงยอดเนิน ในระหว่างทางเพื่อนๆ น้องๆ ที่กำลังปั่นขึ้น ได้พูดให้กำลังใจ "สู้เค้า" บ้าง "อดทนน่ะครับ" บ้างต้องขอขอบคุณ ผมเริ่มจูงโดยรักษาระดับการจูงให้สม่ำเสมอ เอะเป็นไปได้ผมจูงตีคู่มากับเพื่อนๆนักปั่นที่กำลังปั่นข้นเนิน เค้ายังพูดว่า"ว่าจูงยังเร็วกว่าปั่นซะอีก" ผมคิดในใจการพิชิตไม่ใช่ว่าจะต้องปั่นให้ถึงยอดดอย มีซักกี่คนที่เต็มร้อย การแข่งขันผู้ชนะอาจต้องแบกรถเข้าเส้นก็มี

เพื่อนๆนักปั่นเริ่มปั่นผ่านผมไปคนแล้วคนเล่า พอผ่านไปได้ 3 เนิน(ภูเขาน่ะ) ขณะที่พบกำลังจูงขึ้นเริ่มเห็นหลังเพื่อนๆที่ปั่นผ่านผมไป
ผมก็ยังจูงรักษาระดับความเร็วเอาไว้ เริ่มมีเพื่อนที่เห็นอยู่ข้างหน้านั่งพักอยู่ริมทาง ผมจูงผ่านและตะโกนทักทาย พอถึงยอดเนินผมก็ใช้วิธีให้รถมันไหลลงด้วยตนเองเป็นการพักขาไปในตัว สรุปแล้วการพิชิตดอยอินทนนท์ของผมจะใช้ "เข็นขึ้นแล้วก็ไหลลง" หลายลูกเข้าเพื่อนๆที่ปั่นขึ้นเริ่มนั่งพัก นั่งนวดเพราะตะคิวเริ่มมา แต่สำหรับผมก็ยังจูงขึ้นและไหลลงปกติ และยังรักษาระดับความเร็วในการจูงไว้เท่าเดิม ผ่านมา 4 ชั่วโมง ผมยังไม่แม้แต่หยอนก้นลงนั่งพักเลย เพื่อนๆที่อยู่ข้างหน้าเริ่มไปอยู่ข้างหลังผม ถึงคราวผมมั่งผมก็พูดปลอบเค้าไปว่า "ค่อยๆไปน่ะครับ" "ผมยังหาเพื่อนจูงอยู่เลย" ได้ผลแฮะเริ่มมีเพื่อนจูงไม่เหงาแล้ว แต่โทษทีเพื่อนๆขยับจะจูงก้าวขาตะคิวก็มา ขึ้นปั่นก็เป็น เพราะก้ามเนื้อมันบอบช้ำซะแล้ว เริ่มมีคนถอดใจ
-ถึงนรกตัวจริงที่เนินพระธาตุ(ภูเขาน่ะ)ผมเริ่มจึงแซงเพื่อนๆนักปั่นที่ละคนสองคน ผมเริ่มถนอมแรงลดความเร็วลงนิดนึ่ง เพราะว่าที่พระธาตุชันมากว่าหนักแล้วก็ยังสู่ข้างหน้าไม่ได้ เพราะที่เนินพระธาตุมีส่วนโค้งและริมเขา มีจุดชมวิวสวยงามมาก(คิดแล้วน่าจะหยุดดูเป็นบุญตาจัง แต่ยังไม่มีใครจูงสร้างสถิติเอาไว้เลยโดยการจุงล้วนๆตลอด 30 ก.ม.)
-นรกด่านสุดท้าย สถานีทวนสัญญาน แหม ทำถนนยังไงไม่หาวิวสวยๆให้ชมมั่ง ตั้งโด่จนถึงยอดเลย ทำให้กินแรงสุด (จูงน่ะ) ในขณะที่จูงจะหันหลังมามองเพื่อนๆที่กำลังจูงขึ้นมาก็ไม่ได้ มันจะหน้ามืด ก้ามเนื้อก้อนที่ใช้เดินเริ่มตึงขึ้มานิดๆ แต่ก้ามเนื้อที่ใช้สำหรับปั่นยังปกติดีอยู่
-พ้นเนินเขาสถานีทวนสัญญานได้รับแรงเชียร์จากเพื่อนๆข้างทาง บอกอีกอึดใจก็เข้าเส้นชัยแล้ว
-ผมขึ้นคอมรถจักรยานแล้วเริ่มปัน ตั้งแต่จูงขึ้นกับไหลลง เป็นการปั่นจริงๆ พอเลี้ยวหักมุมเขา โถผ่านซุ้มโค้งสีแดงเส้นชัยซะแล้ว อะไรกันน่าจะเอาไปไว้สักอีกหนึ่งกิโลก็ไม่ได้ เอาหล่ะก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้พิชิตดอยอินทนนท์แล้ว อาจเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายเพราะสังขารเริ่มแย่
-มีน้องๆ เพื่อนๆ มาแสดงความนอนดี พร้อมพูดว่าลูงครับ,พี่ครับ ปั่มมาได้อย่างไร กับเสือหมอบโดยใช้จานแสตนดาร์ด 53,39 เฟื่องหลังสูงสุดแค่ 25 ผมก็บอกไปโดยไม่อายว่า ก็จูงขึ้นกับไหลลง ตลอดทางแหละหลาน ก็ดีใจอยู่อย่างถึงยอดดอยแล้วไม่มีอาการโซมให้เห็นเลย
-หวังว่าน้องๆ หลานๆ หรือเพื่อนๆได้มีข้อคิด แล้วมาร่วมการพิชิตยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศไทย ก็จะไม่มียอดเขาที่สูงกว่านี้ให้พิชิตอีกแล้ว เพียงแต่จะหวนกลับมาระลึกถึงความหลัง หรือมาลบสถิติของตัวเองในขณะที่ยังมีแรงอยู่ วันนี้ปั่นขึ้นไม่ได้ วันหน้าต้องทำให้ดีกว่านี้
-ขอบคุณที่เสียเวลามาอ่าน ข้อความที่อาจจะไร้สาระ หรืออาจะน่าสังเวช
-หากร่างกายของผมยังแข็งแรง จะต้องปั่นให้ได้มากกว่าจูง ปีนี้มิได้เซ็ตรถมาเพื่อขึ้นเขา หยิบรถที่ปั่นทางเรียบอยู่ทุกว่ามาปั่น มันไม่ใช่
-ขออนุญาตลาน่ะครับ

ผมอย่สระบุรีก็ได้ไปร่วมงานนี้ด้วย ตะคริวรับทานหลัง ขณะกําลังจูงอยู่แถวหน้าพระธาตุ มีสาวสวยใจดี ฉีดสเปย์ให้จึงไปต่อได้ ผมเข้า เส้นชัยคนที่ 44 ทําเวลาได้ 3.52 นาที่ กับการมาครั้งแรก แน่นอนต้องมีนัดล้างตาแน่และคิดว่าจะต้องทําได้ดีกว่าเดิม มีข้อบกพร่อง หลายอย่างที่ต้องแก้ไข อย่างไรเสียขอเป็นกําลังใจให้ อาป้อมนะครับ

อยากถามเรื่องเวลาใช้ไปทั้งหมดเท่าไร ระยะทางด้วยครับ จากเริ่มที่teenเขา ถึงยอด
แบบว่าสนใจจะได้คำนวนแรงได้ถูก เพราะเคยคำนวนผิดจากครั้งที่ไปขึ่นเขาใหญ่ มันใช้เวลาเกินกว่าที่คิดไว้ เข้าที่พักกินข้าวเย็นสาย
แฟนรอ เกรงใจๆๆแบบว่ารู้ๆกัน

แค่นี้ก็สุดยอดแล้วครับ กับอายุ 59 ปี ไม่เกร่งจริงเดินไม่ไหวหรอกครับ สุดยอดครับ อาป้อม

ขอชื่นชมด้วยคน สุดยอดแล้วครับท่าน

ยินดีด้วยครับอาป้อม เพราะถึงจะเป็นการเข็นหรือจูงสลับกับการปล่อยไหลลงเนินและปั่นบ้าง
แต่ก็ ๓๐ กิโลเมตรนะครับ ถ้าไม่ฟิตก็ลำบากเหมือนกันนะครับ

เยี่ยมเลยครับ นับถือใจจริงๆ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน ถ้าหากปีหน้ายังมีกำลังผมขอสัญญาว่าจะไปอีกและจะปั่นให้มากกว่าเดิม
เพราะมีบทเรียน และรู้เส้นทางแล้ว ได้คุยกับเพื่อนบางท่านยังบอกว่าแอบมาปั่นก่อนงานจริงด้วยซ้ำ
ผมอยู่ไกลคงต้องหาเขาแถวบ้านซ้อมมั่ง
และขอขอบคุณที่เพื่อนๆหลานๆที่ให้กำลังใจ ถ้าปีหน้าได้ไปก็ทักทายกันบาง

จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว ยินดีด้วยครับ อย่างน้อยก็ชนะใจตนเอง ที่ไม่ยอมเลิกเสียกลางคัน ผลของความอดทน รสของมันหวานชื่นเสมอ ครับ

ผมว่าเจ๋งมากอ่ะ ครับ
เข็นได้ยังไงตั้ง 30 กว่าโล
ปั่นแบบเท้าไม่แตะพื้นผมว่ายังทำง่ายกว่าอีก

เข็นคันนี้ครับ
แหมทำให้รถเค้าเสียชื่อมาก อิตาลีจะขอซื้อคืนไหมเนี่ย