เรื่องของเรื่องก็คือที่บ้านของแม่โปเต้มีเหตุจำเป็น
ให้ต้องยกครัวกันไปทำธุระที่ทางใต้
ไล่ตั้งแต่สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช ไปยันหาดใหญ่
ป๊ะป๋าของแม่โปเต้จึงมีประกาศิตให้ “ปิดร้าน 4 วัน”
เล่นเอาเจ้าของกิจการมือใหม่ที่ยังหมุนเดือนไม่ค่อยชนเดือน
อย่างคุณสามีและแม่โปเต้ถึงกับทำตาปริบๆ
แต่ถึงอย่างไรครอบครัวก็ต้องมาก่อน
ว่าแล้วเพื่อไม่ให้เสียเที่ยว
เราสองคนจึงตัดสินใจออกเดินทางล่วงหน้าไปด้วยรถไฟเที่ยวกลางคืน
ปล่อยให้คนอื่นๆ ที่เหลือนั่งรถยนต์ตามกันไปในวันรุ่งขึ้น
เพื่อที่เราสองคนจะได้มีเวลาปั่นจักรยานเพิ่มขึ้นอีก 1 วัน
แต่ด้วยข้อจำกัดในเรื่องระยะเวลาและพาหนะที่ใช้การเดินทาง
เราสองคนจึงจำใจต้องทิ้งรถคันใหญ่ไว้ที่บ้าน
แล้วกระเตงรถพับคู่ใจไปเที่ยวด้วยแทน
ส่วนเส้นทางที่จะปั่น ก็เลือกเอาเส้นสั้นๆ
คือจากอ.ไชยา-อ.เมืองสุราษฎร์ธานี เพราะเผื่อว่าเจอฝน
(ซึ่งทราบมาว่าก่อนหน้านั้นตกหนักแทบทุกวัน)
จะได้หาวิธีเข้าเมืองได้ง่าย ไม่ต้องเสียเวลาคนที่บ้านต้องมารับหรือมารอ
กว่าสมาชิกที่บ้านจะสรุปเรื่องวันเดินทางกันได้
ก็เหลือเวลาให้เตรียมตัวอีกแค่เพียงสองวันเท่านั้น
แม่โปเต้รีบลนลานไปจองตั๋วรถด่วนสายกรุงเทพ – นครศรีธรมมราช ซึ่งมีตู้สินค้า
แต่แล้วก็ต้องพบกับคำตอบที่ทำให้หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
เมื่อได้ทราบว่า “ตั๋วเต็ม” เหลือแต่รถสปรินเตอร์สุราษฎร์ธานี
เที่ยวซึ่งออกตอนสี่ทุ่มห้าสิบเท่านั้น
ถ้ายังอยากจะเอาจักรยานไปด้วย
ก็เหลือทางเดียวเท่านั้นคือ “รถไปก่อน คนตามไปทีหลัง”
ติ๊ก..ต่อก..ติ๊ก..ต่อก..แม่โปเต้ชั่งใจอยู่หลายนาที
แหม...ปล่อยคุณสามีล่วงหน้าไปคนเดียว
ยังไม่เสียวเท่าปล่อยรถล่วงหน้าไปตั้งสองคัน
แต่ด้วยความอยากปั่นที่มันมีมากกว่า
สุดท้ายแม่โปเต้ก็ตัดสินใจว่า “เอาวะ เป็นไงเป็นกัน”
จองตั๋วรถ 2 ใบสำหรับ 2 คน แล้วก็รีบกลับมาแจ้งข่าวคุณสามีด้วยใจระทึก
“เธอ ตกลงเราจองรถเที่ยวสีทุ่มห้าสิบนะ
ส่วนจักรยานก็ส่งไปกับรถด่วนนครศรีฯ ก่อนก็แล้วกัน
”
“...” (ไม่มีสัญญาณตอบรับจากสามีที่ท่านเรียก...)
คุณสามีอึ้งอยู่นาน เพราะไม่คิดว่าแม่โปเต้จะบ้าเลือดขนาดนั้น
แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว ก็เลยต้องเลยตามเลย (ตามประสาสามีที่ดี ฮิฮิ)
เมื่อถึงวันเดินทาง เราสองคนปั่นจักรยานไปส่งขึ้นรถไฟก่อน
พร้อมกับฝากค่ายกรถลงไว้กับนายตรวจ
แต่จนรถไฟจะออกแล้วก็คุณสามียังไม่ยอมลงจากตู้สินค้าเสียที
อาลัยอาวรณ์สั่งเสียจักรยานจนนายตรวจหัวเราะ
บอกว่า “เดี๋ยวผมจัดการให้” ถึงได้เดินคอตกลงจากตู้รถไฟมา
