ThaiMTB.com

ผมตั้งใจว่าจะปั่นจักรยานเที่ยว ในวันอาทิตย์ที่ 27 มิ.ย ดูในเวปแล้วกลุ่มรวมมิตรเขาไปปราจีนกันหมด เพื่อน ๆ ชาวดอนเมือง ก็ไม่ค่อยมีใครอยู่ ในใจคิดว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวไปหาเพื่อนปั่นเอาข้างหน้า แต่เจ้ากรรมตอนเช้ามืดฝนมันตกกว่าจะหยุดตกก็แปดโมงเช้า ไหน ๆ ก็สายแล้วไม่รีบร้อน ไปตลาดซื้อกับข้าวมาทำให้ ลูก ๆ เขากินก่อนดีกว่า
...เวลา 09.00 น. จึงปั่นเสือหมอบเก่า ๆ สับถัง ออกจากบ้าน แดดจ้าแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะปั่นไปไหนดี จะไปสวนรถไฟ เด็ก ๆ ก็คงปั่นกันเยอะแยะไปหมด ตัดสินใจว่าจะปั่นไปอยุธยา ระยะทางประมาณ 70 กม. แบบยกเดียวจบ ให้เวลาตัวเองไว้ 3 ชม. ไปกินข้าวเที่ยงอยุธยา คิดได้แค่นั้นก็เร่งให้ได้รอบขาตัวเอง ความเร็วเท่าไรไม่สำคัญ เพราะผมไม่ติดไมล์วัด ปั่นตรงไปรังสิต แล้วเลียบคลองเปรมประชากร ไม่เจอเพื่อน ๆ เลย อาจจะเป็นเพราะมันสายแล้ว
...ปั่นเลย ด้านหลัง ม.ธรรมศาสตร์ ไปหน่อย เจอกลุ่มลุงก๊ก หัวหน้ากลุ่มคลองเปรมฯ คุณปลวก แล้วพี่อะไรอีกคนจำหน้าได้แต่ลืมชื่อ จอดรอเฮียสุรชัย อยู่ข้างทาง จำเป็นต้องแวะคุยกันเสียหน่อย คัยกันสักสองสามนาที ผมก็ขอตัวปั่นต่อ ปั่นไปจนสุดถนนคลองเปรมประชากร เลี้ยวขวาผ่านแยกบางปะอิน ตรงไปตลาดโก้งโค้ง ผ่านปั๊มบางจาก นึกถึงกาแฟเย็น ที่ร้านที่ทำการกาแฟของคุณเงาะ เกิดคอแห้งขึ้นมาทันที จอดก่อนดีกว่า จากบ้านได้ระยะทางมาประมาณ 60 กม.แล้ว ใช้เวลาไป สองชั่วโมงยี่สิบนาที เหลือ อีก 10 กม.จะถึงตัวเมืองอยุธยา

...ที่ร้านกาแฟคุณเงาะ มีกล้วยหอมไว้ต้อนรับพวกเราชาวจักรยาน มีน้ำเย็นเหยือกใหญ่ ๆ ให้เราดื่มฟรี วันนี้เป็นน้ำชาแช่เย็นเจี๊ยบ ดื่มแล้วสดชื่นดีจริง ๆ ผมสั่งกาแฟเย็น ไม่รู้ว่าเขาชงอะไรให้ คาปูชิโน่ เอสเปรสโซ่ อาโวคาโด้ หรือปีโป้ ผมไม่สนใจเพราะผมดื่มได้หมดทุกประเภท เจอคนอยุธยาเจ้าถิ่น อายุคงไม่ห่างกันเท่าไร คุยกันถูกคอ เลยนั่งโม้เสียนาน

ที่ร้านนี้ พวกเราชาวจักรยาน ชมรมต่าง ๆ ที่ผ่านมา ต่างก็เอารูปภาพมาติดไว้บ้าง เอาเสื้อจักรยานตัวเล็ก ๆ เหมือนเสื้อตัวอย่างของชมรม มาแขวนไว้บ้าง จะได้รู้ว่าชมรมไหนมาแล้วบ้าง ของชมรมดอนเมืองของผมก็มีนะ แต่มันแอบอยู่ตรงมุมถ่ายไม่เห็น
...มีครอบครัวหนึ่ง จอดรถมานั่งดื่มกาแฟ ตัวคุณแม่มายืนดูเสื้อจักรยานตัวเล็ก ๆ แล้วเรียกลูกสาวว่า ลูกขา เอากล้องมาถ่ายรูปตรงนี้นี่ มาถ่ายรูปเสื้อหมา สวยดี ผมอดไม่ได้ปล่อยหัวเราะก๊ากออกมา บอกว่า คุณพี่ครับ เสื้อที่เห็นน่ะเป็นเสื้อจักรยาน ที่เขาทำลายเดียวกับเสื้อจริงที่ชมรมต่าง ๆ เขาสั่งทำ ที่มาแขวนนี้ก็เป็นที่ระลึกให้แก่ร้านคุณเงาะ ไม่ใช่เสื้อสำหรับใส่หมาครับ คุณพี่ 5555 คุณพี่กล่าวขอโทษ เพราะเห็นตัวเล็ก ๆ นึกว่าไว้ใส่ให้หมา 555 ผมลาเจ้าของร้าน และเจ้าถิ่น ไม่ลืมไปลาพี่ปูพี่สาวคุณเงาะที่ขายข้าวแกงอยู่ติด ๆ กับปั๊ม แล้วจึงปั่นต่อไปเข้า อยุธยาเมืองเก่าของเราแต่ก่อน

มาถึงหน้าวัดพนัญเชิง ไม่ได้แวะเข้าไปในวัด แค่ไหว้พระด้านนอก แล้วปั่นผ่านไป ก่อนผ่านแวะไปทัก ป้าอ้วน ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือหน้าวัดหน่อยดีกว่า เห็นป้าอ้วนกำลังขายดี เลยเปลี่ยนใจไม่ทัก ปั่นผ่านไป
...วิหารหลวงพ่อโต วัดพนัญเชิง รูปร่างแปลกตาดี

ก่อนที่จะรอดใต้สะพานข้ามแม่น้ำ เห็นมีวัดอยู่ติดริมแม่น้ำ แวะเข้าไปดูหน่อยดีกว่า ที่ริมน้ำมีก๋วยเตี๋ยวเรือเห็นคนกินกันเยอะ ผมดูนาฬิกาจากโทรศัพท์ เที่ยงกว่าแล้ว แต่ยังไม่หิว หิ้วท้องไว้ก่อน
...ที่ริมน้ำมองไปทางสะพานข้ามแม่น้ำ

ลืมบอกไปว่าวัดนี้คือวัดกล้วย
...มองแม่น้ำป่าสักไปอีกด้านหนึ่ง

ศาลาริมน้ำ น่านั่งเย็นสบาย แต่คนไม่ค่อยกล้านั่ง เพราะคุณแม่หมาตัวนี้เขาหวงลูก ใครเข้าใกล้เป็นแยกเขี้ยวยิงฟัน

เห็นต้นพิกุลใหญ่ หลังโบสถ์ แล้วอดถ่ายภาพไม่ได้ ใหญ่จริง ๆ

ดอกพิกุล

วัดที่ต้องการไปสืบค้นก็คือ วัดที่พม่ามาตั้งปืนใหญ่ แล้วยิงเข้าไปในเกาะเมืองอยุธยา ก่อนเสียกรุงครั้งที่ 2 คือวัดกุฎีแดง วัดกระโจม วัดศรีโพธิ์ วัดนางชี วัดแม่นางปลื้ม วัดมณฑป วัดท่าการ้อง วัดราชพลี วัดกษัตรา
...ผมปั่นข้ามสะพานข้ามแม่น้ำ แล้วตรงไปพอถึงแยกแรกผมจึง เลี้ยวขวา ผ่านสะพานป่าโทน สะพานนเรศวร ตรงไปจนสุด แล้วเลี้ยวขวา ตรงไปถึงวัดราชประดิษฐารามเจอสี่แยก ปั่นตรงไปปั่นข้ามสะพานข้ามแม่น้ำลพบุรี ผ่านวัดวงษ์ฆ้อง ผ่านวัดแม่นางปลื้ม

วัดที่ผมตามหา คงต้องอยู่คนละฝั่งเกาะเมือง เพราะพม่าเอาปืนใหญ่มาตั้งยิงข้ามแม่น้ำ ผมปั่นผ่านวัดสามวิหาร เห็นมีชื่อวัดเจดีย์แดง แต่ในประวัติศาสตร์เขาบอกว่าวัด กุฎีแดง ถามชาวบ้านก็บอกว่าไม่เคยได้ยินไม่ทราบวัดเดียวกันหรือเปล่า

ไม่ได้เรื่อง ปั่นต่อดีกว่า ผมปั่นผ่านเพนียดคล้องช้าง

ตรงไปทางวัดป้อมรามัญ ก็ถามทางเขาไปเรื่อย ว่าวัดกระโจมไปทางไหน ไม่มีใครรู้จัก แต่วัดศรีโพธิ์ อยู่ใกล้ ๆ ตลาดน้ำคลองสระบัว
...มาถึงสามแยกไม่รู้จะไปทางไหน สอบถามเด็ก ๆ กลุ่มนี้ดีกว่า ว่าวัดศรีโพธิ์ไปทางใด เด็ก ๆ ชี้ทางให้ แล้วชวนกินน้ำเย็นก่อน ไม่แต่ชวนเด็ก ๆ จัดการรินน้ำเย็นใส่แก้วพร้อมน้ำแข็ง ก็เลยไม่ขัดศรัทธาเด็ก กินของเขาแล้วจะไปเลยก็น่าเกลียด คุยกับเด็ก ๆ ก่อนดีกว่า ผมถามน้อง ๆ เขาว่า ตรงนี้เรียกสามแยกอะไร เด็ก ๆ บอกว่า เรียกว่าสามแยกหัวแตก อ้าวซวยแล้วเราหัวจะแตกหรือเปล่า สอบถามสาเหตุเพราะเมื่อก่อนที่นี่มีร้านอาหารเยอะ พวกมากินแล้วก็ตีกันจนหัวแตก
...ผมถามน้องเขาว่า สงสัยสาว ๆ แถวนี้สวย หนุ่ม ๆ มาแย่งกันจีบเลยตีกันหัวแตกมากกว่า แล้วลุงมาคุยกับพวกหนู ๆ นี่จะหัวแตกไหมเนี่ยยย ...แต่ลุงไม่กลัวลุงมีหมวกมะพร้าวจ้างก็ตีหัวลุงไม่แตก 555

แม่ลูกอ่อน นอนเปล อยู่ใกล้ ๆ คงจะญาติ ๆ กับ กลุ่มเด็ก ๆ ผู้ใจดี

ลาพวกเด็ก ๆ แล้วผมก็ปั่นไปวัดศรีโพธิ์ อยู่ตรงทางเข้าตลาดน้ำคลองสระบัว ความจริงผ่านวัดนี้หลายครั้งแล้วแต่ไม่เห็นป้ายวัด