ThaiMTB.com

ใกล้เที่ยงของวันเสาร์ที่ 27 ที่ผ่านมา
หน้าสนง.อบต.บ้านไล่โว่ อ.สังขละบุรี
เราก็พร้อมที่จะปั่นลุยฝุ่น และความร้อนเข้าไปชื่นชมกับความร่มเย็นของสายน้ำที่เย็นฉ่ำ ในอีกเกือบยี่สิบกิโลเมตรข้างหน้า


เกือบ ๕ กม.เราก็มาถึงจุดพักทานมื้อเที่ยงตามคาดที่หน่วยฯ สะเนพ่อง


สุดท้ายสำหรับระยะทางอีกเกือบ ๑๕ กม. เวลาสี่โมงยี่สิบเราก็มาถึงหน่วยฯเกาะสะเดิ่งจนได้


และเสือสาวของเราก็ร่วมเส้นทางมากับพวกเราจนได้


เราเดินทางจากอ.ศรีราชา ชลบุรี ด้วยรถสามคันกับ MTB อีก ๘ คัน


ระหว่างแวะพักชมน้ำตกเกริงกระเวีย

เสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย ติดไปวัดวันมาฆะบูชา คนท่วมสวนสันติธรรม
Trip หน้าเจอกัน
วัชรินทร์.

สวยครับ

ผมจะพยายามนำภาพมาลงเพิ่มให้ชมเรื่อยๆครับ
หลังมื้อเช้า แวะเติมน้ำมันเจอเสือเจ้าถิ่นครับ



รูปเสือที่เราขนมาลุยป่าเมืองกาญน์ มีหลายสภาพหลายยี่ห้อ แต่เป็นหางแข็งทั้งหมด
(กลัวเข็นไม่ไหวครับ)





ด่านทดสอบแรกเริ่มตอนเที่ยงวัน เจอทั้งแดด และฝุ่น

หลุดชุมชนริมทางมาได้นิดนึง ก็เจอเนินทดสอบเขาไม้แดง





ก่อนสุดเนินขอพักหายใจ ซักหน่อย

สวัสดีครับพี่กึก ทริปน่าสนใจมากเลยครับ

wca เขียน:เสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย ติดไปวัดวันมาฆะบูชา คนท่วมสวนสันติธรรม
Trip หน้าเจอกัน
วัชรินทร์.

เส้นทางจักรยานมันแคบมากครับ

อีกไม่นานผมคงได้มีโอกาสขี่ร่วมเส้นทางเดียวกันพี่อีกแน่นอนครับ

วันที่ 1 ตอนที่ 1 ศรีราชาถึงอบต.ไล่โว่

บนประกาศเชิญชวนของชมรมจักรยานของสมาคมสโมสรฯ ปีนี้บอกว่า....สำหรับผู้ที่เบื่อหน่ายกับความสบาย อยากไปสัมผัสกับธรรมชาติ...ณ.เกาะสะเดิ่ง เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ทำให้ผมตกลงใจเพราะว่าฝันที่เป็นจริงกำลังจะมาถึง เพราะเมื่อสิบกว่าปีก่อนเคยได้ยินข่าวที่เกาะสะเดิ่งมาบ้างแล้ว และนี่คงจะเป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่จะได้หาโอกาสเดินทางไปทดสอบสมรรถนะหัวใจของผมอีกครั้งนึง ...และก็คงจะไม่เกินความคาดหมายอีกว่า น่าจะมีสมาชิกของสมาคมฯ ไปไม่เกินกว่า 15 คน  ตามที่เสือวุฒิ อนุกรรมการจักรยานทำหนังสือขออนุญาตจากกรมป่าไม้เป็นแน่

ในที่สุดวัน-เวลาของการเดินทางก็มาถึงซึ่งก็ทำให้ผมและเพื่อนสมาชิกทุกคนตื่นเต้นและดีใจมากเล่นเอาสมาชิกหลายคนนอนไม่หลับเลยหล่ะ ส่วนผมเนื่องด้วยสุขภาพไม่ค่อยจะแข็งแรงเหมือนสมาชิกท่านอื่นเลยจำเป็นต้องรีบจัดการกับสัมภาระเดินทางตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วหลับยาวตั้งแต่สองทุ่มยันเที่ยงคืนก่อน  และแล้วในวันเดินทางก็มีสมาชิกฯร่วมชะตากรรมจริงๆ เพียง 8 ชีวิต

ประมาณตีสองครึ่งของวันเสาร์ที่ 27 ก.พ. เสือภูเขา 8 คัน และรถยนต์อีก 3 คัน ก็ได้เริ่มออกเดินทางจากบ้านพักบริษัทฯ 1  และมุ่งหน้าสู่จังหวัดกาญจนบุรีตามแผน แวะกินข้าวเช้าที่ร้านอาหารข้างทางไปยังเมืองกาญจน์ มีอาหารป่าให้ลิ้มลองบ้าง กับปลาส้มใส่ถุงให้ซื้อเก็บไว้เป็นเสบียง ระหว่างทางแวะเติมน้ำมันก่อนถึงตลาดอำเภอทองผาภูมิประมาณ 8 โมงเศษ  พร้อมกับแวะซื้อหาเสบียง เดินหาเสื้อผ้ากันหนาวกันนิดหน่อย และจิบกาแฟบดใหม่ๆ ในตลาดเรียบร้อยก็ออกเดินทางต่อ  ระหว่างทางก็ได้แวะล้างหน้าล้างตาเพื่อความสดชื่นที่น้ำตกเกริงกระเวีย  ซึ่งอยู่ริมทางที่จะไปอำเภอสังขละบุรี และซื้อกล้วยน้ำว้าติดไม้ติดมือไป 2 หวี 14บาท ถูกมากๆครับ  เมื่อหายเมื่อย รู้สึกกระชุ่มกระชวยดีแล้วก็มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางที่ อบต.บ้านไล่โว่ ทันที  เพราะผมต้องเอาน้องซิตี้ที่ขับเคลื่อนได้แค่สองล้อฝากไว้ที่นี่ก่อนปั่นเสือภูเขาเข้าไปยังจุดหมายต่อไป  

ก่อนออกเดินทางด้วยแรงสองขาของเราเอง




บางจุดก็สามารถขี่ข้ามไปได้ระยะหนึ่ง


ลำธารก่อนเข้าหน่วยสะเนพ่อง

 

วันที่ 1 ตอนที่ 2 อบต.ไล่โว่ถึงสะเนพ่อง
เรามาถึงสำนักงาน อบต. บ้านไล่โว่ ตอนใกล้เวลาพระท่านฉันเพลพอดี แดดกำลังร้อนได้ที่เลย จัดการสัมภาระลงใส่รถเสบียงทั้ง 2 คัน คือ Triton ของเสือวุฒิ และ Caribian ของพี่ดิษฐ์ ที่ทำหน้าที่เป็นรถเสบียง และน้ำดื่มใส่กระติกพร้อมแบ่งกล้วยติดกระเป๋าหลังกันคนละลูกสองลูก ส่วนผมพกใส่กระเป๋าหลังมาหวีนึง แดดแรงจนเหงื่อแตกไปตามๆกันเพราะแดดกำลังร้อนได้ที่ และที่สำคัญชาวเสือต้องเริ่มสตาร์ทปั่นกันจากที่นี่ ดูเส้นทางที่ปั่นเข้าไปก็มีแต่ทางลูกรังแดงๆและก็ฝุ่นหนาเตอะซะด้วย

พอทุกคนพร้อมก็เริ่มออกเดินทางปั่นโดยมีรถเสบียงขับตามกันมาห่างๆ ปั่นไปได้ซัก 2 กิโล ก็เจออุปสรรคขนาดใหญ่ที่แหงนมองแล้วก็นึกอยู่ในใจว่า.. ตูจะไหวหรือว้า แฮะๆ เนินเขาไม้แดงตั้งตระหง่านขวางอยู่ข้างหน้า เป็นเขาสูงชันซัก 30 องศาเห็นจะได้และเต็มไปด้วยฝุ่นจากดินลูกรังที่รถยนต์ได้ตะกุยกันไว้ ผลปรากฏว่าไม่มีใครสามารถขี่ผ่านได้เลยต้องเข็นขึ้นกันทุกคนครับ แต่ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าหัวใจของผมยังแข็งแรงพอใช้ได้ แม้ว่าจะต้องลงเข็นก็เถอะ หลังจากผ่านยอดเขาขึ้นมาและได้นั่งพักเติมคาร์โบจากกล้วยน้ำว้ากับดื่มน้ำ เราก็โล่งใจได้พักนึงเพราะต่อจากนี้ไปก็จะลงยาวกันซักที เบรคกันฝุ่นตลบ ขนาดเบรคจนล้อตายยังไม่อยากจะอยู่เลย จนมาถึงปากทางเข้าหน่วยสะเนพ่อง เกือบ 5 กม. เวลาก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายโมง ก่อนถึงหน่วยเราก็ได้นอนแช่น้ำที่ลำห้วยแรกพร้อมจัดการกับเสบียงมื้อกลางวัน ข้าวเหนียว-ไก่ย่าง+กบทอด ที่เตรียมมาอย่างเอร็ดอร่อย พอท้องอิ่มเราก็เริ่มเดินทางต่อ จุดหมายต่อไปคือหน่วยพิทักษ์ป่าเกาะสะเดิ่ง

ทางลงเขาไม้แดง



ใครตามมาติดๆ ก็ต้องเข้าไปกินฝุ่นกันแบบนี้ละครับ




ชาวบ้านเดินทางเข้าออกกลุ่มใหญ่ต้องใช้ 4WD


ประมาณเที่ยงครึ่งเราก็มาถึงจุดหมายแรก ประตูสู่สะเดิ่ง ที่หน่วยฯสะเนพ่อง




อาหารมื้อเที่ยงไก่ย่าง+กบทอด กับข้าวเหนียว




ก่อนเดินทางเข้าก็ต้องชำระค่าธรรมเนียมให้กับกรมป่าไม้ที่ประตูทางเข้า

วันที่ 1 ตอนที่ 3 สะเนพ่องถึงสะเดิ่ง
ระหว่างทางเราต้องผ่านลำห้วย 10 กว่า ลำห้วย แบกบ้าง เข็นบ้าง เพราะแต่ละลำห้วย น้ำจะลึกประมาณหน้าแข้ง หรือ หัวเข่า อากาศระหว่างทางไม่ร้อน เย็นสบาย เพราะเปียกๆ-แห้งๆตลอดทาง แต่ก็เป็นบรรยากาศที่สนุกสนานตื่นเต้นตลอดทาง เพราะระหว่างทางก็มีน้ำเสริมพลังงานให้ตลอด เส้นทางเหมาะกับการขี่เสือภูเขาเป็นที่สุด เพราะก่อนหน้านี้เราดูข้อมูลเมื่อเดือนมกราคม ทางโหดมาก กลัวรถเสบียงจะเข้าไม่ถึง ถ้ารถเสบียงเข้าไม่ได้เราอาจต้องแบกเสบียงเข้าซึ่งจะเพิ่มน้ำหนักเข้าไปอีกคนละไม่ต่ำกว่า 20 กิโล รวมกับสัมภาระส่วนตัวแล้ว แต่พอผ่านเข้าไปได้เรื่อยๆ ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที “ไม่อดตายแล้วตู” ขี่ไปชมธรรมชาติสองฝั่งลำน้ำไป ช่างสดชื่นอะไรเช่นนี้ครับ หายใจลึกๆเพื่อสูดเอาออกซิเจนบริสุทธิ์ให้เข้าสู่ปอด ไหลเวียนสู่กระแสเลือด จนมีพลังที่จะขี่ทะยานเจ้าเสือคู่กายเพื่อไปให้ถึงหน่วยพิทักษ์ป่าเกาะสะเดิ่ง ก่อนจะถึงที่ทำการเราได้พบกับวิถีชีวิตชนชาวกระเหรี่ยง ในทำข้าวซ้อมมือแบบธรรมชาติด้วยครกกระเดื่องพลังน้ำ หลังจากเก็บภาพประทับใจกันแล้วเราก็เดินทางต่อไปจนถึงที่หมาย
ก็ปาเข้าไปเกือบบ่าย 3 แก่ๆ ทุกคนโล่งอกเพราะว่า เพื่อนเราบางคนพูดอย่างดีใจมากว่า" เรามาถึงแล้ว"

บางจุดมีสะพานไม้ไผ่สำหรับรถเล็ก




แต่ส่วนมากแล้วต้องทั้งเข็น ทั้งแบกข้ามลำห้วย ที่มีน้ำใสไหลเย็นเห็นตัวปลา แต่ไม่มีปทุมาให้แลเห็น


แต่ในเส้นทางที่พอจะขี่ได้ก็ร่มรื่นบ้าง แต่ก็ยังไม่วายที่ยังมีฝุ่นหนา ถ้าเรามาตอนหน้าฝนคงลำบากกว่านี้แน่ๆ


บางจุดต้องคอยตรวจสอบ line ให้รถเสบียงบ้างแต่ก็ไม่วายมีบางจุดทำรอยตำหนิให้กับรถบ้างเหมือนกัน






ในที่สุดเราก็มาถึงป้ายมหาชนในหมู่บ้านสะเนพ่อง สำหรับใครๆที่ผ่านเข้ามาต้องเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก


บางจุดเจอะเจอสะพานข้ามที่ทำทิ้งไว้ตอนหน้าน้ำท่วม แสดงว่าน้ำมากจริงๆ


ผ่านต้นตะเคียนทองต้นใหญ่กว่ารถ triton แสดงว่าใกล้จุดหมายแล้ว


อีกสัญลักษน์หนึ่งของการเข้าใกล้หน่วยฯเกาะสะเดิ่ง ครกซ้อมข้าวพลังน้ำ




ใกล้จะถึงหน่วยฯก็ยังไม่วายที่จะต้องแบกเสือข้ามห้วยกันอีกพักใหญ่

วันที่ 1 ตอนที่ 4 แค้มปิ้งยามเย็นที่สะเดิ่ง
ออเดิฟช่วงดินเนอร์ของพวกเราคือบวบงู ลวกน้ำร้อนๆใหม่ๆ จิ้มกับน้ำพริกเผาที่พี่ดิษฐ์เตรียมมาให้ลองชิมกัน วันนี้พ่อครัวหัวป่าของเราเป็นคุณพิพัฒน์กับผู้ช่วยเชพสองท่านคือพี่ดิษฐ์ และเสือวุฒิ อาหารที่เรียบง่ายสำหรับเราเมื่อกินที่บ้านกับการลิ้มรสอาหารแบบเดียวกันกลางป่า หลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเย็นๆจากลำห้วย มันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ก่อนอาบน้ำทานข้าว เปลสนามหลายหลังก็ได้ถูกจัดการผูกกับต้นไม้รอบๆ โต็ะอาหารที่ทางหน่วยสะเนพ่องได้จัดทำไว้ให้บริเวณใกล้ๆป้ายทางเข้า ซึ่งขณะที่เรากำลังประกอบอาหาร และในตอนที่เรากำลังดินเนอร์กันอย่างเอร็ดอร่อย ก็ยังมองเห็น กลุ่มรถ 4WD ขับเข้ามาในหน่วยฯ อีกสองชุด อาหารสำเร็จรูปสะดวกมากสำหรับการใช้ชีวิตในป่า แต่ความยุ่งยากในการต้มบวบงูให้สุก เพื่อมาหั่นแล้วจิ้มกินน้ำพริกเผาก็ไม่ได้ทำให้ ความเอร็ดอร่อยน้อยไปกว่าอาหารหรูในเมืองที่เราจากมาเลย หลังอาหารหลายท่านก็จับกลุ่มคุยกันตามอัธยาศัย ส่วนผมหมดแรงเพราะขับรถมาตลอดตั้งแต่ตีสองยันเที่ยง แถมยังต้องปั่นเสือข้ามห้วยมาอีกหลายชม. เลยต้องปลีกวิเวกมานอนเปลตั้งแต่สองทุ่ม แรกๆก็กะว่าจะกางมุ้งกันยุงซักหน่อย แต่หลังจากนอนได้ซักพักก็มีอาการอึดอัด เลยต้องยุบมุ้งลงมานอนเปลเปล่าๆ ทำให้เย็นสบายขึ้นกว่าเดิม อากาศตอนดึกเย็นยะเยือกทีเดียว ถ้าช่วงบ่ายผมไม่ยอมซื้อเสื้อแขนยาวตอนแวะซื้อเสบียง มาตุนไว้อีกตัว เช้ามาคงมีอาการปอดบวมบ้างแน่ๆ สุดท้ายผ้าขาวม้าผืนใหญ่ก็สามารถเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกายผมได้อีกชั้นหนึ่ง

บวบงูลวกกับน้ำพริกเผา ออเดิฟดินเนอร์ของพวกเรา


พ่อครัวหัวป่า ของดินเนอร์มื้อแรกครับ



ชุดเครื่องครัวของเรา


จักรยานหลายคันต้องห้อยไว้เพื่อไล่น้ำให้ออกจากท่อเฟรม


ที่นอนของพวกเรา


เก็บภาพที่ระลึกครั้งแรกที่ทีมเราถึงหน่วยฯสะเดิ่งสำเร็จเป็นครั้งแรก

วันที่ 2 ตอนที่ 5 ตื่นแต่เช้าที่สะเดิ่ง + วันที่ 2 ตอนที่ 6 ตามรอย 4WD ไปทิไล่ป้า
เช้าวันที่สอง พี่ดิษฐ์กับผมตื่นมาแต่เช้าก่อนเพื่อน ออกเดินสำรวจเส้นทางที่จะไปยังบ้านทิไล่ป้า เรากะไว้ว่าจะลองทดสอบขี่เข้าไปกินข้าวเที่ยงกัน แล้วขี่กลับมานอนที่หน่วยสำเดิ่งอีกคืน ทางชันยาวเกือบห้าสิบเมตรเดินขึ้นไปเหงื่อตกเหมือนกัน ซึ่งหลังที่จัดการมื้อเช้ากันแล้ว ทุกคนพร้อม MTBอีก 8 คันก็ได้มีโอกาสลองของปั่นสำรวจธรรมชาติไปเรื่อยๆ เส้นทางร่มรื่น มีเนินเขาให้ปั่นบ้าง เข็นบ้าง ไปตลอดทางซึ่งเรามารู้เอาตอนกลับว่า เส้นทางมันขึ้นเขามาตลอดเพราะขากลับใช้เวลาประมาณครึ่งนึงของการเดินทางขาไป อาหารเที่ยงเราแวะที่ศาลาพักผ่อนสาธารณะในป่าแห่งนั้น ซึ่งมีลำธารใสจนพวกเราอดใจไม่ได้ที่จะต้องลองลิ้มรสความสดชื่นซัก 1 อาบ แล้วค่อยขึ้นมาจัดการกับขนมปังทาแยมที่มีโควต้าให้คนละ 1 คู่ ริมธารอีกฝั่งเป็นร่องเล็กๆ มีน้ำใหลเย็นจับใจ ผมลองเอาขาลงไปแช่ดูอยู่พักนึง ก็มีปลาตัวเล็กๆขนาดเท่านิ้วมือเราเข้ามาทำ สปาให้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย ปากทางข้ามห้วยมีฝูงผีเสื้อหลากสีลงมาดูดกินดินริมห้วยมากมาย

บรรยากาศยามเช้าบนเนินแรกที่ออกจากหน่วยสะเดิ่ง



ลำธารแรกบนเนินเข้าเส้นทางวิบากของพวกเรา


แม้จะอยู่บนเนินสูงก็ยังไม่วายเจอลำห้วย นี่แหละเกาะสะเดิ่ง


บรรยากาศตอนใกล้เก้าโมงเช้ายังสดชื่นกันอยู่


เส้นทางขึ้นเนินไปเรื่อยๆ หลายจุด เจอกับเจ้าถิ่นตามเส้นทาง



เนินใหนยาก บางครั้งเราก็ทำการขี่ซ่อมอีกรอบ


เส้นทางชีวิตที่นั่นมีแต่เดินกับเดินเท่านั้น


เนินและเนินเท่านั้นที่เราปั่นกันขึ้นไปจนลืมนับไปว่าขึ้นไปกี่เนินแล้ว




มีอยู่ช่วงหนึ่งเป็นเส้นทางปั่นในดงไผ่ ขี่ไปท่ามกลางธรรมชาติที่ร่มรื่น


และก็ต้องพักเพื่อชื่นชมธรรมชาติกันบ้าง


เสือสาวบอกว่าลำไผ่ที่นี่ใหญ่จิงๆ


และมันใหญ่จริงๆ ครับ



อาหารมื้อเที่ยงของเรากลางป่า


หลังจากจัดการกับอาหารมื้อเที่ยง เราก็อาบน้ำกันต่อแบบสปาท่ามกลางธรรมชาติ

วันที่ 2 ตอนที่ 7 down hill สำเร็จ
หลังจากจัดการกับอาหารมื้อกลางวันกลางป่า พร้อมกับอาบน้ำอาบท่ากันเป็นที่สำราญบานใจแล้วพวกเราก็เตรียมตัวเดินทางกลับกันแบบสบายเนื้อสบายตัว เส้นทางขากลับจากที่กังวลใจกันว่าจะเหน็ดเหนื่อยกันเหมือนขามาหรือเปล่ากับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ทางกลับมีช่วงขึ้นเนินบ้างเล็กน้อยแต่มันมาเมื่อยแขนกันตอนขาลงเนี่ยแหละ จากที่ผมไม่คุ้นกับการ downhill แบบยาวๆมานานเลยเกร็งกล้ามเนื้อที่แขนมากไปทำให้มีอาการตะคริว ตอดที่กล้ามเนื้อด้านบนต้นแขนบ้างจนพรรคพวกต้องคอยบอกผมว่าอยากเกร็งแขนมากจนเกินไปนัก มีอยู่จุดนึงเป็นทางลงเนินดินที่ชันมากเหมือนกัน หลายคนอาจไม่เห็นพระธุดงค์สององค์ท่านแวะพักอยู่ข้างทางลงเนินตรงนั้น ผมจอดแวะพักแขนตรงนั้นพอดีก็เลยหันไปเห็นท่านเข้าเลยได้แต่ยกมือไหว้ท่าน ส่วนเสือสาว กับพี่ดิษฐ์ก็ขี่เข้ามาสมทบตามมาติดๆ แปลกตรงที่ขี่มาจอดอยู่หลายคน แต่พระท่านถามถึงอายุของเสือสาวคนเดียว  จากนั้นเราก็ค่อยลงเขาตามกันมาอีกพักใหญ่ ซึ่งต้องระมัดระวังที่อาจจะขี่ตกร่องดินธรรมชาติ หรือร่องดินของรอยล้อรถออฟโรดได้ง่ายๆ ผมตามลงมาคันสุดท้ายเห็นทุกคนรวมกลุ่มกันฉลองความสำเร็จกันอย่างมีความสุข ประมาณบ่ายโมงครึ่งกระป๋องเบียร์หลายใบถูกเปิด ส่วนผมรีบวางรถกระโดดขึ้นกระบะ triton ควานหาขวดน้ำสีเหลืองๆเย็นก่อนจะดีกว่า จนหลายคนบอกให้ไปหยิบกระป๋องเบียร์มาเปิดเพื่อมาถ่ายรูปหมู่ร่วมกัน หลังจากนั้นก็ถึงคิวของการพักแขนพักขา ลงน้ำ ถ่อแพ เก็บรูปสวยๆไว้เอาไปฝากพรรคพวกกัน

ภาพเส้นทางขาลงเก็บภาพไม่ได้เลยซักภาพเพราะต้องกุมเบรคมือจนปวดแขน
ภาพแรกที่เห็นคือทุกคนวิ่งไปที่กระบะท้าย triton แล้วเปิดกระป๋องเบียร์สีเขียวมาซดกันอย่างสะใจ





หลังจากนั้นก็ถ่อแพเล่นน้ำ กันเพื่อคลายความเดรียดจากการลงเขา

วันที่ 2 ตอนที่ 8 เดินเก็บผักกูด
บ่ายสามโมงพี่ดิษฐ์รับอาสาพาไปเก็บผักกูดเพื่อนำมาทำอาหารมื้อหรูกัน เส้นทางต้องผ่านโรงอาหาร ไร่กระเหรี่ยงริมเชิงเขา ลงน้ำข้ามห้วย ทดสอบแรงกันอีกพักใหญ่ ระหว่างทางเจอกับสหายร่วมทางจากทีมออฟโร้ดสองสามชุดที่ออกมาเดินเก็บผักกูดเหมือนกัน ซึ่งก็ไม่ทราบได้ว่าเป็นประเพณีรึเปล่า ใครมาพักค้างแรมที่สะเดิ่งต้องเดินไปชมถ้ำ และในระหว่างทางก็เก็บผักกูดกันคนละกำสองกำ ในระหว่างทางไปถ้ำแล้วนำกลับมาทำอาหารกินกันทุกคน
สุดท้ายพวกเราก็มาถึงปากถ้ำแห่งหนึ่งตอนบ่ายสี่โมงครึ่งพอดี มองจากปากถ้ำเข้าไปจะเห็นปากถ้ำด้านในเหมือนกันแต่ก็ไม่มีใครอาสาว่ายน้ำเข้าไปสำรวจ เพราะหลายคนนอนพักกันริมหาดด้านหน้านั่นเองมี มีพี่อ้าวที่กระโดดเล่นน้ำอย่างมีความสุขหน้าปากถ้ำอยู่คนเดียว ซึ่งหลังจากกลับมาแล้วถึงได้รู้ว่าถ้าใครไปเล่นน้ำที่หน้าถ้ำจะเจอกับอาการมีผื่น แสบๆ คันๆ เนื่องจากจะมีสัตว์น้ำตัวเล็กมากติดเสื้อผ้าที่เราลงไปเล่นมาด้วย และจะทำให้เราเกิดอาการแพ้

เส้นทางเข้าเจอทุ่งโล่ง มีไม้ใหญ่ถูกตัดโค่น


น่าเสียดาย เป็นอย่างยิ่ง



แต่สภาพโดยรวมป่าก็ยังถือว่ายังสมบูรณ์ดีอยู่



ผักกูดออกยอดอวบอ้วนตลอดเส้นทางเดินไปยังถ้ำ



บางช่วงน้ำก็ลึกถึงเอว


ถึงหน้าถ้ำ ก็พักผ่อนนอนเอาแรงกันซักงีบ


บางคนแรงยังเหลือก็กระโดดน้ำเล่น

วันที่ 2 ตอนที่ 9 dinner หรูที่สะเดิ่ง
หลังจากกลับมาจากเดินเก็บผักกูดตอนใกล้มืดเราก็มาเริ่มประกอบอาหารมื้อหรูกันอีกมื้อ ด้วยผักกูดถุงใหญ่กับอาหารสำเร็จรูปที่ยังมีอยู่อีกหลายชุด ความเหน็ดเหนื่อยไม่ได้ทำให้รสชาดอาหารลดน้อยลงไปเลย แต่กับทำให้อาหารพื้นๆที่ทุกท่านช่วยทำช่วยกันหุง มีความเอร็ดอร่อยและหมดไปอย่างรวดเร็ว และสุดท้ายผมก็หลับไปเกือบจะในทันทีที่หย่อนตัวลงในเปลอีกคืนอย่างมีความสุข



วันนี้เสือสาวรับหน้าที่แม่ครัว



คืนนี้เป็นคืนมาฆะบูชาปี 53 ดวงจันทร์กลมได้รูปจริงๆ