ไม่ไหวก็เข็น 8.1 (จากปลายน้ำสู่เขื่อนพ่อ)
โพสต์: 15 ก.ย. 2017, 15:54
ทริปนี้ปั่นเมื่อเดือนมิถุนายน 2560 แต่เพิ่งได้โอกาสสรุปทริป
เหตุเกิดจากได้รับคำชักชวนจากเสือซีปากน้ำ ซึ่งมีโครงการปั่นจากปากน้ำสมุทรปราการ ไปยัง เขื่อนภูมิพล มีกำหนดการเริ่มปั่นจากปากน้ำวันที่ 21/6/60 ถึงเขื่อนฯวันที่ 24/6/60
แต่เนื่องจากระยะเวลาเดินทางนานมาก และผมไม่สามารถลางานในช่วงวันที่ 21 ได้ ทำให้เสือซี ต้องออกเดินทางล่วงหน้าไปกับพี่ป๋องก่อนสองคน
และในวันที่ 22 เสืออ้วนจึงเอารถปิกอัพมารับผม และเสือเอก ไปดักรอเสือซี และพี่ป๋องที่ชัยนาท ถนนว่างๆ ครับ ช่วงเช้า เรามารอก่อนเวลามาก จึงตัดสินใจปั่นออกไปเรื่อยๆ ก่อน ถือเป็นการกระตุ้นร่างกายให้รู้ตัว จริงๆ แล้วเราไม่ได้ปั่นเร็วอยู่แล้ว เน้นไปเรื่อยๆ ความเร็วไม่เกิน 23 เท่านั้น เว้นบางช่วงที่ลมส่งหลังอาจจะไปที่ 25 -27 (แต่น้อยนักที่จะถึง ผมกลัวเหนื่อย)
ทริปนี้เสือเอกมีปัญหาเรื่องปวดคอ แต่มาด้วยใจ วันนี้เริ่มต้นปั่นจึงไปหลบลมด้านหลัง เสืออ้วนปั่นปิดท้าย กฏข้อเดียวของการปั่นคือ ห้ามเกิน 25
ครั้งนี้เป็นการปั่นบนถนนหลักเส้นนี้ครั้งที่ 3 ของผม ผมชอบถนนเส้นนี้มาก ไหล่ทางกว้าง รถใหญ่ไม่ยุ่งกับเราดี ลางานมาปั่นจักรยาน ทิ้งเมืองไว้ข้างหลัง ตอนนี้มีแต่เรากับแรงขา และเพื่อนร่วมทาง สมองว่างๆ ได้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย เส้นแบ่งถนนสีขาววิ่งผ่านเราไปทีละเส้น ช่างเวลาสูญญากาศของอารมณ์
เหตุเกิดจากได้รับคำชักชวนจากเสือซีปากน้ำ ซึ่งมีโครงการปั่นจากปากน้ำสมุทรปราการ ไปยัง เขื่อนภูมิพล มีกำหนดการเริ่มปั่นจากปากน้ำวันที่ 21/6/60 ถึงเขื่อนฯวันที่ 24/6/60
แต่เนื่องจากระยะเวลาเดินทางนานมาก และผมไม่สามารถลางานในช่วงวันที่ 21 ได้ ทำให้เสือซี ต้องออกเดินทางล่วงหน้าไปกับพี่ป๋องก่อนสองคน
และในวันที่ 22 เสืออ้วนจึงเอารถปิกอัพมารับผม และเสือเอก ไปดักรอเสือซี และพี่ป๋องที่ชัยนาท ถนนว่างๆ ครับ ช่วงเช้า เรามารอก่อนเวลามาก จึงตัดสินใจปั่นออกไปเรื่อยๆ ก่อน ถือเป็นการกระตุ้นร่างกายให้รู้ตัว จริงๆ แล้วเราไม่ได้ปั่นเร็วอยู่แล้ว เน้นไปเรื่อยๆ ความเร็วไม่เกิน 23 เท่านั้น เว้นบางช่วงที่ลมส่งหลังอาจจะไปที่ 25 -27 (แต่น้อยนักที่จะถึง ผมกลัวเหนื่อย)
ทริปนี้เสือเอกมีปัญหาเรื่องปวดคอ แต่มาด้วยใจ วันนี้เริ่มต้นปั่นจึงไปหลบลมด้านหลัง เสืออ้วนปั่นปิดท้าย กฏข้อเดียวของการปั่นคือ ห้ามเกิน 25
ครั้งนี้เป็นการปั่นบนถนนหลักเส้นนี้ครั้งที่ 3 ของผม ผมชอบถนนเส้นนี้มาก ไหล่ทางกว้าง รถใหญ่ไม่ยุ่งกับเราดี ลางานมาปั่นจักรยาน ทิ้งเมืองไว้ข้างหลัง ตอนนี้มีแต่เรากับแรงขา และเพื่อนร่วมทาง สมองว่างๆ ได้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย เส้นแบ่งถนนสีขาววิ่งผ่านเราไปทีละเส้น ช่างเวลาสูญญากาศของอารมณ์