ThaiMTB.com

พรุ่งนี้จะออกทริปเป็นเส้นทางแทร็ค (เส้นทางป่า) ระยะทาง 30 กิโล ผมปั่นจักรยานคนเดียวนอกนั้นรถ Offroad ตามหลัง ปั่นจักรยานเพื่อทำหน้าที่ถ่ายรูปบันทึกทริปของขา Off road

แต่ปัญหาอยู่ที่ขากลับเนี่ยสิครับ ชาว Off road ไปค้างคืนแต่ผมไม่ค้าง ผมปั่นกลับระยะทาง 30 กิโล คนเดียว

ปัญหาก็คือ ผมปั่นกลับคนเดียว เส้นทางไม่คุ้นเคย เปลี่ยว (กลัวหลง) และที่สำคัญเส้นทางนี้รับสัญญาณโทรศัพท์มือถือไม่ได้ กลัวว่าเกิดเป็นอะไรไปขึ้นมาจะติดต่อใครไม่ได้


เคยไปออกทริปเส้นทางนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อเดือนก่อน แต่ไปกับเพื่อนๆนักปั่น+รถ Off road แต่ก็ยังไม่คุ้นเคยเส้นทาง+เปลี่ยว

เส้นทางสาย น้ำตกดาดฟ้า (อ.บ้านนาสาร จ.สุราษฎร์ธานี) - น้ำตกกรุงชิง (อ.นบพิตำ จ.นครศรีธรรมราช) ถ้าขากลับปั่นถนนทางเรียบระยะทางร่วมร้อยโลอยู่ แต่ปั่นคนเดียวแดดร้อนๆ คิดแล้วไม่อยากปั่นเลย เลยจะเลือกเส้นทางแรกแทน เพราะปั่นในป่าแดดไม่ร้อน


เพื่อนๆมีความเห็นอย่างไรบ้างครับ

โห ใจถึงครับ

แต่ผมว่าให้เพื่อนคุณกลับมาส่งก็น่าจะดีนะครับ แบบนี้น่ากลัวอ่ะ

แนะนำให้ค้างคืนพร้อมเพื่อนๆ ครับ

นั้ม เขียน:แนะนำให้ค้างคืนพร้อมเพื่อนๆ ครับ

เห็นด้วยครับ กิจกรรม มันซ้อนกัน เพื่อความปลอดภัยครับ

ค้างคืน มันส์กว่าชั่วคราวครับ..คอมเฟริม!

30 กม. ในป่าไม่ใช่เล่นๆนะครับ
ถ้าเป็นทางที่ปั่นกันอยู่บ่อยๆก็ไม่เท่าไหร่
แต่ถ้าไม่เคยไป ถึงจะใช้เส้นทางเดิมตอนปั่นไปก็เถอะ
ทางแน่ใจเรอะ!..ว่าจะจำได้เส้นทางได้ทั้งหมด
ผมว่าอย่างน้อยก็ต้องมี 2 ชม.แน่ๆ

ยิ่งถ้ามีช่วงระยะเวลาจำกัดด้วยแล้ว..(ในป่าตกเย็นก็มืดแล้ว)
ถ้ารถเกิดโซ่ขาด ยางแตกด้วยอีก..
นึกไม่ออกครับว่าจะอยู่สภาพยังไง ถ้าต้องนอนในป่าคนเดียว

ปล. น้ำตกกรุงชิงนี่ เคยเดินป่าเข้าไปเมื่อหลายปีก่อน
พท.ตรงนี้เป็นพื้นที่ ผคก.เก่า เส้นทางก็ลำบากอยู่นะ
แถมทาก,ปลิง ก็เยอะ...
ถ้าจำไม่ผิดชื้อน้ำตกกรุงชิงมีอีกชื่อว่า "หนานฝนแสนห่า" (จำไม่ได้ว่าชั้นไหน)

merf เขียน:ค้างคืน มันส์กว่าชั่วคราวครับ..คอมเฟริม!

เอิ้ว

นั้ม เขียน:แนะนำให้ค้างคืนพร้อมเพื่อนๆ ครับ

+1 เสียงครับ

30 กิโลในป่า ถ้าไม่ขึ้นเขา ไม่มากหรอกครับ แต่สิ่งที่น่ากลัวคือ การไม่รู้ทางมากกว่า อันตรายมากๆ นะครับ เกิดหลงทางขึ้นมาหลอนเลยครับ

ผมเคยพัดหลงจากกลุ่มตอนไปซ้อมในป่าแถวบ้าน ที่เป็นป่าโปร่งแต่กว้างมาก หลงเข้าไปลึกพอควร เวลาก็ราวๆ 5 โมงกว่าแล้วครับ พระอาทิตย์เกือบตกแล้วบวกกับมีต้นไม้บังทำให้ไม่รู้ทิศ แต่ยังมีแสงอยู่บ้าง กลัวมากครับเตรียมหาที่ทางนอนแล้วด้วย โชคดีที่ได้ยินเสียงกระดิ่งของวัวที่ชาวบ้านเลี้ยงแบบปล่อยไว้แบบไกลๆ เลยจูงจักรยานเดินลุยดงหญ้าไปตามเสียงนั้นประมาณเกือบครึ่งโลครับ (เดินแบบตัดตรงเลยครับลุยทุกอย่างที่ขวางหน้า) แล้วจึงเจอวัวฝูงนั้น และเห็นทางลูกรังลักษณะเล็กมากๆ ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเป็นทางเดินป่าของชาวบ้านหรือเปล่าแต่ก็ไม่มีทางเลือกลองปั่นตามทางนั้น ปั่นได้ซักพักใหญ่ทางก็ค่อยๆใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ใจชื้นเลยครับ ปั่นประมาณ 8- 10 โลก็ออกมาบนถนนใหญ่ได้เวลาคงเกือบๆ 1 ทุ่มครับ ยอมรับว่าโชคดีมากๆ ครับ ถ้าไม่ได้ออกมาไม่รู้คืนนั้นจะเป็นยังไงเหมือนกัน เพราะผมไม่ได้พกโทรศัพท์ไป(จริงๆถึงพกไปก็ไม่แน่ใจนักเรื่องสัญญาณว่าจะมีหรือเปล่า) หลังจากนั้นจะมีมือถือพกติดกระเป๋าหลังตลอดและมีเข็มทิศใส่ไว้ในกระเป๋าใต้เบาะครับ

อย่าลืมเพื่อนเก่า "วิทยุสื่อสาร" ครับ
ช่วยท่านได้ยามฉุกเฉิน

จะออกทริปแล้วครับ มาบอกเพื่อนๆก่อนๆ ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลย ว่าจะเอาอย่างไร เดี๋ยวถ้ากลับมาถึงจะรายงานให้ทราบนะครับ

ไม่หลง หรอกครับ เส้นทางบ้านเอง ใจถึงซะอย่าง

ขาไปหากมีเวลาหยุดบ้าง (ถ่ายรูป) แนะให้ใช้วิธีคนเดินป่าครับ คือ

ตรงที่จุดสังเกตุ หรือ ทางเลี้ยว ต่างๆ ให้ทำเครื่องหมายไว้ เช่น หักกิ่งไม้ หรือ ทำสัญลักษณ์ อื่นๆไว้

ยอมรับว่าสุดยอดใจถึง จริง ๆปั่นนำหน้า 4 wd เพื่อถ่ายรูปให้เค้า

หาเพื่อนปั่นไปด้วยสักคนครับ

ทางแยก ทางเลี้ยว ทำสัญลักษ์ ไว้จะแน่นอนกว่า ขาไป ขากลับมันคนละทิศกัน
-อย่าลืม ไฟฉาย ไฟแช๊ก มีดพก เข็มทิศ น้ำดื่ม ลูกอม
ลุยโลด เป็นกำลังใจขร้า

ยาทากันยุง

เรามาช้าๆไปเปล่าเนี่ย
มีภาพมาให้ชมเปล่าค่ะ