
เวลาปั่นขึ้นเขาอย่างเขาใหญ่หรือเนินชัน ๆ หน่อย
เราจะเลือกปั่นเป็น มาร์โค ปันตานี่ ผู้พิศมัยก้นไม่แตะเบาะ
หรือ แยน อุลริค ผู้ซึ่งก้นติดกาว แบบไหนดีกว่ากันครับ
หนีไม่พ้นใครซักคนก็มาทำการวิจัยมาให้เห็นกันให้เห็นหมู่เห็นจ่ากันไปเลย
คัดมาจาก ที่นี่ ครับ
http://www.bikeradar.com/road/fitness/a ... away-18460
อ่านดูแล้วน่าสนใจดี ใครมีประสบการณ์ยังไง เล่าสู่กันฟังได้ครับ
ว่ากันไปแล้ว มีแค่ 2 เหตุผลง่าย ๆ แค่นั้นเองว่าจะเอาแบบไหน นั่นก็คือ
ท่าที่ แอโร่มากที่สุด กับท่าที่ใช้พลังงานกล้ามเนื้อน้อยที่สุด
ข้อถกเถียงมันก็อยู่ที่ว่า ท่านั่งที่แอโร่ มันสำคัญน้อยเมื่อไต่เขาจริงหรือ เนื่องจากปั่นกันด้วยความเร็วช้า ๆ
เมื่อเทียบกับท่ายืนที่ส่งพลังงานไปล้อได้แม่นยำกว่า ?

แน่นอนว่า มันก็ต้องขึ้นกับว่ามันชันแค่ไหนด้วย

เป็นไปได้ไหมว่า ถ้าเนินไม่ชันจนเกินไปนักและไม่ปั่นกันเร็วเกินไป
การนั่งก้นติดเบาะอาจจะเหมาะกว่า เนื่องจากแอโรกว่า (ต้านลมน้อยกว่า)
เว้นเสียแต่ว่า ต้องการฉีกหนีคนที่ปั่นข้าง ๆ ??
เดี๋ยวต่อครับ....