ThaiMTB.com

เส้นทาง ช่องเม็ก – ปากเซ – ปากซอง ระยะทางไปกลับประมาณ 200 กม. ปั่น 2 วันๆละ 100 กิโล
ถ้าใครเคยได้ติดตามสรุปทริปของคุณ เสือทุ้ย ไว้คงจะทราบว่าเส้นทางนี้ มีประวัติความเป็นมาที่น่าสนใจ ซึ่งคงต้องเรียกว่าเป็นเส้นทางสายมรณะ รายละะเอียดตามนี้ครับ

http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=177126

การไปของผมในครั้งนี้ผมไปคนเดียว ก็เพียงแค่ไปปั่น ตรวจเช็คสภาพร่างกายว่าดีขึ้นหรือเลวลงแค่นั้น ขากลับก็แวะนั่นแวะนี่สองข้างทางไปเรื่อยๆ ซึ่งปกติ เสาร์ อาทิตย์หรือวันว่างๆ ก็จะพยายามปั่นไกลๆอาทิตย์ละครั้ง ตามที่โปร เขาแนะนำมา ผมไม่ได้วาดฝันปั่นเพื่อที่จะไปแข่งขันอะไรกับใครที่ไหน ขอเพียงแค่มีสุขภาพที่ดี ก็ดีใจแล้วครับ ผมยังจำได้เมื่อ 2 ปีที่แล้วน้ำหนักผมเลขหน้าอยู่ไกล้ๆเลข 9 ตอนนี้รีดลงได้อยู่ที่เลข 6 แล้วครับ ยิ่งปั่นก็ยิ่งสนุกกับมัน
ผมระลึกอยู่เสมอวันเวลาของผมนั้นสั้นนัก ในวันข้างหน้าผมจะยังมีแรงปั่นไปเที่ยวได้นานอีกสักแค่ไหน

ผมออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปขึ้นรถเพื่อที่จะไปช่องเม็ก จ.อุบล ซึ่งเป็นช่องทางที่ออกไปที่ลาวใต้ โชเฟอร์รถให้เกียรติผมเป็นอย่างมากมอบที่นั่ง VIP ให้กับผม โดยให้ผมไปนั่งกับจักรยานบนหลังคารถสองแถว รถออก 6 โมงเช้ากว่าจะถึงช่องเม็กก็ 9 โมงกว่าๆ ระยะทางแค่ 100 กว่าโล รถก็หวานเย็นมากๆ อีกทั้งทางบางช่วงกำลังก่อสร้าง ทำให้เป้าหมายที่วางไว้ว่าจะออกจากช่องเม็กเวลา 8 โมงเช้าไม่เป็นที่คาดหมาย กว่าจะประทับหน้งสือเดินทางได้ก็เกือบ 10 โมง
และก็หัวเสียทุกครั้งที่เข้าออกลาวคือ การเก็บค่าผ่านแดนที่ไม่มีมาตรฐาน ไปกันหลายคนยังเสียไม่เท่ากันเลย ให้ 50 ก็เอา ให้ 100 ไม่ทอน ไม่มีติดประกาศให้รู้ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่

ผมวางเป้าหมายไว้ว่าจะต้องไปถึงปากเซก่อนเที่ยงวัน ตอนแรกกะว่าจะปั่นแบบสบายๆ เมื่อออกจากด่านช้าจึงเหลือเวลาเพียง 2 ชม.ในการปั่น 50 กม.ให้ถึงปากเซ จึงไม่พักที่ไหนเลย นอกจากจอดถ่ายรูปและซื้อน้ำข้างทาง เพราะถ้าช้าเมื่อไหร่ คาดว่างานเข้า เพราะปลายทางนั้นขึ้นเขาทั้งนั้น

ผมมาถึงปากเซเที่ยงพอดี ระยะนี้หน้าฝนน้ำโขงขึ้นสูง วิวบนสะพานสวยมากๆ เมื่อข้ามไปถึงปากเซผมจะต้องไปแลกเงินที่ตลาดดาวเรือง ตอนเที่ยงวัน แมงกะไซค์เยอะมากตรง 4 แยกที่จะข้ามไปตลาดดาวเรือน ไม่มีไฟสัญญานจราจร ผมต้องจอดรถดูวิธีการขับขี่ของคนพื้นที่ก่อน ก่อนตัดสินใจข้ามไปยังถนนอีกฝั่งหนึ่ง ผมเข้าไปตลาดดาวเรือนเพื่อแลกเงิน สายตาแม่ค้าจับจ้องมาที่ผม ผมรู้ว่าเขามองอะไรผม หลายเดือนก่อนผมก็มาที่นี่กับเพื่อนๆใส่กางเกงจักรยานคับติ้ว แม่ค้าสะกิดกันแล้วก็พากันหัวเราะ แล้วพวกเราก็เดินไปถามแม่ค้าขายปลาถามว่า ปลาราคาเท่าไร แม่ค้าปลาตกใจตอบว่า หำโลละซาวพัน
พวกผมพากันขำหัวเราะ แม่ค้าก็ขำหน้าแดง รู้นะว่าคิดอะไรอยู่

ปากเซเป็นหัวเมือนใหญ่ทางภาคใต้ของลาว ก่อนหน้านี้เงียบสงบ แตกต่างจากปัจจุบัน มาแต่ละครั้งผมจะสังเกตุได้ถึงความเปลี่ยนแปลง ผมรีบเร่งหาที่ทานข้าวเพื่อเดินทางต่อ ยังเหลืออีก 50 กิโลที่จะเดินทางต่อ หลังจากทำธุระอะไรเสร็จผมออกจากปากเซประมาณบ่ายโมง ตั้งเป้าไว้ว่าขอปั่นช้าๆชั่วโมงละ 10 กิโล ก็จะถึงเป้าหมายก่อน 6 โมงเย็น

ออกจากปากเซได้ไม่นานมองไปข้างหน้า เหมือนกับว่า มีฝนรออยู่ข้างหน้า เป็นไปดั่งที่ผมคาดไว้ว่าจะต้องเจอกัน
ถ้าฟ้าไม่ร้อง ผมคงไม่หยุดปั่น ซึ่งผมเคยมีประสบการณ์ที่ไปไม่ถึงจุดหมายมาแล้ว ก่อนหน้านี้สัก 2-3 เดือนผมจะปั่นไปหลี่ผีและคอนพะเพ็ง ต้องหยุดทริปไว้ เพราะฝนตกฟ้าร้อง จึงค้างบัญชีกันไว้ก่อน โดยแวะไปจำปาสักแทน น้องฝนไม่กลัวแต่น้องฟ้า

ตอนออกจากบ้านผมเบลอๆ จำวันผิดคิดว่าวันนี้เป็นวันเสาร์ ความจริงแล้วเป็นศุกร์ที่ 1 ต.ค. ลูกสาวผมสอบเสร็จไม่ได้ไปโรงเรียนในวันนี้ จึงทำให้ผมสำคัญผิดคิดว่าวันนี้เป็นวันเสาร์ กว่าจะรู้ตัวก็มาถึงช่องเม็กแล้ว ลูกน้องโทรตามตัวว่าผมหายไปไหน ผีมาถึงป่าช้ายังไงก็ต้องเผา ก็ดีไปอย่างครับมาวันนี้ผมได้เห็นวิถีชีวิตของเด็กนักเรียนสองข้างทางไปตลอด บางโรงเรียนก็สอน บางโรงเรียนก็เล่น เด็กๆชอบทักทายผม ฮัลโลฝรั่ง สบายดี กูดบาย เท้งกิ้ว แล้วแต่เขาจะนึกอะไรได้ไปตลอดทาง

ปั่นมาถึงแยกกล้วยหอม ถ้าเลี้ยวซ้ายก็ไปตาดผาส้วมสถานที่ๆกรุปทัวร์คนไทยชอบไป แต่สำหรับผมแล้วผมไม่ชอบไป เพราะผมไม่ชอบการจัดฉาก ปรุงแต่ง
มาถึงแยกนี้ ฝนเริ่มตกลงมาอย่างหนัก ต้องรีบเก็บไมล์ HRM และกล้องลงกระเป๋า ช่วงที่ฝนตกจึงไม่ค่อยได้ถ่ายรูป
ผมต้องเอาเสื้อกันฝนมาห่อกระเป๋า

การปั่นกว่าจะได้แต่ละกิโลดูมันช้าเสียเหลือเกิน ยิ่งไกล้เข้าไปถนนดูเหมือนจะชันขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วก็ตกลงเรื่อยๆ
ความล้าดูเหมือนจะสะสมขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน จากฝนตกกลายเป็นแดดร้อน เสื้อผ้าที่ผมใส่ดูจะแห้งเร็ว เว้นแต่รองเท้าที่อมน้ำไว้ ถ้าปั่นทางเรียบผมคงถอดออกไม่สวมอะไรปั่นดีกว่า แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่าเหนื่อยน้อยกว่าครั้งที่แล้ว ก็แสดงว่าร่างกายผมมีพัฒนาการดีขึ้น

มาถึงที่หลัก 35 ที่วัดอีตู้ ครั้งที่แล้วผมมา ชาวบ้านเขากำลังมีบุญ คนแก่เล่าให้ฟังว่าทหารไทยมาตายที่นี่เยอะช่วงสงคราม
ญาติพี่น้องคนไทยเขาจึงมาสร้างโบถ์ไว้ที่นี่ มาถึงที่นี่พระกำลังตีกลองแลง เมื่อตอนผมเด็กๆ แถวบ้านผมก็เคยเห็นเคยได้ยินเสียงพระตีกลองในเวลาต่างๆ แต่ทุกวันนี้เสียงกลองจากวัดที่เมืองไทยไม่ค่อยได้ยินแล้ว
ในกระทู้ของ เสือทุยเคยถามผมว่าวัดนี้อยู่ที่หลักที่เท่าไหร่ ตอนนั้นผมจำไม่ได้ ผมมาตอบให้แล้วนะครับหลัก 35 ครับ
ตรงกันข้ามมีโรงเรียน นักเรียนเยอะครับ น่าจะเป็นระดับมัธยม

โอว!!! สาวก missile !!!

น่าสนุกจังเลยครับ

ผมปั่นมาเรื่อยๆ ทางก็ชันขึ้นเรื่อยๆ จนมาถึงหลัก 40 ประมาณบ่าย 4 โมงกว่าๆ ผมเลยแวะร้านกาแฟ แม่บัวศรี ซึ่งอยู่ปากซอยเข้าน้ำตกตาดเยืองถ้าจำไม่ผิด
ผมนั่งคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ ตามประสาคนคุ้นเคยกัน ผมสบายใจขึ้นแน่ใจว่าวันนี้ยังไงก็ถึงปากซองแน่นอน เหลืออีก 10 กว่าโล ผมคุยธุระกิจโครงการพันล้านกับแม่บัวศรี เรื่องที่ผมจะเอากาแฟมาขายที่เมืองไทย พร้อมกันนั้นแม่บัวศรีเอากาแฟสูตรเด็ดมาให้ผมกิน จนผมรู้สึกมึนหัวรู้สึกว่าผมจะเมากาแฟเสียแล้ว กาแฟแม่บัวศรีแรงจริงๆ

ผมไปถึงปากซองก่อน 6 โมงเย็น พรุ่งนี้จะมาทำการบ้านต่อ
ขาลง รอติดตามภาพน้ำตกสวยครับ ขอไปนอนก่อนครับ

โยชูวา เขียน: .......มาถึงที่หลัก 35 ที่วัดอีตู้ ครั้งที่แล้วผมมา ชาวบ้านเขากำลังมีบุญ คนแก่เล่าให้ฟังว่าทหารไทยมาตายที่นี่เยอะช่วงสงคราม
ญาติพี่น้องคนไทยเขาจึงมาสร้างโบถ์ไว้ที่นี่ มาถึงที่นี่พระกำลังตีกลองแลง เมื่อตอนผมเด็กๆ แถวบ้านผมก็เคยเห็นเคยได้ยินเสียงพระตีกลองในเวลาต่างๆ แต่ทุกวันนี้เสียงกลองจากวัดที่เมืองไทยไม่ค่อยได้ยินแล้ว
ในกระทู้ของ เสือทุยเคยถามผมว่าวัดนี้อยู่ที่หลักที่เท่าไหร่ ตอนนั้นผมจำไม่ได้ ผมมาตอบให้แล้วนะครับหลัก 35 ครับ
ตรงกันข้ามมีโรงเรียน นักเรียนเยอะครับ น่าจะเป็นระดับมัธยม

ขอบพระคุณครับคุณโยซูวา

หลังจากที่คุยกันในกระทู้ก่อนนั้น ผมก็ไปหาว่ามีตรงไหนบ้าง
ที่กำลังของเราถูกตีจนต้องถอยร่นไปยันหน้าผา ซึ่งก็พบว่า
ไม่มีจุดใดเลยที่พื้นที่การรบอยู่ใกล้หน้าผา นอกจากบ้านอีตู้ขึ้นไป
ถึงห้วยมาน(กม. ๔๕)

เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นในต้นปี ๒๕๑๖ เป็นการร่นถอยจากเมืองปากซอง
ซึ่งถือเป็นการร่นถอยครั้งสุดท้ายของกำลัง ทสพ. ไปยึดที่มั่นที่ กม.๘
เป็นปราการสุดท้าย โดยมีกำลังทหารเวียดนามเหนือตามตีและซุ่มโจมตีตลอดทาง
กำลังส่วนที่พลัดหลงกับกำลังส่วนใหญ่ (น่าจะเป็นของ BC.614)
ถูกข้าศึกรุกตีไปจนติดหน้าผา และสูญเสียเกือบทั้งหมด น่าจะประมาณ ๓๐ นาย

เท่าที่ผมทราบข้อูลมา มีเพียงเท่านี้ครับ

ขอบคุณครับ คุณโยซูวา และ เสือทุ้ย ที่นำเสนอข้อมูล และเรื่องราว เรื่องลาว พร้อมภาพถ่าย