ThaiMTB.com

วันอาทิตย์ที่ 23 มกรา ที่ผ่านมา มีทริปประจำปีขี่จักยานจากกรุงเทพไปหัวหินของกลุ่มสวนธน ก็ได้ไปร่วมมาเป็นปีที่ 2 ปีที่แล้วเอาเสือหมอบไป ไปไม่รอด ไปหมดแรง (หมดจริงๆแบบขี่ต่อไม่ได้เลย) เอาที่หาดเจ้าสำราญ (ระยะทางประมาณ 130 กิโลเมตรจากจุดเริ่มต้น) ปีนี้เอาใหม่ ก็ไม่คิดว่าจะไปได้ไกลกว่าเดิม แต่กลับขี่จนจบได้ เส้นทางค่อนข้างโหดร้าย คือเป็นถนนโล่งๆ มีแต่นาเกลือ สายลม (แรงๆ) และก็แสงแดด (เปรียงๆ) ที่พักข้างทางก็ไม่มี ร้านค้าขายน้ำก็ไม่มี เป็นภาวะที่ชวนให้ถอดใจตลอดเวลา จริงๆระยะทาง 130 ก็ไม่ได้ไกลอะไรเท่าไหร่ ขี่ซ้อมแถวๆนี้ก็บ่อยเนอะ แต่ทริปนี้เป็นการขี่แนวที่เราไม่ถัด เพราะไม่ได้ซ้อมมาแบบนี้ ขี่กันที่ความเร็ว 35-40 กิโลต่อชั่วโมง และขี่กันยาวๆไม่หยุดเลย ไม่มีติดไฟแดง ขี่ 50 กิโลหยุดพัก 1 ที เจอสภาวะแบบนี้เข้าไปถ้าไม่ได้ซ้อมมาดีจริงๆ จะทำเอาหมดสภาพเอาง่ายๆ ผมเองก็เช่นกัน ถึงจะเคยขี่เกินร้อยกิโลอยู่บ่อยๆ ขี่ไปแปดริ้ว ไปอยุธยา หรือไปนครปฐม ยังไม่หมดสภาพเช่นนี้ การขี่ในปีที่แล้ว เป็นอะไรที่ทรมานมากๆ หมดแรง หมดสภาพ แทบอยากจอดลงไปนอนกับพื้นถนน แต่ก็หยุดไม่ได้ เพราะถ้าไปไม่ถึงจุดพัก ก็ตกรถ เส้นที่ไป รถมงรถเมล์ก็ไม่มี

ปีที่ 2 นี้ (ยังไม่เข็ด) ปีนี้ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาก ไม่ได้คิดว่าจะขี่จบได้ ซ้อมก็ไม่ได้ซ้อม ตั้งแต่ปีใหม่มา ได้ขี่แค่ 2 ครั้ง ครั้งละ 50-60 กิโล จะให้ขี่เกือบ 200 กิโล แทบไม่ต้องหวังอะไร ก็หวังแค่ถึงหาดเจ้าสำราญ หรือถ้าไปได้ไกลกว่าเดิมอีกนิดก็คงดี จริงๆแล้วช่วงหาดเจ้าสำราญก็ถอดใจไปแล้ว ตั้งใจว่าจะขึ้นรถ service ไปลงหัวหิน เพราะช่วงแรกอัดมาตลอดจนหมดแรง แต่ก็นะ ร่ายกายไม่ไหว แต่ใจยังสู้ ก็กัดฟันไปต่อ จนไปถึงหัวหินได้ในที่สุด ก็นับว่าคุ้มค่า ที่ทำสถิติใหม่ให้กับตัวเองได้ ขี่จักรยาน 1 วันได้ระยะทาง 188 กิโล (มากกว่าสถิติเดิมมาอีก 25 กิโล) ใช้เวลาไป 7 ชั่วโมง 23 นาทีบนจักรยาน การข้าม Limit ของตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าร่างกายไม่พร้อม ใจไม่สู้ ก็คงไม่สำเร็จง่ายๆ

ทริปนี้ ได้ข้อคิดมาอย่างนึงคือ เรื่องของใจของเรา ใจของเราถ้าคิดว่ามันไม่ไหว มันหมดแล้ว ร่างกายก็จะเชื่อตามอย่างนี้ อย่างตอนที่ผมถอดใจที่หาดเจ้าสำราญ มันรู้สึกหมดแรงไปต่อแล้วไม่ไหวจริงๆ แต่พอใจสู้ขึนมา มันก็กลับไปต่อได้อีกตั้ง 60 กิโล พอใจสู้ ร่างกายมันก็ตอบสนอง มันก็ปล่อยก๊อก 2 ออกมาให้เราไปต่อได้ ฉนั้นแล้ว จะทำอะไรก็อย่าเพิ่งไปยอมแพ้แต่แรกครับ ต้องลองสู้ให้ถึงที่สุดก่อน

เช้าวันที่ 23/01 ตื่น ตี 5:30 (ตื่นเช้านี่เป็นอะไรที่ทรมานดีจริงๆ) รีบเตรียมรถ แต่งตัวไปยังจุด Start ที่ ศูนย์เยาวชนบางมด ตรงแถวๆสุขสวัสดิ์ เช้านี้คุณพี่ชายป๊อด ไม่ยอมขี่ เลยให้มาส่งแทน



7:13 รถพร้อม อุปกรณ์พร้อม แต่คนขี่ไม่ค่อยพร้อม ไม่รู้จะไปได้แค่ไหน



จุดรวมตัว วันนี้มีมากกว่า 500 คัน



Local Road 2 คนที่เหลืออยู่ วันนี้พี่มนตรีเอาเสือหมอบไป ขี้โกงๆ งั้นขอดูดไปละกัน



สาวๆน่ารักก็มีมาขี่น้า



กำลังจะปล่อยตัวแล้ว ตื่นเต้นๆ



เริ่มปล่อยตัว ประมาณ 7:45 คนเยอะมากๆ สู้ๆ แค่ไหนแค่นั้น ไปจนกว่าจะขี่ไม่ไหว การจะทำอะไรให้เกิน Limit ของตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน วันนี้ก็เช่นกัน ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากทำลายสถิติขี่ไกลสุดของตัวเอง 163 กิโล (คงไม่ใช่อะไรง่ายๆนิ)



จุดหัวขบวน (กล้องคนอื่นบ้าง)



เข้าเส้นพระราม 2 ฟ้ายังครึ้มๆ



ขบวนยาวเป็นกิโล มองไม่เห็นหัวแถวเลย



อุ๊ยได้ติดรูปกล้องคนอื่นด้วย



ด้านหน้าบ้าง กลุ่มสวนธนนำขบวน บนถนนพระราม 2 มองไม่เห็นหางแถวเลย



ขบวนย๊าวยาว คนยังฟิตๆกันอยู่ ฮ่าๆ

อุ๊ยติดอีกรูป ช่วงประมาณ กิโลที่ 40 จากจุดเริ่มต้น



พี่มนตรีขี้โกงบนเสือหมอบคันใหม่ ถอยมาเพื่องานนี้ ฮ่าๆๆ



จุดพักจุดแรก กิโลเมตรที่ 50 วัดเกตุมวดีวนาราม แค่ช่วงแรกก็ทำเอาเริ่มแย่ เพราะกลุ่มนำขี่เสือหมอบกันที่ความเร็ว 40 กม/ชม เราจะตามไปก็ฆ่าตัวตายเปล่าๆ (ไม่อยากซ้ำรอยปีที่แ้ล้วที่ตามกลุ่มนำไป) แต่ก็พยายามตามไปเรื่อยๆอยู่ช่วงกลางๆไว้



เพื่อนคู่กายวันนี้ ช่วยกันหน่อยนะวุ้ย อย่าไปล้ม อย่าไปยางแตกหละ



ส่วนคันนี้ของพี่มนตรี เพิ่งถอยมาสดๆซิงๆ โกงๆๆ



อาหารเช้า เติมพลังซะหน่อย



ตามมาถึงช้า คนอื่นเค้ากินกันหมดแล้วววว เร๊วๆๆ



ไอ้เราก็นั่งกินข้าวมันไก่อย่างใจเย็น อยู่กลุ่มใหญ่ก็เริ่มจะไปต่อกันแล้ว



ไปต่อ กลุ่มนำออกไปก่อนแล้ว แดดมาแล้ว ร้อนได้ใจ ถนนก็ไม่มีต้นไม้เล๊ย มุ่งหน้าสู้ ดอนหอยหลอด ช่วงนี้่ประมาณ กม ที่ 60 จากจุดเริ่มต้น



ผ่านดอนหอยหลอดมาก็เข้าสู้เส้นคลองโคน เส้นทางวัดใจ ทั้งแดดทั้งลม กลุ่มแตกเป็นเสียงๆ ตัวใครตัวมันหละทีนี้ กลุ่มนำล่วงหน้าไปนานแล้ว เป็นช่วงกิโลเมตรที่ 80-100



หน้ากากไอ้โม้งเริ่มทำงาน 555



กลุ่มนำ มาเป็นทีมก็หลายทีม อันนี้ Fuji Thailand



ไปเรื่อยๆ ตามกลุ่มใหญ่ไม่ทันอยู่แล้ว แต่มีกลุ่มเล็กๆขี่ประปราย ตามๆกันไป ประมาณกิโลเมตรที่ 90 อาการหมดแรงเริ่มออก ผลมาจากการเร่งปั่นในช่วงแรกๆ



มีสะพานให้ขึ้นให้หมดแรงอีก สะพานข้ามปากอ่าวคลองโคน แดดก็เปรียงๆเชียว



หยุดชมวิว + บิดขี้เกียดซัก 2 นาที

จุดพักที่ระยะ 100 กิโล ใกล้ๆ อบต บ้านแหลม มีน้ำ ไอศกรีม และแตงโมงแจกครับ



เป็นตะคริวกินก็ช่วยกัน นี่แหละน้ำใจ ชาวจักรยาน



โอ้ย ไม่อยากเห็นป้ายบอกระยะทางเลย ช่วง อบต บ้านแหลม ถึงหาดเจ้าสำราญ (กิโลเมตรที่ 100-130) เป็นอะไรที่ทรมานมาก เพราะที่โหมขี่ช่วงแรกเริ่มออกอาการ ถีบเริ่มจะไม่่ไป ความเร็วก็เริ่มตก เป็นช่วงที่รู้สึกว่าโหดที่สุดของทริป



เหนือยนักก็พักซะหน่อย



บาดเจ็บ ยางแตง หมด แรง เพื่อนๆก็ช่วยกัน รอกัน มิตรภาพแบบนี้มีให้เห็นเป็นเรื่องธรรมดาของชาวจักรยาน



กระเสือกกระสนมาถึงจุดพักทานข้าวกลางวันที่หาดเจ้าสำราญจนได้ ประมาณกิโลเมตรที่ 138 หมดแรง หมดสภาพ (แต่ไม่หนักขนาดปีที่แล้ว) และหมดกำลังใจ ตั้งใจว่า เดี๋ยวทานข้าวเสร็จก็จะขึ้น รถ Service ไปลงที่หัวหินเลย เป็นอันจบทริป แต่พี่มนตรีอยากจะไปต่อ ให้เราขึ้นรถไปก่อน ไอ้เราก็ไม่อยากแพ้ จะขึ้นรถก็อายตัวเอง ก็กัดฟันปั่นตามไปต่อ ทั้งที่ไม่มีแรง ขอกระเสือกกระสนไปให้ถึงชะอำได้ก็ยังดี (ไปอีก 30 กิโล เวลาหมดแรงแล้วมันไกลเอามากๆเลย) เพื่อที่จะได้ทำได้ดีกว่าปีที่แล้ว



เริ่มกัดฟันขี่ต่อ ออกจากหาดเจ้าสำราญ หลังจากตอนแรกได้ถอดใจว่าจะขึ้นรถแล้ว เป้าหมาย ชะอำ ค่อยๆไป ได้แค่ไหนก็แค่นั้น ขอให้ไปได้ไกลกว่าปีที่แล้วอีกหน่อยก็ยังดี ยังดีกว่าย่ำอยู่ที่เดิม



พี่มนตรีขี่นำไปก่อนแล้ว เพราะคิดว่าผมคงขึ้นรถ ผมก็ขี่ตามไปเรื่อยๆตามเส้นทาง ความเร็วแถวๆ 20-25 กม/ชม มีทีม Fuji Thailand ขี่ตามมาข้างหลัง ยังดีที่เค้าขี่กันไม่เร็ว ประมาณ 25 กม/ชม เค้าชวนขี่ไปด้วย เลยตามเกาะเค้าไป ^^ มองหลักกิโล อีก 13 กิโลถึงชะอำ อีกหน่อยเดียว ก้มหน้าก้มตาตามไปเรื่อยๆ หลุดกลุ่มก็ลำบาก



กิโลเมตรที่ 153 แล้ว เหลืออีก 10 กิโลจะเท่าสถิติเดิมของตัวเอง สู้โว้ยยยย...



และแล้วก็มาถึงชะอำจนได้ ประมาณ กิโลเมตรที่ 160 ถ้าไปต่ออีก 30 กิโล ก็ถึงหัวหิน มาถึงนี้แล้วจะหยุดก็เสียดาย ไปมันต่อจนมันไม่ไหวละกัน..

ทีม Fuji เร่งความเร็วหนีไปหมดแล้ว ก็ปั่นไปเรื่อยๆ เจอพี่ผู้หญิงเสื้อชมพูคนนี้มากะแฟน ตามๆกันมาตลอดทาง ช่วงจะหมดแรงก่อนถึงหาดเจ้าสำราญก็อยู่ด้วยกัน อึดดีจริงๆ มองหลักกิโล อีก 20 กิโลถึงหัวหิน



มาถึงหน้า Dusit Resort แล้ว หมายความว่าเหลืออีกประมาณ 7 กิโล ถึงตัวเมืองหัวหิน



แล้วก็ถึงหน้าคอนโดที่หัวหินจนได้ ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าจะขี่จักรยานมาถึงที่นี่ได้ ปกติขับรถมายังรู้สึกนานเลย



ทีระลึกซักรูป ไว้อีกหน่อยก็ขี่จักรยานมานอนหัวหินได้และ ประหยัดน้ำมันได้เป็นพันบาท



อุโมงค์ลอดใต้สนามบินหัวหิน อีกนิดเดียวววว



อีกซักรูป ตัวเมืองหัวหินแล้ว อีก 2 กิโลก็จบแล้ววว



แล้วก็มาจนจบทริปจนได้ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน เพราะไม่ได้คิดว่าจะมาไกลถึงขนาดนี้ แรงก็ไม่มี มาด้วยใจล้วนๆ มาถึงปลายทางเอาเกือบ 5 โมงเย็น เค้า Pack จักรยานขึ้นรถกันแล้ว จึงต้องรีบเข้าไป Pack จักรยานขึ้นรถ



จุดหมายปลายทางอยู่ตรงสวน 19 ไร่ ติดๆกับพระราชวังไกลกังวล Pack รถเสร็จก็รีบเดินหาอะไรกิน อีกไม่นานจะขึ้น 2 แถวกลับแล้ว



ขึ้นสองแถวกลับมากรุงเทพครับ ออกจากหัวหินประมาณ 6 โมง เคลิ้มกันใหญ่



กลับมาถึงศูนย์เยาวชนบางมด ตรงแถวๆสุขสวัสดิ์ ประมาณเกือบ 4 ทุ่ม



รถขนจักรยายก็ตามมาถึงพร้อมกันติดๆ ทีมงานลงทุนและ Pack รถมาดีมากครับ จักรยานหมดรถบรรทุกคันนี้ก็คงประมาณ 4 ล้าน เพราะเสือหมอบแต่ละคัน ราคาร่วมแสนทั้งนั้น รถบรรทุกคันหนึ่งก็ขนมาได้ประมาณ 40 คัน



กลับถึงบ้าน ประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง เหนื่อยมิใช่เล่น แต่ก็ดีใจที่ทำได้ดีกว่าที่คาดหวังเอาไว้เยอะเลย การข้ามกำแพงของตัวเองเป็นเรื่องที่ไม่ง่าย แต่ถ้าตั้งใจจริงๆ มันต้องทำได้ซักวัน สรุปทั้งวันก็ขี่ไปได้ระยะทาง 188.6 กิโลเมตร กับเวลาขี่ 7 ชั่วโมง 23 นาที ความเร็วเฉลี่ยประมาณ 25 กม/ชม ถึงเป็นสถิติใหม่ของตัวเอง ขี่ได้ไกลกว่าสถิติเดิมมาอีก 25 กิโล (อีกเพียง 12 กิโล ก็จะถึง 200 กิโลอยู่แล้วเชียว)



อย่าลืมออกกำลังกายกันนะครับ อะไรก็ได้ที่คุณถนัด กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ แต่ร่างกายก็ต้องพร้อมด้วย ผมทำได้ คุณก็ต้องทำได้ อย่ามัวแต่คิดว่าตัวเองทำไม่ได้ วันแรกที่ผมขี่ได้ถึง 10 กิโลผมก็ดีใจแล้ว แล้วมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามความขยันซ้อมของเรา สุภาพดีๆ อยู่เฉยๆมันคงไม่มา มีเงินเท่าไหร่ ก็ซื้อสุขภาพดีๆไม่ได้ ตัวผมเองก็ใช่ว่าจะสุขภาพดีเด่อะไร เป็นความดันโลหิตสูง (จากกรรมพันธ์) ยิ่งต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้น เห็นตัวใหญ่ๆแบบนี้ คอลเรสเตอรอลเช็คมาล่าสุดน่าจะ 112 มั้งครับ

จักรยานเป็นกีฬาที่สามารถเห็นผลจากการซ้อมได้ชัดเจนที่สุดจากระยะทางที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด วันนี้คุณเริ่มจาก 10 กิโล อีกครึ่งปีคุณอาจจะขี่ได้ 200 กิโล มันก็เป็นไปได้ อยู่ที่ว่าคุณขยันออกกำลังกายแค่ไหน ^^

สู้โว้ยยยย...

คลิ๊ปๆ ชาวบ้าน...

สนุกเนอะ พี่ตั๊ม แต่LocalRoadนี่ซิ หงอยๆ

นั่นสิ หายหมดเลยยยยยยย

ช่วงนาเกลือ ระหว่าง อบต.บ้านแหลม กับ หาดเจ้าสำราญ แค่นึกถึงก็หมดแรงแล้ว

อุ้ย แหม ไม่ทราบคร้าบบบบ เห็นขี่กันอยู่ 2 ท่าน ขออภัยด้วยคร้าบบบบบ

-TUM- เขียน:อุ้ย แหม ไม่ทราบคร้าบบบบ เห็นขี่กันอยู่ 2 ท่าน ขออภัยด้วยคร้าบบบบบ

พี้ตั้ม แหมๆๆ เปนพ่อสื่อจับคู่ให้เขาซะแล้ว อิอิ

kannikar เขียน:ขอแก้ข่าวนิดนึงค่ะ ที่ตามๆกันไปนั้นน่ะ อยู่กลุ่มเดียวกันค่ะ (tcha) ความสวยไม่พอที่จะเป็นแฟนพี่เขาหรอกค่ะ ขอบคุณมากค่ะสำหรับภาพสวยๆภาพนี้ ทริปหน้าถ้าได้เจอกันอีก ถ่ายให้อีกนะคะ หลายๆภาพเลยจะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึกค่ะ ขอบคุณค่ะ

พี่เล็กสุดๆเลย ถึงที่หมายด้วย... เมื่อคราวไป กฐินกับบ้านสมเด็จฯสองเืดือนก่อน นั่นเป็นทริปแรกของผม( 197โล )ปั่นตามพี่มา ในใจก้อนึกว่าผู้หญิงรัยว่ะอึดชิปเลย .. มาทริปนี้ หาพี่ไม่เจอ (จากบ้านโดนไป 203โล)ขอบคุณพี่เล็กมาก พี่เปนแรงบันดาลใจให้ผมครับ

kannikar เขียน:ขอแก้ข่าวนิดนึงค่ะ ที่ตามๆกันไปนั้นน่ะ อยู่กลุ่มเดียวกันค่ะ (tcha) ความสวยไม่พอที่จะเป็นแฟนพี่เขาหรอกค่ะ ขอบคุณมากค่ะสำหรับภาพสวยๆภาพนี้ ทริปหน้าถ้าได้เจอกันอีก ถ่ายให้อีกนะคะ หลายๆภาพเลยจะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึกค่ะ ขอบคุณค่ะ

มีอีก 2 รูปคร้าบบ

เยี่ยมมาก ตั้ม เขียนได้ดีมาก ขอเอาไปโพสท์ต่อให้เพื่อนๆพี่ได้อ่านด้วย ว่าขี่จักรยานให้อะไรดีกว่าที่คิดและเห็นเยอะมาก