ThaiMTB.com

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณ คำแนะนำของพี่ น้อง เพื่อน ทำให้สามารถปั่นให้จบ 100 กม.ได้ด้วยดี


เวลาข้างฝาบ้านบอกเวลาก่อนก้าวพ้นประตูบ้านครับ 11.20น.

เตรียมสัมภาระเท่าที่จำเป็น และสำคัญ

ตั้งเวลา และไมล์ให้เป็น 0

เวลาที่เริ่มปั่นครับ

ตั้งระยะทางให้เป็น 0.0

พ้นจากนิมิตใหม่ เริ่มเข้าถ.สุวินทวงค์

ช่วงนี้ ถ.สุวินทวงค์กำลังมีการขยายเส้นทาง ทางแคบครับต้องระวัง

ช่วงแรกที่พักครับ

74 นาที่แรกได้ระยะทางมาเท่านี้เอง อาจจะเกี่ยวกับปั่นเริ่มต้นปั่นช้าๆวอร์มร่างกายในช่วงเริ่มต้นประมาณ 20 นาที

ออกทริปกลุ่มเทคนิคมีนครั้งแรกมาที่นี่ครับ

ระยะทางช่วงที่ 2 มาถึงสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง

เวลาที่ใช้เมื่อมาถึงกลางสะพานบางปะกง

ได้แค่ไหว้หลวงพ่อจากตรงนี้ครับ

หวังอะไรก็ไปที่นี่แหละครับให้หลวงพ่อช่วย

พักอยู่บนสะพานประมาณ 10 นาทีครับพอดีแดดไม่ร้อนมาก

ออกปั่นตอนเที่ยงมันร้อนมากนะครับ น่าจะเปลี่ยนเวลาปั่นเป็นช่วงเช้าๆหน่อยครับ
มันมีข้อเสียหลายอย่าง ร้อนมาก เหนื่อยเร็ว ตากแดดจัดนานๆ ระวังฝ้าขึ้นหน้า ผู้ชายก็เป็นฝ้าแดดได้นะครับ ถ่ายรูปไม่สวยเพราะแดดแรงเกินไป
แต่ขอนับถือที่มีมุ่งมั่นปั่นได้ตั้ง 100 กม.คนเดียว สำหรับผมถ้าปั่นคนเดียวอย่างมากก็แค่ 60 กม.
รอดูรูปส่วนที่เหลืออยู่นะครับ

เลี้ยวขวาเข้าเส้นพนัสนิคม กำลังขยายถนนเช่นกันครับ ต้องเพิ่มความระมัดระวังหินลอยเยอะ รถใหญ่ก็แยะครับ

แวะเติมพลังนิดหน่อยครับ ซื้อขนมไว้ 2 อันกินไป1อันอีกอันคิดว่าตุนไว้ก่อนเล่นเนิน 331


เส้นแยกบ้านโพธ์-แปลงยาวครับมีไหล่ทางให้ใช็ได้นิดหน่อย

พอให้หลบเจ้ายักษ์ได้



ลมแรงมากครับ HRM อยู่ที่ 144 ตลอดช่วงนี้ฝนเริ่มปรอยแล้วครับ

โชคดีครับได้ที่หลบฝน





แต่ผมโชคดีไม่ถึง 1 นาทีเจ้าถิ่นก็พากันวิ่งส่งเสียงออกมาก้อนพลังงานของผมก็เสร็จเจ้าถิ่น 3 ตัวนี้ครับ

Seri_19 เขียน:ออกปั่นตอนเที่ยงมันร้อนมากนะครับ น่าจะเปลี่ยนเวลาปั่นเป็นช่วงเช้าๆหน่อยครับ
มันมีข้อเสียหลายอย่าง ร้อนมาก เหนื่อยเร็ว ตากแดดจัดนานๆ ระวังฝ้าขึ้นหน้า ผู้ชายก็เป็นฝ้าแดดได้นะครับ ถ่ายรูปไม่สวยเพราะแดดแรงเกินไป
แต่ขอนับถือที่มีมุ่งมั่นปั่นได้ตั้ง 100 กม.คนเดียว สำหรับผมถ้าปั่นคนเดียวอย่างมากก็แค่ 60 กม.
รอดูรูปส่วนที่เหลืออยู่นะครับ

ถูกต้องครับทีแรกคิดว่าจะออกแต่เช้าแต่ติดขัดเรื่องงานที่ไม่เสร็จครับ
ปั่นคนเดียวมันเสียวจริงๆครับถ้าไม่มีขนมที่ผมเตรียมไว้ไม่รู้ว่าเจ้าถิ่นจะยอมมั๊ย ชะตากรรมของผมยังไม่จบเท่านี้ครับเดี๋ยวตอนเย็นมาต่อ

รอชมต่อครับ

โอ้โห ช่างกล้าหาญ ทำไมไม่หาเพื่อนซักคน 2 คนละคะ มีสิบล้อวิ่งด้วยน่ากลัวจัง
แล้วปั่นไปคนเดียวไม่กลัวเค้าดักปล้นรถเหรอ น่ากลัวออก ช่วงนี้ยิ่งมีบอลให้เล่นกันทูกวันด้วย ยังไงก็ระวังตัวด้วยน้า สมาชิกใหม่เปนห่วงพวกเดียวกันง่ะ

supatthra samanee เขียน:โอ้โห ช่างกล้าหาญ ทำไมไม่หาเพื่อนซักคน 2 คนละคะ มีสิบล้อวิ่งด้วยน่ากลัวจัง
แล้วปั่นไปคนเดียวไม่กลัวเค้าดักปล้นรถเหรอ น่ากลัวออก ช่วงนี้ยิ่งมีบอลให้เล่นกันทูกวันด้วย ยังไงก็ระวังตัวด้วยน้า สมาชิกใหม่เปนห่วงพวกเดียวกันง่ะ

+++ ชวนเพื่อนไปด้วยดีกว่านะครับ มีปัญหาจะได้ช่วยกัน

ยินดีดัวยครับ ที่ทำได้ ครบ 100 กม.

สุโค่ยๆๆๆๆๆๆ

รอชมอยู่ครับ

เจ๋ง.. ปลายปีจะเอามั่ง

เด็กราดรีขี่4300 เขียน:ปูเสื่อรอ ข้าวปลาอาหารพร้อมแล้ว รอชมอยู่

ขอบคุณนะครับที่ตามถึงภาค 2

5748 เขียน:รอชมต่อครับ

ขอบคุณครับรอซักครู่ครับ

supatthra samanee เขียน:โอ้โห ช่างกล้าหาญ ทำไมไม่หาเพื่อนซักคน 2 คนละคะ มีสิบล้อวิ่งด้วยน่ากลัวจัง
แล้วปั่นไปคนเดียวไม่กลัวเค้าดักปล้นรถเหรอ น่ากลัวออก ช่วงนี้ยิ่งมีบอลให้เล่นกันทูกวันด้วย ยังไงก็ระวังตัวด้วยน้า สมาชิกใหม่เปนห่วงพวกเดียวกันง่ะ

ผมเคยได้ยินมาว่าความกลัวเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเอง ก็เลยทดสอบดูครับขอบคุณครับที่เป็นห่วงกัน

teeyai111 เขียน:+++ ชวนเพื่อนไปด้วยดีกว่านะครับ มีปัญหาจะได้ช่วยกัน

อีกอย่างคือผมอยากจะรู้ว่าถ้ามีปัญหาเราจะสามารถช่วยตัวเองได้หรือไม่ แต่จริงแล้วมีเพื่อนไปก็ดีครับขอบคุณครับ

น่องอวบ เขียน:ยินดีดัวยครับ ที่ทำได้ ครบ 100 กม.

ขอบคุณครับ ครั้งนี้มันเหมือนเป็นก้าวแรกของผมครับ จะต้องมีก้าวต่อไปอีก

gamaraman เขียน:สุโค่ยๆๆๆๆๆๆ

แหะ แหะ

rj45 เขียน:รอชมอยู่ครับ

ขอยคุณครับ

HerO No.9 เขียน:เจ๋ง.. ปลายปีจะเอามั่ง

ขอบคุณครับ ถ้าถึงปลายปีผมก็ปั่นเสือได้ 6 เดือนเต็มไปใหนบอกด้วยนะครับ

ได้ผลครับเจ้าถิ่นทั้ง3ตัวหลังจากได้เครื่องเซ่นแล้วอารมณ์ก็ดีขึ้น แต่ผมก็ยังกังวลอยู่ครับเพราะได้ยินเสียงอยู่ข้างในบ้านอีกหลายเสียงทีแรกว่าจะเก็บกล้องใส่ถุงพลาสติคกันฝนแต่ไม่เอาแล้ว ดูแล้วสถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจผมจึงรีบเผ่นออกมาทั้งที่ฝนยังพรำๆอยู่


ผมปั่นต่อมาคาดว่าพอพ้นสายตาของเจ้าถิ่น ดูข้างทางแล้วไม่มีบ้านคนอยู่ก็คิดว่าคงไม่เจออะไรที่น่าตื่นเต้นอีกก็หลบเข้าใต้ร่มไม้เพื่อเก็บกล้องและโทรศัพท์ใส่ถุงกันฝน

แต่แล้ว พระเจ้าช่วย ผมแทบช็อคเมื่อได้ยินเสียงทักทายอีกครั้งไม่ทักอย่างเดียวนะครับวิ่งมาหาผมด้วย ผมทำอะไรไม่ถูกครับได้แต่ยืนนิ่งๆแผ่เมตตาแล้วก็นึกถึงลูกขิ้นลูกใหญ่ๆที่ผมอยากได้มากที่สุดเพื่อมอบให้เจ้าถิ่นในตอนนี้

จนกระทั่งวิ่งมาถึงผม แล้วก็แยกเขี้ยวด้วย แฟลชผมยังไม่กล้าเปิดเลยครับกลัวไปทำให้เขาตกใจ

สักครู่ก็มีคนมาเรียก ผมถามว่ากัดใหม เจ้าของบอกว่ากัด โธ่..แล้วยังไม่รีบเอาไป ได้แต่เรียกมันเฉยๆมันดมผมอยู่สักครู่เห็นว่าผมไม่มีพิษภัยแน่มันจึงไปยืนมองผมห่างๆ ส่วนเจ้าของก็เดินไปอีกทาง กล้องก็ไม่ได้เก็บเหมือนเดิมครับผมค่อยๆปั่นออกมาแบบไม่ให้เจ้าถิ่นตกใจ ด้วยความเงียบที่สุดถ้าจะมีเสียงดังก็น่าจะเป็นเสียงหัวใจเต้นของผมเอง
ผมจะเชื่อต่อไปได้ใหมว่าความกลัวเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง