ThaiMTB.com

ลองฟังทัศนะของ Lance Armstrong ต่อกีฬาจักรยาน:

กีฬาจักรยานคือกีฬาแห่งการปฏิเสธ คุณปฏิเสธความเจ็บปวดทั้งหมดเพื่อที่จะสามารถแข่งขันต่อให้จบ มันเป็นกีฬาแห่งการทรมานตัวเอง คุณต้องนั่งอยู่บนอานวันละ 6-7 ชม. ภายใต้สภาวะอากาศทุกรูปแบบ ปั่นบนถนนหินค๊อปเบิ้ล ทางลูกรัง ทางโคลน ต้านกับลมหนาว สายฝน หรือแม้กระทั่งลูกเห็บ แต่ต้องไม่ย่อท้อต่อความเจ็บปวด ในขณะที่อวัยวะทุกส่วนปวดไปหมด ไม่ว่าจะเป็น หลัง เท้า มือ คอ ขา และ แน่นอน ก้น ของคุณ....

It's not about the bike (Lance Armstrong: LA)

ทุกวันนี้ทุกท่านปฏิเสธความเจ็บปวด และ ทรมาน เหล่านี้หรือไม่ เพื่อที่จะได้พบกับความสุขในการปั่นจักรยาน หลายๆคนเคยบอกว่า กีฬาจักรยานคือการ "ทรมาน บันเทิง"

มันก็จริงนะ ทรมานมาก แต่ทำไมมีความสุขหนอ ไม่เข้าใจจริงๆ

ความต้องการ... อยู่เหนือความทรมาน

แม่นเลย ถามตัวเองตลอดว่านี่ตรูมานั่งทรมาณทำอะไรว้า ขับรถมามันไม่สบายกว่าเหรอว้า จะปั่นเทรนเนอร์ให้ทรมาณทำอะไรว้า เหนื่อยนะเนี่ย

...ฮา...ตาคริวก็ขึ้น ผ่าน5 ชั่วโมงกว่าแล้ว ใกล้ครบ180K แล้ว..ทำเพื่อใคร เพื่อะไร...
.....พอเข้าเส้นชัยแล้ว รู้เลย--เพื่อใคร..ทำไม

ตอนไต่เขายาวๆ เกียร์หมด แรงก็ใกล้หมด
หายใจทางผิวหนังได้คงดี แว๊ปนั้น ความคิดนี้ก็เกิดขึ้น
"นี้ตูจะมาปั่นให้เหนื่อยทำไมว่ะ นอนอยู่บ้านบายๆ ไม่ชอบ
ดิ้นรนออกมา เป็นงั๊ยล่ะ เหนื่อยไหม จะตายอยู่แล้ว
คราวหน้าไม่เอาแล้ว พอกันที เลิกๆ ไม่ขี่แล้วจักรยาน"
อาทิตย์ต่อมา ก็มาไต่เนินนี้อีก แล้วก็คิดแบบเดิมอีก (เป็นครั้งที่เท่าไหรไม่รู้ )

ทรมันส์

ปั่นไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ บรรลุ เอง
เพราะเสมือนหนึ่ง การบำเพ็ญทุกรกิริยา

สวัสดีคับI Love Bike
เมื่อไหร่จะมาทรมานเมืองไทยล่ะคับ

อากาศหนาวๆแบบนี้ตื่นไปปั่นไหม "ไม่!จะนอน" ของผมมันเป็นแบบนี้ซะมากกว่า
เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องลองปฏิเสธดูว่าจะนอนต่อไหมเนี้ยะอากาศแบบนี้ "ไม่" สาธุขอให้ทำได้

ในหนื่งสัปดาห์จะเว้นวันจันทร์ ก๊วนของผมจะออกไปปั่นจักรยานตอนเช้ามืด ตื่นนอนตอนตีสี่ นัดเจอกันตีสี่ครึ่ง ตีสี่สี่สิบเริ่มปั่นจนถึงประมาณหกโมงครึ่งเช้าระยะทางขั้นต่ำ 25ถึง35ก.ม.อากาศเชียงใหม่ช่วงนี้หนาวมากๆ ก็ยังไปกัน แม้แต่ช่วงที่หนาวสุดๆ ก็ยังไม่พักกัน เคยเจอคนถามอยู่เหมือนกันทำไมไม่นอนห่มผ้าให้สบายอยู่ที่บ้าน มาลำบากปั่นรถถีบทำไม ได้แต่หัวเราะแล้วตอบว่ามันเป็นความสูขมากที่ได้ปั่นจักรยานตอนเช้าๆ แบบว่าไม่มีใครสุขเท่าเรา 555555555

แต่เราไม่ปฏิเสธน้ำใจเพื่อนนักปั่นด้วยกันนะครับ เอิ้ก

jim jazz เขียน:ตอนไต่เขายาวๆ เกียร์หมด แรงก็ใกล้หมด
หายใจทางผิวหนังได้คงดี แว๊ปนั้น ความคิดนี้ก็เกิดขึ้น
"นี้ตูจะมาปั่นให้เหนื่อยทำไมว่ะ นอนอยู่บ้านบายๆ ไม่ชอบ
ดิ้นรนออกมา เป็นงั๊ยล่ะ เหนื่อยไหม จะตายอยู่แล้ว
คราวหน้าไม่เอาแล้ว พอกันที เลิกๆ ไม่ขี่แล้วจักรยาน"
อาทิตย์ต่อมา ก็มาไต่เนินนี้อีก แล้วก็คิดแบบเดิมอีก (เป็นครั้งที่เท่าไหรไม่รู้ )

โดนใจ ฉึก ฉึก

ของมันชอบอะ ทำไงได้