ThaiMTB.com

ผมเป็นประเภทคนที่ชอบดูหนังสงครามเข้าไส้
และในช่วงวัยกระเตาะหนังสงครามที่เข็นกันออกมาขายและฉายตามลานหนังกลางแปลงส่วนใหญ่เป็นหนังที่อ้างอิงสงครามเวียดนามเป็นสรณะ
ภาพการวิ่งหนีกองทัพเวียดกงเป็นกองพัน ของนักแสดงกล้ามใหญ่ ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน (Sylvester Stallone) ยังตกตะกอนอยู่ในห้วงคำนึงของผม Ramboหลายต่อหลายภาคต่อมาขายดีเป็นเท่น้ำเทกระจาด Good morning Vietnam ก็ไม่เว้นในรายชื่อหนังที่ผมชอบ

ชะรอยอเมริกา จะสร้างแต่ภาพความเป็นวีรบุรุษให้ปรากฏแก่สายตาคนทั้งโลกแค่ด้านเดียว
นั่นคือด้านที่ตนเองสามารถวิ่งหนีออกมาจากคุกแล้วระเบิดค่ายได้ด้วยคนๆเดียวหรือหลบหนีการจับกุมจากทหารฝ่ายตรงข้ามได้ ไม่ก็ภาพทารุณกรรมของเชลยสงครามที่หนังหลายต่อหลายเรื่องพยายามตีแผ่ออกมา ไม่ต้องบอกว่าในโลกเสรีประชาธิปไตยนั้นในตอนเด็กผมเกลียดเวียดนามขนาดไหน นั่นแสดงว่าสื่อของเขาใช้ได้ผล ในขณะที่อเมริกาเองแพ้พังพาบลงอย่างไม่เป็นท่าให้กับการต่อสู้ของดาวแดง
ความเกลียดชังต่อระบบคอมมูน น่าจะมาจากอิทธิพลของสงครามนี้ นำมาสู่หน้าประวัติศาสตร์ เลือดพล่านของบ้านเรา ผมไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่า ผลของมันยังถ่ายทอดมาจนถึงเหตุการณ์ในบ้านเมืองที่กำลังกรุ่นๆติดจมูกอยู่ในตอนนี้
ไปกันเถอะ…
ผมรับรู้เรื่องราวของชนชาติเวียด ผ่านทางครอบครัวเพื่อนที่หนีมาอยู่เมืองไทยตอนที่เวียดนามแตกความบอบช้ำและความแตกแยกของประเทศชาติทำให้คนเวียดอาจจะถูกมองจากคนข้างนอกว่าค่อนข้างเห็นแก่ตัว แต่…ผมมองว่ามันก็แล้วแต่มุมมองของใครของมัน
ความคิดที่จะท่องเที่ยวเวีดนามของผมทริปนี้เกิดจาก (ผมขอบอกตามตรง เป็นความสัจ) ผมไม่ชอบสงกรานต์เลย เพราะการไม่เคารพสิทธิมนุษยชนของหลายๆคนในเทศกาลนี้ ความรุนแรงในการสาดน้ำ การเล่นที่ไม่บันยะบันยัง รวมไปถึงค่านิยมผิดๆที่มีในช่วงเทศกาลนี้ กินเหล้า เมายา ทะเลาะวิวาท แย่งกันสาดน้ำ ปะแป้ง และผมมองว่าไม่ได้รักษารากเหง้าวัฒนธรรมที่ดีงามตรงไหนเลย (นี่เป็นความเห็นส่วนตัวของผม)
ผมกับแฟนพับรถของเราสองคนลงกระเป๋าตั้งแต่กรุงเทพฯ ทิ้งบ้านให้อยู่ข้างหลังโดยที่ไม่ต้องสนใจใยดีกับการฝากบ้านไว้กับตำรวจ จุดหมายของเราคือเวียงจันทน์ เราขับรถกันมาเอง

เช้าวันอาทิตย์ที่11เมษายน 2553

เราถึงสถานีรถปรับอากาศขอนแก่น
ซื้อตั๋วรถโดยสารระหว่างประเทศ ขอนแก่น-นครหลวงเวียงจันทน์ นี่มันอยู่ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ เทศกาลที่ไม่ค่อยถูกโรคกับผมอย่างที่บอกไว้ตั้งแต่ต้น คนลาวที่เดินทางเข้ามาทำงานในบ้านเรานั่งกันเต็มคันรถ
เด็กรถบอกให้ผมจ่ายค่าระวางรถจักรยาน
ผมถียงว่า จะเก็บได้ยังไง มันก็แค่กระเป๋าใบหนึ่ง ที่มีจักรยานอยู่ข้างใน ถ้าจะเก็บก็ต้องเก็บกันทั้งหมด
มีนักท่องเที่ยวที่จะไปลงเวียงจันทน์บ้างแต่น้อยมาก เมื่อรวมผมกับแฟนแล้ว มีคนไทยไม่น่าเกิน5คน
รถออก7โมง45
เมื่อถึงด่านที่ฝั่งลาว ผมจะแปลกใจทุกครั้งที่เอกสารการกรอกทุกอย่างจะเก็บไว้ในตู้ของเจ้าหน้าที่อย่างกับเป็นเอกสารที่ลับสุดยอด
หรือว่ามันมีคนหากินกับการกรอกเอกสารผ่านแดนพวกนี้ ?

ผมเคยมาเวียงจันทน์ก่อนหน้านี้ ปีกว่าๆ เคยนอนที่นี่หลายคืน จึงไม่ค่อยสนใจอะไรกับที่นี่อีกแล้ว
หลังจากถึงตลาดเช้า ในราว12.30
เรากางรถออกปั่นไปสถานีขนส่งสายใต้ ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของเวียงจันทน์ บนถนน ไกรสร พรหมวิหาร
ตามตารางเวลาเราต้องรอนานพอสมควร สำหรับรถไปฮานอย

อยากทำแบบนี้บ้างงงง!!!!
รอชมแถวหน้าสุดเลยค่ะ

รถที่เราจะไปฮานอยจะใช่แบบนี้หรือเปล่าหนอ? ผมได้แต่คิด

ไม่ใช่มันคือ แบบนี้ต่างหากเล่า
ซึ่งมันก็คงไม่ต่างกัน

ท่ารถที่ไปเวียดนาม ถูกกั้นเป็นสัดส่วน เพราะอะไรนั้น เดี๋ยวจะได้รู้กัน รถเราจะออกตั้ง1ทุ่มกว่า
ผมให้แฟนรออยู่ที่ท่ารถแล้วตัวเองปั่นย้อนกลับไปแลกเงินที่ตลาดเช้า ไปกลับราวๆ30กม.

ไม่ว่าท่ารถที่ไหน ก็มีแต่การกรูเข้าไปกระชากลากถูผู้โดยสาร ไม่ว่าคุณจะนั่งรถยนต์ มอเตอร์ไซค์

ค่าตั๋วเรา ราคา230พันกีบต่อคน หรือราว900.-บาทไทย
เรานำรถไปเก็บใต้ท้องรถ แล้วเอาสัมภาระไปจองที่ไว้เก้าอี้แถวแรก ฝั่งประตู แล้วลงมายืนดูโน่นนี่ข้างล่าง
คนในรั้วที่กั้นมีแต่คนเวียด พูดจากันโฉ่งฉ่างเสียงดัง
คนขับรถเป็นคนเวียด มี2คน เด็กรถอีก1คน พูดลาวได้แค่คนเดียว และเคยมาอยู่กรุงเทพฯหลายปี จึงพอพูดจารู้เรื่องบ้าง

ในขณะที่ผมกำลังยืนทอดอารมณ์ถึงชะตากรรมของตัวเองอยู่นั้น ทางด้านหลังผมก็เกิดเหตุการณ์ชุลมุนขึ้น

มีการแย่งผู้โดยสารกันนั่นเอง
คนเปิดฉากดวลกำปั้น คือคนขับรถคันที่ผมเอาของขึ้นไปจองไว้
ทหารหรือตำรวจผมไม่สู้จะแน่ใจ กรูกันเข้ามา ลากคอคนก่อเรื่องออกไปจากคอกที่ผมอยู่
บางคนมีปืนที่พร้อมจะยิงได้ ตลอดเวลา
ข้างในคอกมีการจับกลุ่มพูดคุยกันหนาตาถึงเรื่องนี้

ผมใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ ตั๋วรถก็ซื้อไปแล้ว ของก็เอาขึ้นรถแล้ว ตำรวจก็ดันจับคนขับไป แล้วยังงี้จะไปถึงฮานอยกี่โมง
ผมได้แต่กังวลใจไปต่างๆนานา
แต่เมื่อใกล้ถึงเวลาออกรถ ตำรวจก็ปล่อยคนขับกลับมา ผมค่อยโล่งใจ และขึ้นนั่งบนรถแต่โดยดี
รถออกแล้วตอน1ทุ่ม
นับเวลาอีกตั้ง24ชั่วโมง เราถึงจะไปเหยียบฮานอย

รถเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ผ่านตัวเมืองเวียงจันทน์ที่สงบเงียบ
ความมืิดมิด ค่อยๆกรายเท้าเข้ามาหา ทุกๆวินาทีที่ห่างเมืองออกมา
มีผู้โดยสารชาวลาวเชื้อสายเวียดขึ้นรถกลางทางเป็นระยะๆ
เสียงพูดภาษาลาวค่อยๆถูกเปลี่ยนเป็นภาษาเวียดอย่างอัตโนมัติ ยิ่งห่างนครหลวงยิ่งค่อยๆเบา จนรถทั้งคนเหลือบ้าไทยอยู่สองคน
กลายเป็นตัวประหลาดในรถของชนเวียดอย่างดุษณี

เรากำลังห่างเมืองไปทางตะวันออก ผมหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แฟนผมเองก็แน่นิ่งไปตั้งแต่รถเริ่มออกจากสถานี
เราจะไปเช้าที่ด่าน น้ำพาว หรือCau Treo ของทางฝั่งเวียด

อารยชนที่นี่ มีการจอดรถให้ลงไปเข้าห้องน้ำข้างทาง ผมหมายถึงเข้าป่า ตามแต่ผลโหวตของมหาชนที่ทนปวดท้องไม่ไหว
และก็แวะจอดกินข้าวข้างทาง1ครั้ง
ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่เขาจะเอาสิ่งนี้ติดรถไปเป็นเสบียงด้วย

จากประสบการณ์ในการนั่งรถไปวังเวียง หลวงพระบาง และเชียงของ ของผมในคราวที่แล้ว
หากนำมาเปรียบเทียบกับคราวนี้ ผมว่างานนี้สบายกว่าเป็นไหนๆทั้งสภาพถนนหนทางและสภาพรถ
ผมมารู้สึกตัวเอาตอนตี2ครึ่ง เมื่อลมเย็นๆพัดมากระทบหน้า แฟนผมบอกว่ามาถึงด่านแล้ว ผมรีบเดินลงไปหาห้องน้ำเข้า
และเริ่มกอดอกอย่างไม่รู้ตัวเพราะอากาศหนาวจับหัวใจ
สุดท้ายไม่ลืมที่จะถ่ายรูปป้ายด่านด้วย
ต้องรอจนกว่าจะ7โมงเช้า ด่านถึงจะเปิด

ผู้โดยสารบ้างก็ไปล้างหน้า กินกาแฟ และจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ
มีก็แต่ผมกับแฟนที่เดินไปชะโงกดูน้ำในลำธาร แล้วก็ไปชำเลืองดูผู้คนเขากินอะไรกันในร้านค้า
แต่เราไม่กินอะไรจนกว่าจะได้เวลาอาหารกลางวัน

ผมเป็นห่วงเรื่องเดียวคือ ห้องน้ำ ผมหมายถึงความสะอาดนะครับ

ห้องเจ้าหน้าที่เปิดแล้ว คนเวียดเก็บรวมเอาพาสพอร์ต ของคนลาวเชื้อสายเวียดไปแสตมป์ทีละปึก
โดยสอดเงิน(สินบน)ค่าดำเนินการเข้าไปด้วย บ้างก็มาแซงคิวอย่างไร้ระเบียบ
เห็นแล้วขัดหูขัดตา
ถ้าเป็นบ้านเรา คนพวกนี้จะต้องโดนสังคมประนาม แต่ที่นี่เขาทำกันเป็นนิสัยไปเสีัยแล้ว
แฟนผมทนไม่ได้ที่คนเวียดเดินเข้าไปแซงคิวชาวต่างชาติ(ฝรั่ง)ที่มายืนเข้าแถวเป็นคนแรกๆถึงกับตวาดเสียงดังออกไป

วินัยในการเข้าแถวมันบ่งบอกวินัยของคนในชาติได้จริงๆ
ไม่ต้องเอาตัวเลขดัชนีเศรษฐกิจอะไรมาอวดกันหรอก ถ้าประเทศของคุณยังไม่พัฒนาพลเมืองให้มีวินัย

เห็นตรงนี้แล้ว
ผมกลัวเหลือเกินว่าฝรั่งเขาจะเหมารวมไปทั้งหมดว่าในภูมิภาคนี้จะเป็นเหมือนกันหมด

เสร็จจากฝั่งลาว เราก็ยังต้องไปดำเนินการฝั่งเวียดนามอีก

ช้าครับ...เจ้านายไม่อยู่..เร็วเลย...