ThaiMTB.com

ผมยังคิดเลยนะครับ
ว่าถ้าผมมีลูก ผมจะให้ลูกผมขี่จักรยานแบบผมไหม?

รู้ครับว่าจักรยานดี มีประโยชน์
แต่การปั่นออกถนนใหญ่นี่ เรื่องใหญ่(สำหรับคนบางคนนะ)ครับ

ถ้าคนไม่คุ้นเคยกับจักรยานจริงๆ
หรือตัดสินใจแบบครึ่งๆกลางๆ หรือว่าใจร้อนเกินไป
ยังไงก็น่าเป็นห่วงแน่ละครับ
ทั้งๆที่คนปั่นน่าจะปั่นชำนาญแล้ว
(แต่คนอื่นมองเรา เค้าอาจจะเห็นเป็นอีกแบบ)

ผมนึกไม่ออกเลยครับ ว่าถ้าผมเจอคำสั่งแบบเจ้าของกระทู้
แล้วผมจะหาทางออกอย่างไร ...

ผมโชคดีครับ (หรือว่าโชคไม่ค่อยดีหว่า)
ที่ออกจากบ้านมาตั้งแต่อายุ 13 ขวบ
ตอนมาก็มาคนเดียว อาศัยอยู่กับพรรคพวกเพื่อนตลอด
ที่บ้านก็ค่อนข้างปล่อยวาง ให้อิสระในการใช้ชีวิต (หรือว่าเค้าอาจจะตัดหางปล่อยวัด)

ผมว่าถ้ายังอยู่กับพ่อ
ก็เอาใจท่านเถอะครับ เดี๋ยวเจ้าของกระทู้จะไม่มีเงินใช้นะครับ...

ไม่มีเงินนี่เรื่องใหญ่ครับ

ผมก็เคยเจอปัญหานี้ ตอนอยู่มหาลัยนอนหอพัก ขี่ลุยนาลุยสวนให้หมาไล่กัดอยู่ทุกวี่วัน
กลับมาพ่อแม่ไม่ยอมให้ออกถนน ห้ามเด็ดขาดเลย ผมตอนนั้นก็กำลังเริ่มฝึกฝนงานเขียนอยู่พอดี ก็เลยเลิกตามสั่ง(ถ้าไม่มีการฝึกฝนและทำงานก็อาจจะหักดิบไปแล้ว)
หลังจากหยุดไปหลายปี จนกระทั่งปลายปีก่อนที่จะเริ่มกลับมาขี่ อ้วนมาก เฉื่อยมาก สุขภาพไม่ดี ความอึดไม่มี ตอนแรกๆก็ยังไม่กล้าออกถนนหรอกครับ ค่อยๆเลาะไปตามฟุตบาท จะข้ามถนนก็ใช้บริการทางม้าลายกับสะพานลอยอยู่เป็นนิจ

นานเข้าๆ สามสี่เดือนต่อมาน้ำหนักลดลงๆ สุขภาพดีขึ้น รูปร่า่งดีขึ้น เค้าก็เริ่มปล่อยให้ขี่มากขึ้น เดี๋ยวนี้ออกถนนก็เป็นเรื่องปกติไปแล้ว ถึงจะมีเตือนอยู่บ่อยๆแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร

เรื่องแบบนี้คงจะต้องใช้เวลา เริ่มจากขี่ในสวน บนฟุตบาธหรือคันนาไปก่อน ต่อไปก็แบกรถไปร่วมกิจกรรม ออกอีเว้นท์ต่างๆ ชวนครอบครัวไปด้วยก็ได้ ชักภาพกับนักปั่นมาบ่อยๆ ค่อยๆเพิ่ม ค่อยๆสะสมไมล์ไปเรื่อยๆ บางทีอาจจะใช้ได้ผลก็ได้นะครับ

ชอบออกกำลังยังไงก็ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองอ้วนเผละหรือสุขภาพไม่ดีแน่นอน

พ่อโหดว่ะ

เจอแบบนี้ถึงกับมึน อายุก็ 29 แล้ว เอาไงดีวะ

ต้องเข้าใจก่อนว่าที่เขาดุ ขู่ ก็เพราะรักและห่วงใย ฉะนั้น อย่าลืมประเด็นนี้

แต่เราก็ต้องสยายปีกบินเองบ้าง ไม่งั้นจะเปิดโลกทัศน์ได้อย่างไร

ปัญหาคือ จะขี่อย่างไรโดยที่พ่อไม่ดุ นั่นคือ
- พ่อไม่รู้ ไม่ต้องบอกพ่อ อย่าให้พ่อเห็น ฯลฯ

คำตอบคือ แอบขี่ครับ

เข้าใจครับว่าคุณพ่อเป็นห่วง.....แต่อายุ 29 ก็ไม่ใช่เด็กแล้วนะ บางคนมีครอบครัวมีลูกแล้วด้วยซ้ำ...ถ้าเราไม่หัดเดินเองแล้วเราจะเดินเองได้หรือ....ต้องให้คนอื่นมาประคองตลอด....ไม่ต้องแอบขี่ครับ ทำอะไรเปิดเผย ตรงไปตรงมาดีกว่าสบายใจครับ.....เปิดอกคุยกับคุณพ่อแบบลูกผู้ชายเลยครับ....ว่าเราก็อายุตั้ง 29 แล้วขอคิดขอตัดสินใจอะไรเองบ้าง.....ผมว่าท่านน่าจะเข้าใจ เพราะเราทำในสิ่งดี ๆ ไม่ได้ไปเหลวไหลที่ไหน......ผมเองลูกสาวอายุ 11 ขวบ ก็พาออกถนนใหญ่แล้วครับ ใจนึงก็เป็นห่วง แต่ก็อยากให้เค้าได้เผชิญโลกภายนอก ให้ได้ติดสินใจ มีไหวพริบ แก้ปัญหาข้างหน้า....เดี๋ยวนี้้เค้าปั่นได้วันละ 80 กิโล แล้ว แต่ก็ต้องไม่ประมาท....เอาใจช่วยครับ

ขอขอบคุณทุกความคิดเห็น ที่เข้ามาแชร์ประสบการณ์นะครับ

ขี่เปิดเผยไปเลยดีกว่าค่ะ แต่ก่อนออกจากบ้านก็บอกเค้าหน่อยว่าจะไปไหน จะกลับกี่โมง ถ้าเค้าจะด่าก็ปล่อยๆเค้าไปค่ะ ด่าได้ทุกครั้งก็ด่าไปค่ะ
(คุณพ่อเค้ามีเรื่องฝังใจตอนเด็กรึป่าวคะ ถึงได้ห้ามสุดตัวแบบนี้?)

ขอขอบคุณทุกความคิดเห็น ที่เข้ามาแชร์ประสบการณ์นะครับ

ใจเย็นๆครับเรื่องแบบนี้ลูกใครๆก็รัก เพราะคุณอยู่ ตจว. มันอันตราย ถนนใหญ่รถมันวิ่งเร็วมากขนาดผมอยู่ใน กทม. ยังน่ากลัวเลย ที่พ่อคุณพูดก็ถูก เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไป กว่าท่านจะเลี้ยงคุณมาถึงอายุ29ปี ผมว่าท่านก็คงลุ้นและเหนื่อยถ้าจะแลกกับการที่ให้คุณออกไปปั่นบนถนนใหญ่ แต่ถ้าคุณอยู่ในอ.เมือง ท่านก้อคงมองว่ายังอันตรายน้อยหน่อย ผมว่านะคุณซ้อมในหมู่บ้านหรือเทรนเนอร์ อยู่ที่บ้านและมั่นดูทริปในเว็ป ว่ามีทริปที่ไหนที่น่าสนใจ ทั้งหมดคงต้องใช่เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ครับ ผมว่าสักวันหนึ่งท่านจะเข้าใจเราเองและยอมรับมัน ผมเป็นกำลังใจสู้ต้องไป peporing (ตอนนี้ผมอายุ40 พอดี ทุกวันนี้พ่อแม่ผมยังห่วงผมอยู่เลยว่า ปั่นระวังนะลูก ข้างนอกมันอันตราย คุณคิดว่าไง)

เพื่อความสบายใจของท่าน ปั่่นในหมู่บ้านเถอะครับ(อย่าเผลอไปเถียงท่านว่าปั่นในหมู่บ้านก็เกิดอุบัติเหตุได้เหมือนกัน)แล้ว ค่อยหาเวลาปั่นเข้าป่าเล่นตามวันหยุด หรือ ลงแข่ง(ตามสนาม) ที่สำคัญอย่าพาท่านไปที่ที่ต้องใช้เทคนิคมากๆ เดี๋ยวจะโดนห้ามอีก ผมสงสัยว่าท่านคงเคยมีอดีตฝังใจเกี่ยวกับจักรยานแน่ๆ

สมัยตอนเด็กๆก็ขี่จักรยานเป็นกลุ่ม BMX ก็ขี่เที่ยวกันตามปกติรอบแถวบ้านบ้าง ไกลออกไปบ้าง แต่พอกลับถึงบ้าน ก็โดนดุ เพราะว่าอาจจะดูเหมือนเป็นแก๊งจักรยานเด็กนรก ดูเหมือนจะไปก่อความเดือดร้อนอะไรเงี้ยครับ ยังกะแก็งมอไซค์ ทำนองนั้น ก็ไม่เข้าใจครับตอนนั้น

พอมีลูกแล้ว มานั่งคิด ตอนแรกลูกขี่ไม่เป็นก็คะยั้นคะยอให้ฝึกขี่ จนลูกเบื่อมาก แต่พอลูกขี่เป็น ลูกขี่ไปไหนไม่บอกเลยครับ หายไปทั้งวัน พอกลับมาบ้านก็เลยมานั่งซักไซ้ไล่เรียงถามกันซักหน่อยว่าไปขี่ถึงไหนมา ลูกบอก ก็ขี่เล่นกับเพื่อนนี่แหละ ขี่เล่นไปเรื่อยๆ แต่ใจเรามันไม่เรื่อยๆตามนะสิ เพราะเป็นห่วงว่าจะออกถนนมั้ย หรือจะโดนตบจักรยานหรือเปล่า เผลอๆคิดไปไกลว่าจะโดนลักพาตัวไปเป็นขอทานหรือเปล่า

ทั้งๆที่เราก็ขี่จักรยานนะครับ เรารู้ตัวว่าเราขี่ยังไงให้ปลอดภัยและก็เข้าใจความสนุกและอารมณ์ในการได้ขี่ แต่ยังไงก็ห่วงลูกอยู่ดีครับ ขนาดผมเป็นพ่อคนแ้ล้ว แม่ผมนี่แหละ ยังบ่นว่าทุกครั้งที่ผมขี่จักรยานไปหาท่าน เพราะท่านห้ามผมขี่มอไซค์ตั้งแต่เกิดครับ ท่านบอกห้ามมันขี่มอไซค์ มันดันขี่จักรยานอีก เฮ้อ...เซ็งครับ แต่พอดีผมเป็นพ่อคนแล้ว เค้าเลย ไม่พูดอะไรมาก

ยังไงก็เข้าใจท่านด้วยนะครับ คนไม่ขี่จักรยาน ไม่ต้องพ่อแม่หรอกครับ ขนาดเพื่อนเราเองมันยังว่าเราบ้าเลยครับ ขี่ออกถนนมานั่งสังสรรค์กับมัน ทางเดียวก็คือหาเวลาไปออกทริปยาวๆต่างจังหวัด หรือ รอจังหวะท่านหลับก็ค่อยออกมาขี่

ผมยังต้ิองรอลูกตัวเล็กหลับก่อน ค่อยออกมาขี่ครับ กว่าจะได้ขี่ก็ปาเข้าไป สี่ห้าทุ่ม หรือไม่ก็ตื่นแต่เช้าๆ ตีห้า ออกมาขี่ชั่วโมงนึงก็ยังดีครับ นานๆทีขี่ที ก็มีความสุขได้ครับ

ไม่ต้องเรียกร้องความเข้าใจจากท่านหรอกครับ เพราะความเป็นห่วงมันมากกว่าความเข้าใจครับ แต่เราปรับที่ตัวเราดีกว่าครับ เวลามี 24 ชั่วโมงต่อวัน
หนึ่งสัปดาห์มี 7 วัน
หนึ่งเดือน มี 30-31 วัน
หนึ่งปีมี 365 วัน

อยู่ที่เราจะใช้เวลาอยู่กับท่านให้มากที่สุด ขณะเดียวกันก็ใช้เวลาส่วนตัวที่เรามีเป็นประโยชน์ให้มากที่สุด ผมว่าน่าจะหาทางออกได้นะครับ

เป็นกำลังใจให้นะครับ

หัวอกของความเป็นพ่อย่อมเป็นห่วงลูกอยู่เสมอไม่ว่าลูกจะอายุเท่าไรก็ยังเป็นห่วงอยู่ พ่อจะคิดอยู่เสมอว่าเมื่อตัวเองแก่เฒ่าลูกๆจะเป็นที่พึ่งพาอาศัยในช่วงสุดท้ายของชีวิต ส่วนลูกโตแล้วก็อยากจะเป็นตัวของตนเองบ้างในบางโอกาส เป็นธรรมชาติของมนุษย์ครับ และจะเป็นอย่างนี้แทบทุกครัวเรือน ความรักและความเข้าใจกัน
จะมีช่องว่างมากขึ้น สุดท้ายก็จะใช้อารมณ์เข้าหากัน ความรักความอบอุ่นในครอบครัวจะกลับมาเหมือนเดิมได้ต้องรับฟังเหตุผลของแต่ละคนครับ ไม่สายเกินไป
ถ้าหันหน้ามาคุยกัน หรือพบกันครึ่งทางครับเป็นทางออกที่ดีที่สุด

พ่อเจ้าของกระทู้ โหดนะเนีย คือจริงๆต้องเข้าใจครับ ว่าคนบางคนเข้าอยู่แต่ตรงนั้นมาตลอดชีวิต ท่านก็จะมีความคิดอยุ่เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะว่านะครับ เพราะพ่อผมแต่ก่อนก็แบบนี้เหมือนกานหัวโบราณ ท่านคิดว่าอะไรไม่ดีก็คือไม่ดีหมด ตัวท่านถูกอยู่คนเดียว

ส่วนเรื่องวิธีแก้ปัญหานะครับ บอกได้เลย คุยกะแกตรงๆ จับเข่าคุย ถ้าท่านไม่คุย ก็หือซะหน่อย พอท่าไม่พอใจก็คุยเลย ผู้ชายคุยกันน่าจะง่าย ผมเองก็ใช้วิธีนี้

ตอนคุยก็บอกกะแกตรงๆเลย ตั้งแต่จะซื้อจักรยาน ท่านถามจะขี่ที่ไหนผมบอกขี่ออกถนนใหญ่ ท่านบอกอันตราย แต่ท่านก็ถามอีกว่าทำไมอยากขี่ ผมบอกเลยจะขี่จักรยานเพื่อเลิกดื่มสุรา เท่านั้นแหละ ท่านไม่รั้งไว้เลย ประมาณมึงเอาเลยลูก แต่อย่าล้ม

แต่ก็ไม่วายกลัวเราเป็นอันตรายอยู่ดีละครับ อิอิ ท่านเป็นห่วง

แต่อายุ 29 แล้วนะครับ ผม25 ผมอยากทำอะไรผมจะทำ พ่อผมห้ามไม่ค่อยได้หรอก ผมอยบากให้ จขกท. ทำในสิ่งที่อยากทำเราโตแล้ว อย่ายอมท่านหมด เด๋วท่านก็เข้าใจและจะชิน เพราะผมเองก็เคยทะเลาะกะพ่อเรื่องจักรยานเหมือนกานนะ เพราะผมเกิดอุบัติเหตุมา ท่านบอกทำไมขี่ไม่ระวัง ด่าเป็นฟืนเป็นไฟ ด่าจนเซ็ง แต่พออารมณ์ดีเดินมาถามเป็นไรไม ล้มแบบไหน แต่ประโยคสุดท้ายที่ท่านบอกก็คือ วันหลังมึงจะล้มล้มได้ ขี่จักรยานมันก็ต้องมีล้ม แต่วันหลังมึงต้องลงท่าเท่ห์ๆหน่อยนะ เด๋วเขาหาว่าลูกกูล้มไม่เป็น 5555 สุดท้ายท่านก็เข้าใจเรา ใจเย็นๆ คุยดีๆ เด๋วท่านก็เข้าใจ