คนบ้ารถถีบ เอามาฝากกันครับ ....

[ชาวชล]

บทเรียนจากนักล่า



ราวปลายปี พ.ศ.2543 มีโอกาสได้ออกไปอยู่siteงาน ที่ภูเก็ต เป็นระยะเวลาประมาณปีครึ่งซึ่งค่อนข้างน่าเบื่อมากเนื่องจากห่างไกลบ้านและ ห่างจากอะไรต่อมิอะไรหลายๆอย่างโดยเฉพาะเป็นช่วงที่กำลังเห่อกับการหาเก็บ จักรยานและของเก่าที่จะต้องไปเดินหาของที่คลองถมทุกๆวันเสาร์



ระหว่าง นั้นเพื่อเป็นการแก้เซ็ง หากวันหยุดเมื่อไรเป็นจะต้องตื่นแต่เช้าเพื่อขับรถออกไปในตัวเมืองที่ ห่างออกไปจากบ้านพักในระยะทางร่วมๆสามสิบกิโลเมตร



จุด มุ่งหมายก็เพื่อที่จะไปหาดูจักรยานโบราณที่มักจะมีผู้คนถีบมาจ่ายตลาดในตอน เช้าที่ตลาดสดภูเก็ตโดยมีความหวังว่าหากโชคดีอาจจะได้จักรยานดีๆที่หายากมา ใช้กับเค้าซักคัน



มา ถึงตลาดหลังจากเดินไปเดินมาหาดูรถจักรยานจนทั่วแล้วยังไม่สะดุดตานอกจากสาม ล้อพ่วงข้างสองสามคันที่จอดรอลูกค้าประจำอยู่ริมทางเท้าเท่านั้น ก็เลยออกไปหานั่งจิบกาแฟโบราณที่ตึกแถวเก่าๆริมถนนรอเวลาที่จะออกไปเดินต่อ อีกสักรอบก่อนจะขับรถกลับบ้านพัก ระหว่างรอก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย



เมือง ภูเก็ต ในอดีตเป็นเมืองที่มีความเจริญและมั่งคั่งไม่น้อยกว่าเมืองใดๆในหัวเมืองทาง ใต้ ยืนยันได้จากความสวยงามของอาคารบ้านเรือนที่บ่งบอกถึงความมีฐานะของผู้คนที่ นี่ได้เป็นอย่างดี มีทรัพยากรโดยเฉพาะเหมืองแร่ที่สร้างรายได้ให้แก่ผู้คนที่นี่อย่างงดงาม ผู้คนทั้งในท้องถิ่นและจากต่างถิ่นหลั่งไหลเข้ามาทำงานกันที่นี่ หลาย ตระกูลดัง ต้นตระกูลเป็นคนจีนโพ้นทะเลที่อพยพมาด้วยเสื่อผืนหมอนใบเท่านั้น มาถึงก็ทำมาค้าขายในเมืองแห่งนี้ สินค้าจำพวกเครื่องอุปโภคและบริโภคต่างๆจึงถูกนำเข้ามาขายอย่างมากมายทั้ง จากทางรถและนำมาทางเรือสำเภา หนึ่งในนั้นคือจักรยาน



จาก ที่คลุกคลีเสาะหามา จักรยานที่ภูเก็ต จะมีหลากหลายยี่ห้อมากกว่าจักรยานในภาคอื่นๆ เนื่องจากจากการสอบถามเอากับคนรุ่นเก่าๆทำให้ทราบว่า จักรยานที่นี่ในอดีตมีการสั่งเข้ามาจากทางเมืองปีนังส่วนหนึ่งและส่วนหนึ่ง สั่งเข้ามาจากทางกรุงเทพฯ ดังนั้นจักรยานที่นี่หลายยี่ห้อเป็นยี่ห้อที่พบได้น้อยในท้องถิ่นอื่น จักรยานเหล่านี้จึงเป็นที่หมายปองเป็นอย่างมากสำหรับนักล่าจักรยานเก่า ไม่เว้นแม้แต่ตัวเอง ที่กำลังล่าเหยื่อ(จักรยาน)ในวันนี้....



กำลัง นั่งคิดอะไรเพลินๆ สายตาที่ทอดมองไปไกลก็เหลือบไปเห็นชายชรากำลังจูงจักรยานเดินตรงมาอย่างช้าๆ ทางหน้าร้านกาแฟที่ตัวเองกำลังนั่งอยู่



ใน ใจนึก... วันนี้ท่าจะโชคดีแล้ว คิดว่าจะไม่ได้อะไรติดรถกลับไป เดี๋ยวรอให้แกจูงรถมาใกล้ๆ จะออกไปถามซื้อดู เผื่อแกอยากจะขายก็อาจจะเป็นได้ คนแก่คงจะขี่รถไม่ค่อยไหวแล้ว แกคงไม่เก็บเอาไว้แล้วหล่ะ....



เมื่อ จักรยานถูกจูงเข้ามาใกล้ จึงได้ลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะออกไปดูให้ชัดขึ้นมากกว่านี้จะได้ถือโอกาสตีสนิท พูดคุยกับเจ้าของก่อนที่จะขอซื้อเช่นที่เคยได้ทำมาเมื่อพบรถที่ถูกใจ



จักรยานทรงขนาดล้อ28” เก่าครำคร่าแต่ก็ยังพอมองเห็นเพลทยี่ห้อสัญญลักษณ์รางเลือนรูปมือกำลังชูขวาน



ที่ว่ากันว่าหายากนัก... ส่วนแฮนด์นั้นเล่าพะรุงพะรังไปด้วยถุงพลาสติคใส่อาหารจำพวกผักสดและปลาแขวนห้อยอยู่ มอง ไปโครงและส่วนประกอบอย่างอื่นถึงจะสภาพเก่าแต่ก็ยังนับว่าสมบูรณ์ ยังไม่มีรอยผุมากนัก หากนำไปแต่งบูรณะอีกหน่อย สภาพเยี่ยมเลยทีเดียว แต่ก็สงสัยว่ารถก็ดีอย่างนี้ทำไมเจ้าของแกไม่ขี่นะจะเดินจูงไปทำไม



ชาย ชราอายุน่าจะล่วงไปถึงแปดสิบปี เดินกระย่องกระแย่งแทบจะไม่ไหวไสจูงจักรยานซึ่งหากเรียกให้ถูกจักรยานน่าจะ เป็นไม้เท้าให้แกซะมากกว่า อาศัยจักรยานที่ครั้งหนึ่งเคยใช้ถีบไปไหนมาไหนตั้งแต่หนุ่มจนถึงบัดนี้ จักรยานก็หลายเป็นไม้เท้าคู่ทุกข์คู่ยากให้แกได้จูงไสไปไหนมาไหนแทน



ความคิดที่จะถามซื้อจักรยานต่อจากแก หายไปตั้งแต่ไม่รู้เมื่อไหร่ ได้แต่หยุดยืนมองแกจูงจักรยานผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ และค่อยเลี้ยวหายไปที่ตรอกเล็กๆไม่ไกลจากตลาดมากนัก



สาย วันนั้น ขับรถออกจากตลาดภูเก็ตกลับบ้านพักด้วยความรู้สึกดีอย่างประหลาด ถึงไม่ได้จักรยานมาในวันนี้ แต่ก็รู้สึกดีที่ไม่ได้ทำให้ชราคนหนึ่งต้องเสียจักรยานคู่ทุกข์คู่ยากไป จะ มีประโยชน์อันใดเล่าที่เราจะได้จักรยานนั้นไปเพียงเพราะว่าเป็นจักรยานโบราณ ที่หายากเท่านั้น มันควรใช้ประโยชน์ได้มากกว่านั้นไม่ใช่หรือ



จาก ..... http://forums.212cafe.com/wasant/board-1/topic-3-1.html


หมายเหตุ.....จักรยานและชายชราในภาพเป็นคนและเหตุการณ์ต่างกัน ในภาพเป็นชายชราเก็บของเก่าที่ไทรโยค กาญจนบุรี แต่เห็นว่าลักษณะคล้ายๆกันเลยขออนุญาตนำมาเป็นภาพประกอบครับ

[มาดมะขาม]

จักรยานคือชีวิตจริงๆครับ ขี่ไม่ได้ เข็นเอาก็ได้ เยี่ยมจริงๆ

แถวบ้านผมก็มีลุงคนนึง อายุน่าจะราว 70-80 แล้วเปิดร้านโชว์ห่วยอยู่ ถึงอายุปูนนี้แกยังโดดขึ้นราเลียกได้สบายๆอยู่เลย(ขึ้นแบบขาซ้ายเหยียบบันได ขาขวาพาดข้ามท่อนั่งเอาซะด้วย ทั้งๆที่ท่อนั่งสูงโคตร ดูยังไงก็เป็นรถสำหรับส่วนสูง 180-190+ แหงๆ)

[Unite]

อ่านแล้วชอบจังคับ รู้สึกดีเลย

[jony 6000]

จักรยานคือชีวิตจริงๆครับ ขี่ไม่ได้ เข็นเอาก็ได้ เยี่ยมจริงๆ

แถวบ้านผมก็มีลุงคนนึง อายุน่าจะราว 70-80 แล้วเปิดร้านโชว์ห่วยอยู่ ถึงอายุปูนนี้แกยังโดดขึ้นราเลียกได้สบายๆอยู่เลย(ขึ้นแบบขาซ้ายเหยียบบันได ขาขวาพาดข้ามท่อนั่งเอาซะด้วย ทั้งๆที่ท่อนั่งสูงโคตร ดูยังไงก็เป็นรถสำหรับส่วนสูง 180-190+ แหงๆ)

จขกย.เขียนบทความนี้ได้ดีเลยครับ อ่านแล้วรู้สึกดีจริงๆ
คุณมาดมะขามครับ ผมเห็นอย่างหนึ่งเหมือนกับท่านครับ จักรยานของคนรุ่นปู่รุ่นย่าเราเนี่ย ส่วนมากเป็นเฟรมเหล็กคันโตๆ
ทั้งนั้นเลย ก็เลยสงสัย อย่างหนึ่งว่าเมื่อก่อนเนี่ยเขาคงไม่มีการวัดSizeก่อนซื้อ หรือว่าจกย.สมัยก่อนไม่มีให้เลือกหลายๆ
size อย่างสมัยนี้หรืองัยนะครับ แม่ผมตัวแกนิดเดียว ต่ปั่นจกย.เหล็กไปซื้อกับข้าว คันโต๊โต

[แสงเทียน]

อ่านแล้วมีความสุขใจครับ คิดดี ทำดี จิตใจก็เป็นกุศลครับ

[s_prom]

ลุงในรูป ลองไปทักทายดูบ้าง เข็นจักรยานพร้อมสัมภาระ วันละประมาณ 8กม. (ไปกลับ) มีเงินฝากธนาคารแทบทุกวัน ลูกหลานให้อยู่บ้านเฉยไม่ยอม เพราะต้องการออกกำลังเหมือนกัน

[ann008]

สุดยอดจริงๆครับคุณลุง

[tawan9]

ชีวิตจริงที่เมื่อถึงเวลานั้นเราๆท่านคงไม่คิดถึงอะไรมากไปกว่าลมหายใจกับสุขภาพแล้วละครับ

[เอกับแอ้]

อ่านแล้วชอบ น่าชื่นชม