ThaiMTB.com

..

1.อานสูง/ต๋ำ ขาจานเป็นแนวตรงขนานกับท่อนั่ง ขึ้นนั่งบนอาน เหยียดขาตึง ส้นเท้าเปล่าวางบนบันไดพอดี ไม่เกร็ง
(เมื่อนั่งบนอาน ไม่สามารถใช้เท้ายันพื้นแบบรถแม่บ้านได้ เมื่อหยุดรถต้องลงจากอานมายืนบนพื้น)
2.อานหน้า/หลัง ขาจานขนานกับพื้น ขึ้นนั่งบนอาน สวมรองเท้าที่ใช้ปั่น วางเท้าบนบันไดในตำแหน่งที่ใช้ปั่นปกติ ทิ้งลูกดิ่งให้กึ่งกลางหัวเข่าด้านข้าง (มีรอยบุ๋ม) ตรงกับแกนบันได
3.ระยะเอื้อม หลังจากปั่นแล้วถ้าปวดเมื่อยหลัง เอว คอ ก็ต้องปรับความยาวคอแฮนด์ ส่วนใหญ่ต้องเปลี่ยนความยาวคอแฮนด์ไม่ต่ำกว่า 3 อัน จึงจะเจอความยาวที่พอดีตัว ปั่นเสร็จแล้วไม่ปวดเมื่อย
4.มือชา เป็นทุกคน ลดได้ด้วยปลอกแฮนด์ ถุงมือ ละมือจากแฮนด์เป็นระยะ

แฮนด์ต่ำ แล้วน้ำหนักลงที่มือจริงๆล่ะครับ แต่ก็เกร็งกล้ามเนื้อสู้ไว้ ได้ออกแรง
แต่แฮนด์ สูง น้ำหนักทั้งตัวไปลงที่ง่ามก้นหมดเลย ยิ่งทางไม่เรียบ ปั่นที่เจ็บก้นไปสองสามวัน
ผมเลือกอย่างแรกดีกว่าปั่นสบาย แรงถีบเยอะ ไม่สู้ลมด้วยสิ

jed เขียน:1.อานสูง/ต๋ำ ขาจานเป็นแนวตรงขนานกับท่อนั่ง ขึ้นนั่งบนอาน เหยียดขาตึง ส้นเท้าเปล่าวางบนบันไดพอดี ไม่เกร็ง
(เมื่อนั่งบนอาน ไม่สามารถใช้เท้ายันพื้นแบบรถแม่บ้านได้ เมื่อหยุดรถต้องลงจากอานมายืนบนพื้น)
2.อานหน้า/หลัง ขาจานขนานกับพื้น ขึ้นนั่งบนอาน สวมรองเท้าที่ใช้ปั่น วางเท้าบนบันไดในตำแหน่งที่ใช้ปั่นปกติ ทิ้งลูกดิ่งให้กึ่งกลางหัวเข่าด้านข้าง (มีรอยบุ๋ม) ตรงกับแกนบันได3.ระยะเอื้อม หลังจากปั่นแล้วถ้าปวดเมื่อยหลัง เอว คอ ก็ต้องปรับความยาวคอแฮนด์ ส่วนใหญ่ต้องเปลี่ยนความยาวคอแฮนด์ไม่ต่ำกว่า 3 อัน จึงจะเจอความยาวที่พอดีตัว ปั่นเสร็จแล้วไม่ปวดเมื่อย
4.มือชา เป็นทุกคน ลดได้ด้วยปลอกแฮนด์ ถุงมือ ละมือจากแฮนด์เป็นระยะ

ขอบคุณมากครับ

ยอดเยี่ยมครับ

โห... ละเอียดดีมากๆเลยครับ

..

มันเป็นอะไรที่ ใช่เลยครับ ( ต้องลองก่อนครับ ) แล้วจะเห็นถึงความแต่กต่างจากเดิมครับผม .

คำตอบข้างบนครอลคลุมหมดแล้วครับ
ที่สำึคัญเวลาจอดจะนั่งบนอานไม่ได้ ถ้านั่งได้แปลว่าเวลาปั่นก็จะเมื่อยเร็ว ปั่นได้ไม่เต็มที่

..