ThaiMTB.com

ตามอ่านทริปเก่าๆของผมทั้งหมดได้ที่
ลาว http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=56&t=40268

เขมร http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=56&t=91587

อังกฤษ http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=106444

เวียตนาม http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=175633


สิงคโปร์เป็นต่างประเทศ ประเทศแรกในบรรดาประเทศทั้งหลายที่ผมเคยเดินทางไป เทียบความรู้สึกครั้งแรกกับการเดินทางในวันนี้มันช่างแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ผมเชื่อว่าการเดินทางออกนอกประเทศโดยทางเครื่องบินครั้งแรกนั้น เป็นใครก็ต้องมีประหม่าบ้างไม่มากก็น้อย ในคราวนั้นผมยังไม่ได้นำจักรยานติดตัวไปด้วย เป็นแค่การท่องเที่ยวสั้นๆเท่านั้น แต่ก็ยังระลึกถึงความเข้มงวดของการเดินทางทางอากาศในวันนั้นได้ดี ทุกวันนี้ไม่ว่าผมจะบินไปไหน ต้องมีการวางแผนในการโหลดของและจัดกระเป๋าให้ถ้วนถี่ทุกครั้งไป
วันนี้ขั้นตอนของการขึ้นเครื่องมีดังนี้
เช็คอิน ตรวจชื่อที่จองกับพาสปอร์ตให้ตรงกัน
โหลดของ(20 กิโลกรัม)
รับBoarding pass ซึ่งจะเป็นตั๋วบอกรายละเอียด ต่างๆเกี่ยวไฟลท์บิน เมืองที่จะไป เวลาเครื่องออก ชานชาลา หมายเลขที่นั่ง เป็นต้น
แล้ว
กรอกเอกสารตรวจคนเข้าเมือง
เข้าคอกหมู ตรวจสิ่งต้องห้าม
รอขึ้นเครื่อง
ฉีกตั๋ว หาที่นั่ง

boarding pass เป็นแบบนี้นะครับ

ตอนเป็นเด็ก ผมจำได้ว่า นายกของสิงคโปร์ ชื่อนาย ลี กวน ยู หรือ หลี่ กวง เย่า (ชื่อจีนกลาง )李光耀 (พินอิน Li3 guang1 yao4)
เป็นนายกที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุด และมีบทบาทอย่างยิ่งในการทำให้สิงคโปร์เป็นปึกแผ่นแก่นสาร
คิดเอาเถิดประเทศเมื่อวานซืนที่ตั้งไข่เอาตอน1965 หรือปี2508 แต่มีศักยภาพในภูมิภาคนี้ยิ่งนัก
ปี 2533 มีเพลงของวงซูซู ร้องว่า
“เลยปักษ์ใต้ไปสิงคโปร์ เมืองคนโต นาย ลี กวน ยู เป็นหรือตาย ยังไงไม่รู้ แม่อีหนู รอฟังข่าวคราว”
ปี2534 วงสามโทน ก็มีเพลง ไหลตาย
ที่พูดถึงชะตากรรมของคนใช้แรงงานบ้านเราที่ยอมเสียเงินค่านายหน้ามาทำงานที่นี่
จำได้ไหม สมัยนั้นเขาเอาท่อPVCมาหุงข้าวกัน แล้วทางการแพทย์ก็มาวิเคราะห์ว่าเป็นสาเหตุของการไหลตาย
………………..

เครื่องบินของสายการบินJetstarสายการบินราคาประหยัด พาล้อมากระแทก แท็กซี่เวย์ของ “สนามบินชางอี”เอาตอนเที่ยงครึ่งของวันที่25กรกฎาคม 2553 ถ้าเป็นเมืองไทย ป่านนี้ผู้คนคงหนีไปเที่ยวต่างจังหวัดกันแล้ว เพราะหยุดยาววันอาสาฬหบูชา วันเข้าพรรษา

ผมมีภารกิจในวันจันทร์ที่เมืองนี้ และจะยาวไปจนถึงวันศุกร์
โรงแรมที่พักของผม อยู่ใจกลางเมืองย่าน Bugis ชื่อโรงแรม ibis ถ้ารู้จัก Sim Lim square หรือ พันธุ์ทิพย์สิงคโปร์ก็จะรู้จักย่านนี้ครับ

โดยปกติวิสัยของผม
ถ้าไปเมืองไหน วันแรกที่ต้องทำคือการปั่นสำรวจเมืองแบบผ่านๆ
ครั้งนี้ก็เช่นกัน ผมมุ่งปั่นแบบไม่วางแผน ยังไงก็ได้ขอให้ผ่านไปยังไชน่าทาวน์
ผมไม่กลัวหลงทางเพราะ จะไปไหนก็ตามแต่ ขากลับจะให้Navigatorนำทางกลับมาที่พัก
ผมมาหยุดอีกทีตรงสถานีMRTนี้ ผมนึกว่ามาถึงรัชดาภิเษกแล้ว

เมืองนี้ มากี่ทีก็อดชื่นชมเขาไม่ได้ มันเขียวสะอาดดีจริงๆ

มีทางจักรยาน ตีคู่ไปกับถนนหลัก เหมือนในอังกฤษ
ผมว่าปั่นที่นี่แล้วไม่งงดี ไม่เหมือนพวกปั่นเลนขวาในบางประเทศ มันงงทุกทีน่ะครับ
เอ๊ะ นั่นจักรยานเจ้าถิ่นกำลังปั่นอยู่ข้างหน้าผม

เอ้า มุดเข้าอุโมงค์ไปด้วยเลย จะไปโผล่ไหนก็เสี่ยงเอา
ผมนึกถึงวันที่ผมปั่นในอังกฤษ ตอนจะข้ามไปกรีนนิชจัง บรรยากาศเดียวกันเลย
แต่อุโมงค์นี้มันสั้นกว่า

ผมมาโผล่อีกที ที่ถนนOutram ถ้าเลี้ยวซ้ายก็จะไปไชน่าทาวน์ได้

เมืองนี้ความปลอดภัยผมว่าเขายึดถือเป็นที่หนึ่ง แต่รถคันนี้ไปทำอะไรบนนั้น

ถึงแล้วไชน่าทาวน์
นี่มันแยกราชวงศ์ชัดๆ

เลย ไชน่าทาวน์มา มีสะพานข้ามแม่น้ำชื่อColeman มันเป็นสะพานแห่งที่สอง ที่สร้างข้ามแม่น้ำสิงคโปร์ ในปี1840
แม่น้ำสะอาดมากครับ

มีทางลอด แต่ห้ามปั่น ต้องจูงเอา

เขาพยายามจะทำให้เมืองเขาเขียวไปทุกหย่อมหญ้า
ต้นตีนตุ๊กแกที่บ้านถ้าขึ้นเขียวแบบนี้ได้ก็ดี

เหมือนยังไม่จบ ยังมีอีก เอาอีก

ยังอีกยาวครับยังไม่จบ งานยุ่งมากครับ กว่าจะได้กลับ แล้วยังต้องปั่นออกกำลังอีก จะได้เล่นเน็ตก็ค่อนคืนแล้ว

ริมคลองมีสวนสนุกด้วย เล่นมันข้างถนนนี่แหละ เหมือนไวกิ้งครับ แต่แกว่งคนละสเต็ปกัน

บรรยากาศยามค่ำคืน ในวันแรกแบบผ่านๆ เริ่มมีสีสันแล้ว
เอ๊ะ!ผมมองเห็นตัวอะไรบนตึก รถราก็บางตาลงไปแล้ว ผมปั่นมุ่งไปยังสิ่งที่เห็น