ThaiMTB.com

ทริปนี้ผมเดินทางโดยคนเดียวอีกครั้งหนึ่ง โดยมิตรสหายจากฝั่งลาวชักชวนให้ไปร่วมสังเกตการณ์วันฉลองคริสมาสของชาวคริสต์ที่ฝั่งลาว ผมเลยถือโอกาสไปล้างตาที่หลี่ผี หลังจากจดจ้องเส้นทางนี้มานานแล้ว และเคยที่จะไปมาแล้วเมื่อต้นฤดูฝนที่ผ่านมาแต่ ซึ่งเดินทางไปได้นิดหน่อยต้องเปลี่ยนแผน อันเนื่องมาจากผมไปในช่วงที่มี มรสุมเข้า ซึ่งวันนั้นดูเหมือนฟ้าจะดุมาก เกรงว่าปั่นในที่โล่งแจ้งกลัวฟ้าจะผ่าเอา ผมจึงเปลี่ยนแผนไปเที่ยวจำปาสัก ที่อยู่ใกล้ๆ แทน ซึ่งผมได้สรุปทริปนั้นไว้ตามนี้ครับ http://www.ubonmtb.com/viewtopic.php?f=47&t=1813
ทริปนี้ผมจึงขอไปล้างตาอีกครั้งครับ

เชิญชม ภาพหน้าโรง ก่อนฉายจริง

ผมเลือกที่จะเริ่มทริปของผมที่เมืองปากเซ ซึ่งโดยตอนผมแรกตั้งใจไว้ว่าจะปั่นจากซ่องเม็กแต่เนื่องจากเส้นทางนี้ผมเคยปั่นเข้าออก บ่อยครั้งอยู่แล้ว จึงไม่อยากเสียเวลาที่จุดนี้ ผมเอาจักรยานขึ้นรถประจำทางอุบล-ปากเซ ที่ บขส อุบล ค่าโดยสาร 200 บาท ค่าจักรยานจ่ายกับคนขับรถ 200 บาท และทุกครั้งที่ผมผ่าน ตม.ลาว ผมจะรู้สึกหงุดงิดทุกครั้งเรื่องของการไม่ชัดเจนในการเก็บเงินค่าผ่านแดน ซึ่งน่าจะติดประกาศเรื่องค่าธรรมเนียมให้ชัดเจน ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ก่อนเข้า ครั้งนี้ผมจ่ายแค่ 50 บาท แต่มีหลายคนจ่ายด้วยใบร้อยแล้วไม่ได้ตังทอน

ผมออกจาก บขส อุบลเวลา 9.30 โดยเดินทางมาถึงปากเซก็เที่ยงกว่า วันนี้มีผู้โดยสารเต็มทุกที่นั่ง เป็นคนต่างชาติก็เยอะ ถ้าไม่ใช่วันหยุดติดต่อกันหลายวันคนก็ค่อนข้างจะน้อยครับ รถจักรยานผมยกขึ้นบนรถพิงไว้หน้าห้องน้ำบนรถ พอมาถึงปากเซผมปั่นจากท่ารถเลี้ยวซ้าย ตรงไปเรื่อยๆ จะมุ่งสู่ถนนหมายเลข 13 ส่วนนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ถ้าจะไปหลี่ผีก็ต้องหาวิธีการไปต่อรถที่ กม.8 ซึ่งเป็นท่ารถอีกแห่งหนึ่งที่จะออกจากปากเซ ไปยังเมืองต่างๆ รถแต่ละคันมีผู้โดยสารอัดแน่นเป็นปลากระป๋อง ผมปั่นมาถึง กม.8 ถึงท่ารถก็จอดแวะดูนั่นดูนี่ที่ท่ารถ ซึ่งบางอย่างที่บ้านเราไม่ค่อยจะเห็นกันแล้ว ก็เจอกับกลุ่มทัวร์ ที่มาบนรถด้วยกันกำลังจะไปหลี่ผี นั่งอัดกันอยู่บนรถด้วยรวมทั้งฝรั่งหลายคน ผมว่าแต่ละคนต่างก็คงได้รับประสบการณ์อันแปลกๆใหม่ ๆ ซึ่งขากลับจากหลี่ผีผมจะเล่าให้ฟังอีกครั้ง กับประสบการณ์นั่งรถโดยสาร

ผมนั่งคุยกับชายขายหมวกดังในภาพที่ท่ารถ อยู่นานแล้วแล้วผมก็เดินทางต่อ
เป้าหมายของผมในวันนี้คือจะต้องปั่นไป พบปะกับมิตรสหายยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งบริเวณไกล้ๆ กับทางเข้าไปยัง เมืองจำปาสัก ซึ่งเป็นทางผ่านไปยังหลี่ผี ประมาณหลัก กม.ที่ 30 ซึ่งที่หมู่บ้านแห่งนี้ คืนนี้เขาจะมีการฉลองวันคริสมาสกัน คนในหมู่บ้านบริเวณแถบนี้ส่วนมากเป็นชาวคริสต์ ซึ่งคงจะได้รับอิทธิพลต่อเนื่องมาจากสมัยที่ฝรั่งเศษเรื่องอำนาจในบริเวณแถบนี้สมัยก่อนหน้านี้ ผมคงจะเป็นคนไทยเพียงคนเดียวที่อยู่ร่วมเฉลิมฉลองกับคนในหมู่บ้านแห่งนี้ ซึ่งผมทราบมาว่าทางการลาวเขาค่อนข้างจะเข้มงวดและมีข้อห้ามหลายๆเรื่องเกี่ยวกับชาวคริสต ในลาว
@ภาพบางส่วนในเส้นทางที่ผ่าน@

ในระหว่างทางผมเจอคนแก้ผ้าอาบน้ำใต้สะพาน
ผมไม่ได้สือเจตนาลามก แต่มันเป็นภาพที่น่ารัก และเป็นธรรมชาติ

ผมปั่นมาถึงหมู่แห่งนี้เวลา บ่าย 3 โมงกว่า ชาวบ้านกำลังสนุกสนานกับการเชียร์ฟุตบอลที่เขาจัดแข่งกันที่ริมหนองน้ำท้ายหมู่บ้าน มีหมู่บ้านต่างๆส่งทีมเข้ามาร่วมแข่งขันกันหลายทีม ต่างส่งเสียเชียร์ทีมตัวเองอย่างสนุกสนานออกรสชาด ผมสังเกตุว่าเยาวชนชาวลาวเขาชอบกีฬากันมาก ผมเคยปั่นจักรยานไปตามเส้นทางผ่านหมู่บ้านต่างๆช่วงเย็นๆจะมีเด็กมาเล่นกีฬากันเยอะ อาจจะเป็นเพราะเด็กๆที่นั่นเขาไม่มี สิ่งล่อใจไฮเทค ที่จะต้องมานั่งเฝ้า จึงมีเวลาออกกำลังกาย และทำกิจกรรมอื่นๆ ต่างจากเด็กๆแถวๆบ้านผมเลิกเรียนก็มานั่งเฝ้าร้านเกม หรือไม่ก็เอามอไซค์มาขี่แข่งกัน ฃี่ธรรมดาไม่เท่มันต้องยกล้อด้วย

เวลาไม่ตรงถ้ามีโอกาสคงได้ร่วมทริปครับ ชมการรายงานต่อครับ

ที่ท้ายหมู่บ้าน มีลำธารไหลผ่าน น้ำไสไหล เย็นดี ช่วงเย็นผมปั่นมา อาบน้ำที่ลำธารแห่งนี้ โดยมีชาวบ้านเขาอาบน้ำอยู่ก่อนแล้ว ก็มีบรรดาสาวๆในหมู่บ้านนุ่นผ้าถุงอาบน้ำกันซึ่งก็เป็นวิถีชีวิตปกติของเขา ผมถ่ายภาพได้เล็กน้อย เกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาทจึงไม่กล้าถ่าย

ผู้นำทางศาสนาที่นี่ได้รับการยอมรับนับถือจากชาวบ้านที่นี่มากนอกจากจะเป็นผู้นำทางด้านจิตวิญญาญแล้วยังเป็นผู้นำในการทำมาหาเลี้ยงชีพ ชาวบ้านแถบนี้ขึ้นชื่อในการทำเฟอร์นเจอร์หวาย ส่งไปขายในที่ต่างๆ ในลาว ทำให้คนในหมู่บ้านมีงานทำ เท่าที่ผมสังเกตดูที่นี่แม้นบ้านเรือนจะดูจะเก่าๆ แต่ก็ติดจานดาวเทียมแทบทุกบ้านต่างจากหมู่บ้านอื่นๆได้ชัดเจน ผมสันนิฐานว่าฐานะทางเศษฐกิจของคนที่นี่น่าจะดี และภายในหมู่บ้านก็ดูสะอาดสะอ้านดี บางบ้านก็มีแปลงผักหน้าบ้านเล็กๆ ปลูกไว้รับประทานกันเอง

วันนี้ที่หมู่บ้านแห่งนี้เขาล้มวัวกันถึง 3 ตัวเพื่อกินเฉลิมฉลองกัน โดยบ้านแต่ละหลังร่วมแรงร่วมใจกันออกเงินกันเป็นค่าซื้อวัวมาล้ม เพื่อมาฉลองกันซึ่งจะเริ่มกันในเย็นนี้ โดยผู้หญิงในหมู่บ้านก็จะเป็นหัวแรงในการจัดเตรียมอาหารการกิน ผู้ชายจัดเตรียมสถานที่ งานจะเริ่มตั้งแต่ 6 เย็นถึงเที่ยงคืน พรุ่งนี้เข้าเขาก็จะมีกิจกรรมต่างๆทั้งวัน ใครที่มาจากที่ไกลๆจะถูกจัดให้ไปนอนยังบ้านต่างๆ ซึ่งบ้านแต่ละหลังในหมู่บ้านก็จากเปิดต้อนรับแขกจากที่ต่างๆ มาพักด้วย

ตอนเย็นๆ ผู้คนจำนวนมากที่มาร่วมในงานจะร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน โดยจัดโต้ะยาวๆวางอาหารไว้ แล้วแต่ละคนก็จะยืนหันหน้าร่วมวงทานอาหารกัน ผมก็นิยามไม่ถูกว่าจะเป็นการทานอาหารแบบไหน คงเรียกว่าโต๊ะลาวก็แล้วกัน อาหารก็เป็น พวกลาบ ต้ม ย่าง ข้าวเหนียว และที่ขาดไม่ได้คือลาบเลือด

ตกตอนเย็นบรรดาหนุ่มๆสาวๆเด็กๆ ก็แต่งตัวกันหล่อๆสวย มาร่วมงานและแสดงกันเต็มที่ ทำให้ผมย้อนนึกถึงงานวัดแถวบ้านผมเมื่อ 30 ปีที่แล้วเห็นบรรดาผู้หญิงเขานุ่นผ้าชิ่นมาในงาน และมาแสดงรำวงกัน และผู้คนเขานั่งชมกันเรียบร้อยมาก มันเป็นภาพที่คลาสสิกมากสำหรับผม ภาพเหล่านี้มันได้หายไปแล้วจากสังคมบ้านเรา ซึ่งผมไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้จะอยู่กับสังคมลาวได้นานแค่ไหน ท่วมกลางกระแสสิ่งต่างๆ ที่เข้าไป

ตอนเช้ามืด มีเสียงเพลงดังออกมาจากโบถ์ตั้งแต่เช้าผมยังไม่ลุกจากที่นอนเลย วันนี้เป็นอีกวันที่เขาจะทำกิจกรรมทางศาสนาตั้งแต่เช้าถึงเที่ยงวันจากนั้นจะเป็นการเล่นเกม เล่นกีฬาเชื่อมสามัคคีกัน เสียดายที่ผมมีโปรแกรมในการเดินทางต่อจึงไม่ได้ร่วมสังเกตุการณ์ ในวันนี้ ผมทานข้าวเข้าร่วมกับชาวบ้านจากนั้นผมก็ออกเดินทางต่อไปเพื่อไปยังหลี่ผี ที่อยู่ห่างจากที่นี่ไปร้อยกว่ากิโลเมตร

วันนี้ที่ลาวอากาศค่อนข้างเย็นตลอดวัน ซึ่งเป็นผลดีต่อผมเป็นอย่างมากในการปั่นของผม เส้นทางไปหลี่ผีนั้น เป็นเส้นทางที่ปั่นสบายๆ ไม่มีเนินสูงๆให้ดัน แต่ถ้าไปช่วงที่มีอากาศร้อนๆ ผมว่ามันน่าจะร้อนเอาการ ผมเดินทางมาถึงเมืองประทุมพร ก็เจอกับเส้นทางหนึ่งที่ผมหมายตาไว้ ทริปหน้าอยากจะมาปั่นที่เส้นทางนี้ เป็นเส้นทางจากเมืองประทุมพร เป็นยังอัตปือ เซกอง ท่าแตง ปากซอง ปากเซ เดินทางเป็นวงแหวน ย้อนกลับมาที่ปากเซ คุณหางแฮ้ม แนะนำผมว่าเส้นทางจากเมืองประทุมพร ไปยังอัตปือนั้นโหดไม่แนะนำให้ผมเดินทางคนเดียว ผมสอบถามแม่ค้าตรงทางเข้าเส้นทางนี้ ก็ได้คำตอบเดียวกันว่าดิบโหดจริง เป็นทางลูกรัง ร้อยกว่ากิโลเมตร หน้าฝนไปไม่ได้ ผมจะลองหาเวลาที่มีวันหยุดยาวๆจัดทริปนี้ดู ใครชอบแบบดิบโหดก็ pm แจ้งผมไว้ หรือใครมีโปรแกรมผ่านเส้นทางนี้ก็แจ้งผมด้วยจะขอร่วมทริปด้วย

ภาพคลาสสิกสองข้างทาง