ไม้ค้ำตะวัน อันดามันกับกาหยู

[เรืองศิลป์086]

ในวันที่ฤดูร้อนเริ่มย่างกรายเข้ามาทักทาย
เป็นวันที่เราเริ่มว่าง
แม้จะรู้ว่าเปลวแดดในห้วงเวลานี้....รุนแรง
แต่ประเทศไทย อย่างไรก็ต้องทน
มีเหตุผลดีๆตั้งร้อยข้อสำหรับ เขา
คน ที่ชอบการเดินทางระยะสั้นๆ วันละไม่เกินกว่าหน้าบ้านไปร้านสะดวกซื้อ
มีเหตุผลดีๆตั้งร้อยข้อสำหรับ เรา
คน ที่ตัดสินใจจูงจักรยานออกจากบ้านเพื่อเดินทางท่องไปบนเส้นทางที่ห่างไกล ตามใจฝัน

[เรืองศิลป์086]

ไม่ควรถามถึงจุดหมายปลายทาง จากเขา
เพราะบางที่ คนเดินทางเองก็บอกไม่ได้

ไม่ควรถามถึงวันเดินทางกลับ
เพราะก็คงจะบอกไม่ได้อีกเช่นกัน

เหมือนมีแผนสำหรับการเดินทาง แต่ไม่มี
เหมือนไม่มีแผนการเดินทาง แต่มี

[เรืองศิลป์086]

เช้ามืดของวันที่ ๔ มีนาคม ๒๕๕๓

รถเร็วขบวนนั้นจอดนิ่งสนิทที่สถานีชุมพร
เจ้าเหล็กไหลถูกยกลงมาอย่างทุลักทุเล
เนื่องเพราะเจ้าของมันอดนอนมาทั้งคืน


กังวลกับเวลาที่จะถึงชุมพร
กังวลกับการที่จะต้องยกเจ้าเหล็กไหลลงในเวลาอันจำกัด
กังวลกับอะไรอีกหลายอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้น
ตีตนไปก่อนไข้

[เรืองศิลป์086]

แต่ก่อนที่จะเป็นเช่นนี้ก็ผ่านอะไรพอสมควร

๐๗.๐๐ ด้วยรถเร็วจากอุบล
๑๙.๐๐ โดยประมาณถึง สถานีกรุงเทพ

ตีตั๋วรถด่วนเที่ยว ๒๒.๕๐ เพื่อให้ถึงชุมพรเวลา ประมาณ ๐๖.๐๐
อนิจจารถด่วนเที่ยวนี้ไม่อนุญาตให้เสือไปด้วย
ต้องเปลี่ยนตั๋วเป็นรถเร็วเที่ยว ๑๙.๓๐ ปลายทางนครศรีธรรมราช
มีเวลาแค่ไม่เกินสิบนาทีเพื่อปรับเปลี่ยน

จ่ายค่าสัมภาระเรียบร้อยแล้วจูงเสือวิ่งไปที่ตู้สัมภาระ

ผมไม่อนุญาตให้คุณไป

เจ้าของรถไฟท่านยื่นคำขาด เฮ้ยได้งัย
เพราะไม่มีที่บรรทุก เอาเข้าไป
ก็เห็นอยู่ว่ามี
มีทางเดียวคือต้องอ้อนวอน
แม้จะบอกว่าจ่ายครบทุกอย่างแล้วก็ตาม

ก็เอาตั๋วไปคืนเขา
พี่แกบอกง่ายดี
และด้วยความเห็นใจของพนักงานอีกท่าน
จึงอนุญาตให้เสือมันไปสิงสถิตอยู่ที่บันใดทางขึ้น
ซึ่งผูกล็อคอย่างแน่นหนาแล้วเผ่นไปตั้งหลักสงบอารมณ์ที่ตู้เสบียง
ดับอารมณ์ที่ขุ่นๆด้วยยาระบายความเครียดเสียสองขวดซ้อน นี่แหนะ

[เรืองศิลป์086]

ฟ้ายังมืด ร้านน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ที่หน้าสถานีเปิดรับลูกค้าแล้ว
ปั่นวนในเมืองหนึ่งรอบ
ชาวบ้านออกมาวิ่งออกกำลังกาย บ้างก็ปั่นจักรยาน
ไม่แปลกใจที่เห็นเสือต่างถิ่นปั่นอย่างไร้ทิศทาง
หาดทรายรี คือเป้าหมายปลายทางของเช้านี้
ซักเสื้อผ้า พักผ่อน นอนผึ่งและ รอเวลา

“คุณอยู่ไหน” เสียงถามจากปลายสาย
“บนรถไฟครับพี่ เย็นนี้จะถึงหัวลำโพงและพรุ่งนี้เช้าจะถึงชุมพร”
“ถ้างั้นพบกันพรุ่งนี้ ห้าโมงเย็นที่ชุมพร”
“ตกลงครับพี่”

นี่คือเหตุผลที่ผมจะต้องไปที่หาดทรายรี สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของชุมพร
ต้องการผลาญเวลาเพื่อรอกลุ่มที่จะเดินทางมาสมทบในเวลาเย็น
วนผ่านตลาดในเมืองแล้วมุ่งหน้าไปหาดทรายรีหลังกาแฟที่หน้าโรงพยาบาลซึ่งเปิดรับลูกค้าตั้งแต่เช้ามืด
หยุดเก็บภาพวิถีชีวิตชาวประมงน้ำจืดที่แม่น้ำท่าตะเภา
ปากแม่น้ำชุมพร
ท่าเรือมัตตะโพน
แล้วเลาะชายทะเลลงทิศไต้
เหลือระยะทางประมาณสองกิโลเมตรจะถึงหาดทรายรี
อ้าวววว......ลืมเปิดเครื่องรับโทรศัพท์
ว่าแล้วก็ยกขึ้นมาเปิด ขณะกำลังออกแรงปั่นขึ้นเนิน

[เรืองศิลป์086]

ไม่เกินสองนาที มีเสียงเรียกเข้า
“ครับผม”
“อาจารย์อยู่ไหน” เสียงจาก ลุงประสาท
“หาดทรายรีครับ”
“งั้นคุยกับพี่ไพศาลนะ”
“อาจารย์อยู่ตรงไหน”
ผมใช้คำตอบเดิมที่ได้ตอบ ลุงประสาทไป
“ตอนนี้ผมรออยู่ที่สถานีรถไฟชุมพร”
งงครับ...มาได้ไง

[เรืองศิลป์086]

“ผมตัดสินใจกับ อ.ประสาทเดินทางจากพัทลุงมากับรถเร็วโกลก ถึงตั้งแต่ตีสองแล้ว”
เท่านั้นแหละครับ ผมละทิ้งปลายทางที่หาดทรายรีแล้วปั่นย้อนเส้นทางเข้าเมืองชุมพร
“ตกลงว่าไปรอกันที่แยกปฐมพรก็แล้วกัน” เสียงย้ำมาจากพี่ไพศาล อีกหนึ่งของต้นตระกูลไม้ค้ำตะวัน
เกือบชั่วโมง ผมก็ผ่านแยกปฐมพร มานั่งที่ร้านข้าวแกงเพื่อกินอาหารเช้ารออีกสองไม้ค้ำตะวัน
พี่ไพศาลหรือลุงไพศาล ไม้ค้ำตะวัน
และอ.ประสาท หรือ ลุงประสาท ไม้ค้ำตะวัน
ไม่เกินสิบนาทีที่ข้าวยังไม่หมดจานทั้งสองท่านก็ตามมาสมทบ
แล้วบทที่หนึ่งของการเลาะฝั่งอันดามันก็เริ่มต้น

[ae110]

มาตีตั๋วชมอันดามัน พึ่งขับผ่านมาเมื่อวันก่อนเอง เห็นที่ระนองมีงานจักรยานด้วย

[เรืองศิลป์086]

ฟ้าโปร่ง ไม่มีแม้ก้อนเมฆให้รกตา
บอกเราว่านี่คือวันที่แดดจะแรงมากวันหนึ่งของเดือนมีนาคม
แต่เวลา ๙.๐๐ ยังไม่ร้อนมาก เพียงอุ่นๆ
ลมโชยเบาๆ เส้นทางเรียบกริบ
รถยนต์มาใช้ทางร่วมกับเรามีบ้างแต่ไม่หนาแน่น
ไหล่ทางกว้างพอสำหรับจักรยาน
อุปสรรคมีเพียงเนินที่ไล่เป็นลูกระนาดขนาดใหญ่ตลอดเส้นทาง
สูงบ้างต่ำบ้างไปตามสภาพภูมิศาสตร์
เราไม่กังวลกับ ๑๒๐ กิโลเมตรที่จะพาเราไปถึงปลายทางของวัน
ระนอง

[เรืองศิลป์086]

หัวใจโลดทะยานไปข้างหน้าแล้ว
กลิ่นทะเล ชายหาด เกลียวคลื่นของอันดามัน ลมพลิ้วพัด
เปลวแดดระยิบยับ เต้นเร่าอยู่บนยอดเนิน
กวักมือเรียกเราอย่างท้าทายอยู่ทุกขณะจิต
สองข้างทางคือความร่มรื่นของสวนยางพารา สลับกับสวนปาล์ม
ความเขียวช่วยได้มากในเรื่องของความรู้สึก
แต่หากความเป็นจริงก็คือ
อุณหภูมิของอากาศรอบตัวเริ่มจะเพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับ

ประมาณชั่วโมงกระมังที่เราเล่นไล่ตามคลื่นเนินสูงต่ำอย่างเพลิดเพลิน
พลันก็มีรถสปอร์ตไรเดอร์เทียบข้างเข้ามากดแตรเรียก
กระจกหน้าต่างด้านซ้ายลดลงมาให้เห็นหน้าคนขับ
ชายผิวเข้มสวมหมวกแก๊บและ เสื้อยืดดำ ส่งยิ้มพร้อมชูหัวแม่มือให้
เราส่งยิ้มตอบ
ลุงมร
พี่ไพศาลอธิบายหลังจากเขาขับรถเลยหน้าไป
“เดี๋ยวก็คงจะจอดดักเราที่ไหนสักแห่ง” พี่ไพศาลคาดการณ์ต่อ
ผมพยักหน้ารับรู้แล้วก้มหน้าก้มตาปั่น
เพียงไม่เกินครึ่งชั่วโมงเราก็พบว่ามีคนมายืนโบกมือที่ริมทางด้านขวามือ
ร้านข้าวแกงริมทางเล็กๆมีที่จอดรถกว้างขวางคือที่หมาย
ลุงมรรอเราที่นี่จริงอย่างที่พี่ไพศาลคาด
กระนั้นเลยเพื่อไม่เสียเวลานี่ก็สิบโมงครึ่ง จัดการกับอาหารกลางวันล่วงหน้าเลยดีกว่า
ข้าวแกงปักไต้รสร้อนแรงถูกบรรจุลงกระเพาะเรียบร้อยแล้วเราจึงบอกลาลุงมรออกเดินทางต่อ

[เรืองศิลป์086]

ส้มที่ไม่มีรสส้มเลยถุงใหญ่
กล้วยหนึ่งหวี
หลังอาหารแล้วที่เหลือถูกพกเป็นเสบียงการเดินทาง
ลุงมรเข้าใจดีว่าคนจักรยานต้องการอย่างยิ่งในยามเดินทางไกล
ลุงมรรับปากแบบแบ่งรับแบ่งสู้ว่าจะร่วมเดินทางกับเราในทริปนี้
แต่ยังไม่เต็มปาก
ไม่ว่ากัน

[เรืองศิลป์086]

อากาศร้อนแรงมากๆเมื่อใกล้เที่ยง
เรารู้สึกเมื่อจอดพัก
แต่หากปั่นจะไม่รู้สึกเนื่องจากการวิ่งปะทะลมด้วยความเร็วของล้อ 700 c
เฉพาะอย่างยิ่งการสวมเสื้อยืดธรรมดาคลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวผ้าซันฟอร์ไรต์และกางเกงลำลอง
อากาศผ่านสะดวกทำให้เย็นสบายตลอดเวลาเมื่ออยู่ในความเร็ว
และที่ชอบมากก็คือเราหันหลังให้แดด

[เรืองศิลป์086]

มาตีตั๋วชมอันดามัน พึ่งขับผ่านมาเมื่อวันก่อนเอง เห็นที่ระนองมีงานจักรยานด้วย

ขอบคุณมากครับที่เข้ามาอ่าน
เป็นกำลังใจชั้นดีเลยครับสำหรับคนเล่าเรื่อง

[เรืองศิลป์086]

ใกล้เที่ยงเราผ่านทับหลี
แหล่งซาลาเปาที่เลื่องชื่อ
สำหรับคนพลัดที่ทางอย่างผมคงแยกไม่ออกว่า
ร้านไหนคือเจ้าดั้งเดิมหรือต้นตำรับ
และเราก็ไม่ได้แวะชิมเนื่องจากกระเพาะยังเต็มอยู่เลย
ไม่นานส่วนที่แคบที่สุดของไทยก็ปรากฏอยู่ต่อหน้า กระบุรี
หรือคอคอดกระ
เที่ยงตรง ดวงตะวันแผดแสงแรงร้อนอยู่ตรงกลางศรีษะพอดีที่ถ่ายรูปเก็บเป็นที่ระลึก
อาจไม่มีความหมายอะไรมากไปกว่าการจดจำด้วยภาพถ่าย
เสียเวลาบ้างก็ไม่น่ามีปัญหา
แต่ส่วนที่เป็นปัญหาก็คือ
เนื่องจากไม่มีการอบอุ่นร่างกายก่อนปั่น
ด้วยความรีบเร่งปั่นกลับจากหาดทรายรี
และการอดนอนตลอดคืนที่ผ่านมาเริ่มส่งผล
น่องข้างขวามีอาการกระตุกยึกๆ และเจ็บหน่อยๆ
เป็นการส่งสัญญาณเตือนว่าตะคิวกำลังมา
ผมต้องผ่อนความเร็วลงปล่อยให้ลุงไพศาลและ ลุงประสาทขึ้นหน้าไปก่อน
ปั่นไปตามจังหวะของตัวเอง ไม่รีบเร่ง
เพราะรู้ดีว่าอย่างไรทั้งสองท่านก็ต้องรอเราอยู่ข้างหน้า

[เรืองศิลป์086]

เพียงไม่นานเราก็พบศาลาสวยริมทางด้านขวามือ
หน้าโรงเรียนประถมที่วันนี้ค่อนข้างเงียบ อาจจะใกล้สอบปลายภาคเรียนก็ได้
ผมคาดการณ์ในใจ
พักงีบสักนิด
เป็นการพักร่างกายและหลบแดดไปในตัว