ThaiMTB.com

สวัสดีครับ ..เพิ่งกลับมาได้สองสามวัน เอารูปงานแข่งมาฝากกันเช่นเคย

งานนี้เป็นรายการ UCI Asia Tour 2.2 เงินรางวัล 60000 เหรียญสหรัฐ แข่งกันที่เมืองปาดัง บนเกาะสุมาตรา

ซึ่งเมื่อปีที่แล้วเพิ่งโดนแผ่นดินไหวไป 8.2 ริคเตอร์ มีคนเสียชีวิตทันที กว่าแสนราย สูญหายอีกนับไม่ถ้วน

โรงแรมที่พักข้างๆ เหลือแต่หลังคา เสาหายหมด ตึกรามบ้านช่อง เห็นร่องรอยที่มีให้เห็นอยู่ทั่วไป ตึกร้าว บ้านถล่ม

ตอนนี้เมืองปาดังกำลังสร้างขึ้นมาใหม่ มีจุดขายของที่นี่อยู่สองสามอย่างคือ ทะเลสาบ มานินเจา กับ ทะเลสาบ สิงคารัค

ที่พวกเราต้องไปแข่งรอบๆ นั้นกันครับ..

สำหรับเกมส์การแข่งขันวันแรกเป็นทีมไทม์ไทรอัล 15.8 กม.แข่งกันท่ากลางสายฝน ในเมือง โค้งลื่นๆ ถนนเปียกๆ แต่ละทีมก็สาดกันสุดๆ

ทีม Giant ART. มีตัวไทม์ไทรเด็ดๆ อยู่สามตัว คือ แมคเคน.ยูจีน.และประจักษ์ ทำเวลามาเป็นที่สองแพ้ให้กับ ทีม ทราบิซของอิหร่านไป สิบกว่า

วินาที ซึ่งแกร่งทั้งทีม และคว้าแชมป์คะแนนรวมไปในที่สุด อิหร่านนั้นอุดมไปด้วยนักไต่เขาชั้นยอด เพราะอยู่ที่สูงพอมาขี่แถบนี้ เรียกว่าหาความเหนื่อย

ไม่เจอ ..

ในเสตจต่อๆ ไปเราเล่นยากขึ้นเรื่อยๆ เพราะว่าอิหร่านสองทีม ขึ้นมาเซทความเร็วกลุ่มไม่ปล่อยใครหนี และคอยกระแทกหนีบนเขา ซึ่งสูงชันมากๆ ใครที่เคย

ขี่เส้นสะเมิงคงพอนึกออกถึง เขาเจ็ดพับ นะครับ แบบนั้นเลย แต่ขึ้นถึง 44 พับ!!! ระยะทางแข่งในเสตจนั้น 51 กม.แต่ มิซบานี่ กราเดอร์ ทิ้งคนสุดท้าย มากกว่า

ครึ่งชั่วโมง เหลือสามเสตจสุดท้าย แมคเคนโดนจับตาย เพราะหมอชนะโอเวอร์ออลมาสี่รายการติดกัน เป็นอะไรที่ขยับไม่ได้ ทีมเราส่งประจักษ์ มหาวงศ์ หนีอย่างเดียว

วันแรกไม่รอดโดนไล่ทัน สองกิโลเมตรสุดท้าย พอวันรุ่งขึ้นก็หนีอีก เที่ยวนี้รอดมาหน้าเส้นโดน นักปั่นอินโดฯ เจ้าถิ่นเฉือนไปแค่ปลายจมูก พออีกวันนึงก็หนีอีก แต่สภาพเส้นทาง

ซึ่งแคบ และอุดมไปด้วยหลุมอันหลายหลาย ประจักษ์ ยางแตกในเสตจเดียว ถึงสี่เส้น ดอกสุดท้ายเหลือประมาณ 20 กม.เส้นชัย ไล่ไม่เข้าแล้วได้แค่คากลุ่ม ไม่ให้เวลาห่างออก

ไปเท่านั้น..

รายการนี้พวกเราเก็บสะสมเงินรางวัลกันได้ทุกวัน ทั้งเดี่ยวและทีม ที่สอง ที่สาม แต่รวมๆ แล้ว ก็พอคุ้มค่าเหนื่อย เพราะว่ามีรางวัลทีมประจำวันให้ต่างหาก ซึ่งทีมจ่ายมากกว่าเดี่ยว

หลังจากแข่งเสร็จ ทีมต้องเดินทางต่อไปแข่งที่จาการ์ต้า และไปต่อที่ tour of EastJava เมืองสุราบาย่า ซึ่งผมกับประจักษ์ จะเดินทางไปสมทบวันที่ 16 นี้ (ไม่อยากอยู่นานๆ

หาเรื่องกลับมาบ้านเราก่อน แล้วค่อยไปใหม่)แล้วจะเก็บภาพมาฝากเช่นเคยครับ ตอนนี้ไปเที่ยวเมืองปาดังกับทะเลสาบ Singkarak กันครับ..

เดี๋ยวมาลงรูปต่อครับ ไปทำธุระแป้ปนึง..

...

เอาภาพสวยๆ ไปครับ..

อีกหน่อย..

รายการนี้ 22 ทีมจาก 16 ประเทศครับ หนึ่งเดียวจากประเทศไทย คือ ประจักษ์ มหาวงศ์

ภาพเสตจเขาครับ..

มีเกร็ดมาฝากกัน..นักจักรยานบางคนรู้ตัวว่าขึ้นเขาเป็นรองอย่างมาก เวลาที่เข้าสู่เสตจขึ้นเขา จะต้องเตรียมร่างกายให้พร้อม

และเฉลี่ยแรงให้พอดี เช่นตัวสปรินทร์อย่าง คาแวนดิช หรือ ฮุดชอพท์ จะไม่ค่อยตะบันขึ้นเขา เพียงแต่ขี่ให้อยู่ในเวลา ไทม์ลิมิต

และรอจังหวะเสตจที่สามารถเก็บแต้มสปรินทร์ได้เท่านั้น ในกรณีนี้ ถ้าเรารู้ว่าเราขึ้นไม่ทันพวกตัวไต่เขาแน่ๆ ถ้าฝืนขี่ในความเร็ว

ของกลุ่มหน้าจะเป็นการดึงแรงออกมาใช้โดยไม่จำเป็น สิ่งที่ควรทำคือ การเตรียมร่างกายให้พอดี และเมื่อถึงตีนเขาก็ปรัปโหมด

การขี่เป็นการขี่แบบไทม์ไทรอัล หรือ เทมโป ไปเรื่อยๆ รักษาจังหวะการปั่น และชีพจรไว้ ให้ถึงยอดเขาโดยที่ร่างกายไม่เหนื่อยจนเกินไป

แต่ก็ไม่ได้ขี่กินลมชมวิวซะจน ช้าเกินไทม์ลิมิท..

งานนี้เจอของแปลกไปหนึ่งวัน คือ ครั้งเสตจเช้า 81 กม.แล้วพักกินข้าวก่อน พวกเราไปนอนเล่นชายหาดกัน แล้วมาต่อตอนบ่ายอีก 83 กม.

ไฮไลท์ตอนเข้าเส้น

แต่ละรูปโครตได้ความรู้สึกเลยครับ พี่ตั้มเอามาลงอีกเลยพี่ มันส์โครต

ผมชอบภาพกราเดอร์ ชูมือเข้าเส้นทั้งๆ ที่ใส่เสื้อเหลือง เหมือนจะบอกว่า ไม่เห็นเขาจะสูงเลย แค่นี้ ชิล ชิล..

ส่วนประจักษ๋ สปรินทร์แพ้ไปไม่กี่นิ้ว ในเสตจที่ 5 อินโดฯ ตัวที่ชูมือนั่นจี้มาตลอด อาศัยเป็นเจ้าบ้านและสปรินทร์ดีมากๆ

จบเสตจรับรางวัล แล้วต้องนุ่ง สโร่ง เข้าไปทานข้าวใน สถานที่ศักดิ์สิทธิ์นี้ครับ เหมือนพระฉันข้าวในโบสถ์

ตึกร้าว โรงแรงถล่มในเมืองปาดังครับ..

ภาพวิวทะเลสาบ Singkarak กับ Maniljau

power balance อิ อิ