ThaiMTB.com

วันนี้วันพระ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ ............................

ไปส่งไอ้ตัวเล็กที่โรงเรียน เสร็จแล้วผมก็เดินเข้าไปกราบพระในโบสถ์ (ใช่แล้วฮะ ลูกชายผมเรียนโรงเรียนวัด)



หลายครั้งที่ผมนั่งจมอยู่กับปัญหาบางอย่าง ความค้างคาใจบางเรื่อง ความคับแค้นที่ไม่สามารถบอกเล่ากับคนอื่น
หัวสมองหมุนติ้ว ๆ ราวกับเครื่องซักผ้าแบบหยอดเหรียญ ที่กำลังปั่นหมาดเสื้อยืด กางเกงยีนส์

ระหว่างการถูกล่ามตรึงในความสับสน หลายครั้งที่ผมพยายามจะตะเกียกตะกายหาทางออกไปจากไอ้เครื่องซักผ้า
บ้า ๆ นี่ แต่ยิ่งดิ้นรน ยิ่งค้นหา กลับดูเหมือนจะถูกบีบอัดให้จมลงไปอยู่ที่ก้นถัง

การยอมจำนน แบบจำใจ ... ต้องใช้ความพยายามขนาดไหนในการทำใจยอมรับ
หลายหนที่ผมเลือกที่จะหยุดอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยให้เรื่องราวต่าง ๆ หมุนวนอยู่รอบตัวแล้วรอเวลา


เพราะเมื่อเสื้อผ้าถูกปั่นหมาดจนถึงที่สุด มันก็ต้องหยุด .. เครื่องซักผ้ามันจะส่งสัญญาณเตือน ตี๊ด .. ตี๊ดด .. ตี๊ดดด ... !!!

ฝาเครื่องถูกเปิดออกแล้ว ...

ทางออกของปัญหา บางทีมันก็ต้องรอเวลา และมันอาจจะไม่ได้อยู่ไกลถึงสุดขอบโลก
มันอาจจะอยู่ถัดไปอีก 3 เมตร



มีความสุขกันทุกท่านนะครับ (สาธุ)




ปล. อาทิตย์นี้ 26 กันยายน 2553 คาร์ฟรีเดย์ ... ผมเป็นสต๊าฟกลุ่ม 8 ตลาดนัดประตูกรุงเทพฯ พหลโยธิน
แล้วพบกันที่ลานคนเมือง

รูปสวยมากครับจ่าโจ ไว้คาร์ฟรีเดย์นี้เจอกันคร้าบ

สวัสดีครับ

ใช่ครับวันนี้วันพระ ที่นครศรีฯ บ้านผม วันนี้เขาทำบุญไปรับ ตา - ยาย กันที่วัด (งานบุญประเพณีเดือนสิบ)
แต่ผมไม่ได้ไป ตอนเช้าก็คล้ายๆ กับจ่าโจ เดินไปส่งลูกขึ้นรถไปโรงเรียน
เลยได้โอกาส ทำบุญใส่บาตรพร้อมกับลูก
สบายใจครับ แม้ไม่ได้ไปรับ ตา - ยาย ที่วัด

แล้วพบกันครับ

ปิดทองหลังพระ มีความหมายดีๆ ครับ พระบรมราโชวาท ก็ยังเคยเอ่ยถึง ผมระลึกไว้เป็นกำลังใจในการทำงานเสมอ

ขอบคุณครับ พี่จ่า

แวะร้านบุญไบค์น่ะจ่าแล้วผมจะคอยยลกล้องฟูจิ ว่าจะซื้อรุ่นนี้อยู่เลยจ่า

ภาษาเพราะมากครับ

จ่าโจ เขียน:วันนี้วันพระ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ ............................

ไปส่งไอ้ตัวเล็กที่โรงเรียน เสร็จแล้วผมก็เดินเข้าไปกราบพระในโบสถ์ (ใช่แล้วฮะ ลูกชายผมเรียนโรงเรียนวัด)



หลายครั้งที่ผมนั่งจมอยู่กับปัญหาบางอย่าง ความค้างคาใจบางเรื่อง ความคับแค้นที่ไม่สามารถบอกเล่ากับคนอื่น
หัวสมองหมุนติ้ว ๆ ราวกับเครื่องซักผ้าแบบหยอดเหรียญ ที่กำลังปั่นหมาดเสื้อยืด กางเกงยีนส์

ระหว่างการถูกล่ามตรึงในความสับสน หลายครั้งที่ผมพยายามจะตะเกียกตะกายหาทางออกไปจากไอ้เครื่องซักผ้า
บ้า ๆ นี่ แต่ยิ่งดิ้นรน ยิ่งค้นหา กลับดูเหมือนจะถูกบีบอัดให้จมลงไปอยู่ที่ก้นถัง

การยอมจำนน แบบจำใจ ... ต้องใช้ความพยายามขนาดไหนในการทำใจยอมรับ
หลายหนที่ผมเลือกที่จะหยุดอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยให้เรื่องราวต่าง ๆ หมุนวนอยู่รอบตัวแล้วรอเวลา


เพราะเมื่อเสื้อผ้าถูกปั่นหมาดจนถึงที่สุด มันก็ต้องหยุด .. เครื่องซักผ้ามันจะส่งสัญญาณเตือน ตี๊ด .. ตี๊ดด .. ตี๊ดดด ... !!!

ฝาเครื่องถูกเปิดออกแล้ว ...

ทางออกของปัญหา บางทีมันก็ต้องรอเวลา และมันอาจจะไม่ได้อยู่ไกลถึงสุดขอบโลก
มันอาจจะอยู่ถัดไปอีก 3 เมตร



มีความสุขกันทุกท่านนะครับ (สาธุ)




ปล. อาทิตย์นี้ 26 กันยายน 2553 คาร์ฟรีเดย์ ... ผมเป็นสต๊าฟกลุ่ม 8 ตลาดนัดประตูกรุงเทพฯ พหลโยธิน
แล้วพบกันที่ลานคนเมือง

พี่เขียนหนังสือดีมากครับ ภาษาไพเราะ บ่งบอกความรู้สึก พี่ครับ ทำไมไม่ให้ปัญหามันถูกปั่นแล้ว แล้วถ่ายน้ำทิ้ง เพื่อปั่นหมาด แล้วนำออกตากสู่แดดละมุนครับ

เจอกันที่ประตูกรุงเทพ ครับ จ่าโจ

เตรียมรถให้พร้อม แล้วก็อย่านอนดึกกันนะครับ ... พรุ่งนี้แล้ว

...

จะตกอะไรกันนักกันหนาล่ะเนี่ยยยย .. เสื้อผ้าลูกเต้าก็ยังไม่แห้งเล๊ยยย



...



จังหวะ และโอกาส เป็นของคนรู้จักรอนะครับ .. ถ้ามันมาถึงแล้วก็อย่าปล่อยให้มันหลุดมือไปล่ะ


แหม๋ .. ถ่ายรูปนี่มันสนุกจิง ๆ ....

จ่าโจ เขียน: จะตกอะไรกันนักกันหนาล่ะเนี่ยยยย .. เสื้อผ้าลูกเต้าก็ยังไม่แห้งเล๊ยยย

พรุ่งขอให้อากาศ ดีๆ นะครับ ผมก็เอา Dahon ผมออกครั้งแรกเหมือนกัน

ซุบตาจ่าโจมีของดีมาโชอีกแล้ว