Bicycle Cafe' ทัวร์น้ำตกคลองไพบูลย์

ong

..........ปฐมบทของการเดินทาง ก่อนเริ่มต้นเรื่องราวของชายหนุ่มทั้งสามผู้มีความฝันว่าครั้งหนึ่งพวกเราจะต้องขี่จักรยานท่องเที่ยวกันสักครั้งในชีวิตเพื่อเป็นการเริ่มต้นแสวงหาสิ่งแปลกใหม่ให้กับชีวิต (ที่ยังเหลืออยู่) พวกเราต้องขอขอบคุณบรรดาพี่ๆ เพื่อนๆ และน้องๆ ใน Thaimtb ทุกท่านที่เป็นทั้งต้นแบบและแรงบันดาลใจ ทำให้พวกเรากล้าที่จะก้าวข้ามอุปสรรคแห่งความกลัว (กลัวไปซะทุกอย่าง ทั้งเหนื่อย ทั้งเมื่อย ทั้งล้า ทั้งทรมาน โอ๊ย!!! เยอะแยะไปหมด)
..........การเดินทางของพวกเราสามคน ซึ่งมิใช่นักปั่นมืออาชีพ หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งพวกเราเป็นนักปั่นเพื่อสันทนาการ เน้นปั่นเพื่อผ่อนคลายหลังเลิกงาน สนุกสนานเฮฮา กลับถึงจุดหมายนั่งเสวนากับพลพรรคเพื่อนพ้อง พร้อมกับจิบยาคลายเส้นสัก 3-4 ขวดก่อนแยกย้ายเข้าบ้าน (บ้านใครบ้านมัน) ตามคอนเซ็ปของชื่อทีม "Bicycle Cafe' " และสโลแกนของทีม "Today we ride but tonight we drink"
ณ ค่ำคืนหนึ่งของวันที่ 29 มกราคม 2553 พวกเรานั่งสังสรรค์กันตามประสาคนคอเดียวกัน และด้วยหลายเพลาก็หมดไปหลายขวดอยู่ ไอ้เจ้าน้ำเปลี่ยนนิสัยนี่เอง ที่ทำให้คนเรากล้าคิดกล้าทำมากกว่าตอนที่มีสติ ทำให้ลูกผู้ชายบางคนต้องติดล็อกหรือถูกพันธนาการกับคำพูดของตนเองซึ่งถือคติว่า “คำพูดเป็นนายเรา” เมื่อเปล่งวาจาใดออกไปแล้วต้องรับผิดชอบตามคำพูด จะอ้างว่าเมามิได้ ฮ่าฮ่าๆ มิเช่นนั้นหัวเหม็นไปตลอดกาลแน่นอน และแล้วเราก็ได้ฤกษ์เดินทางคือวันเสาร์ที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553

ทิวากร

มารอชมครับ

เสือรุ่งริ่ง

ขอต่อคิวชม ด้วยอีกคน นะคะ..

ong

ขออภัยทุกท่านด้วยครับ มือใหม่หัดโพส ยังงงๆ อยู่ครับ

ong

..........ก่อนเดินทางมีผู้ร่วมขบวนการด้วยกัน 3 คน

1.คุณรุธ (หนุ่มรูปงามแห่งทุ่งหนองจอก มีนบุรี)

2.คุณบี

3.คุณอ๋อง
..........พวกเราทั้งสามตกลงกันว่าจะให้ผบ.เหล่าทัพของคุณรุธและคุณบี ขับรถตามไปพร้อมทั้งขนสัมภาระไปด้วยแล้วไปเจอกันที่หมาย ส่วนตัวข้าฯ นั้นผบ.เหล่าทัพ ไม่ไป ก็เลยเสร็จกรูสบายฉายเดี่ยวเลย แต่ต้องขนสัมภาระไปเองนี่ซิ..หนัก Chip...

ตัวเล็ก

มารอชมเหมือนกันค่ะ...

( คนข้างบนอย่ายืนบังจอเน้อ..ชิดหน่อยๆ )

ong

..........พวกเรานัดกันว่าจะออกเดินทางกันตอนประมาณ 06.00 น. เพื่อที่ช่วงเช้าเราจะได้ตุนระยะทางให้ได้มากๆ เพราะช่วงบ่ายนี่พวกเราคงเดินทางไปได้ไม่ดีนัก (พวกผมมันประเภทแพ้แดด แพ้ลม แพ้ฝน) และแล้วกว่าพวกเราจะได้ออกเดินทางก็ปาเข้าไป 06.45 น.

..........พวกเราเดินทางจากถนนตากสินมหาราช มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือเพื่อเลี้ยวขวาเข้าสู่ถนนสุขุมวิท (3) และยิงยาวเพื่อไปสู่เมืองจันท์ ในระหว่างที่ดำเนินการปั่นอยู่นั้นพวกเราตกลงว่าจะหากาแฟสดกินกันสักแก้วเพื่อปลุกสมองอันทึบๆ ของพวกเรา แต่อนิจจายังไม่มีร้านไหนเปิดขายเลย

..........ท้ายสุดพวกเราแลเห็นร้านกาแฟสด บรรยากาศไม่โสภาเท่าไรเพราะอยู่หน้า Jiffy ปั๊มปตท. หน้าพัน ร.7 แต่ก็เอาก็เอาวะ เพราะผ่านมาหลายร้านแล้วเค้ายังไม่เปิดขายเลย

..........หลังจากที่เราซัดกาแฟเรียบร้อยแล้ว พวกเราปั่นต่อไป

..........ระหว่างทาง คุณบี ชี้ให้ดูป้าย นัยจะบอกว่า ให้ระวังความเร็วกันหน่อย เดี๋ยวโดนตำรวจจับปรับนะเฟ้ย...

..........เอาล่ะซิ งานเข้าแล้ว แล้วไอ้ความเร็วของจักรยานเค้าจำกัดไว้ที่เท่าไรกันวะ เอาไงดี พวกเอ็งจะว่าไง ฮ่า...คุณบี รีบแจ้งแถลงไขเลยว่า “กรูว่าความเร็วของจักรยานเพื่อความปลอดภัยน่าจะอยู่ไม่เกิน 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมงว่ะ ถ้าเกินกว่านั้นอันตรายต่อคนขี่ทั้งร่างกายและจิตใจ” ไอ้พวกเรามันหัวใจประชาธิปไตยอยู่แล้ว ต้องเคารพกฎกติกาและน้อมฟังเสียงข้างมาก เมื่อมติเป็นเอกฉันท์เช่นนี้ ดังนั้นพวกเราจึงเดินทางด้วยความเร็วไม่เกิน 25 Km/Hr. ใครขี่เร็วเกิน 25 Km/Hr โดนตีหน้าแข้งแน่ๆ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน (ความจริงแล้วมันขี่ไม่ไหวเองนะแหล่ะ ก็เลยต้องหาข้ออ้างเพื่อให้ตัวเรานั้นดูดีหน่อย ฮิฮิฮิ)

..........หลังจากปั่นมาเรื่อยๆ จนถึงกะเฉด พวกเราก็แวะกินข้าวเช้ากันที่ร้านป้าปุ๊ก ซึ่งเป็นร้านข้าวแกงบุพเฟ่ และที่แห่งนี้ก็มีเรื่องให้ฉงนนิดหน่อย
เจ๊คนขาย..........สวัสดีจ้า กินข้าวกันก่อน บุพเฟ่คนละ 25 บาท ตักกันเองเลยนะ
พวกเราทั้ง 3.......ลุยตักข้าว 3 จาน แกงจืด ผัดหน่อไม้ ทอดมัน นั่งกินกันอย่างสำราญ เมื่อกินอิ่มแล้ว เรียกป้ามาเก็บตังค์
ป้าเจ้าของร้าน".....คนละ 25 บาท 3 คนเป็น 75 บาท แล้วมีทอดมันกี่ชิ้นล่ะ
พวกเราทั้ง 3.......ทำไมล่ะป้า
ป้าเจ้าของร้าน......อ๋อ ทอดมันชิ้นละ 5 บาทจ้า
พวกเราทั้ง 3.......เอ่อ...เอ่อ...จำไม่ได้แล้วป้า ก็เจ๊คนนั้นเค้าบอกว่าทอดมันฟรี พวกผมก็ตักมาก็เลยไม่ได้นับอ่ะครับ
ป้าเจ้าของร้าน......งงๆ แล้วก็คิดตังค์พวกเรา 90 บาท
พวกเราทั้ง 3.......พวกเมิงจำได้รึเปล่ากินทอดมันไปคนละกี่ชิ้น ช่างมันเถอะไม่ใช่ความผิดพวกเรานี่หว่า ฮ่าๆ

..........หลังจากกินข้าวเช้ากันเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็วอร์มไปเรื่อยๆ กลัวจุก ซึ่งตอนนี้ทุกคนยังหน้าระรื่นอยู่ ข้าฯ คิดในใจเดี๋ยวเถอะพวกเมิงจะรู้สึก

..........คุณรุธ ยังยิ้มได้

..........คุณบี ส่งสัญญาณบอกสบายมาก เด็กๆ ไอ้น้อง ยังมีอะไรที่หนักกว่านี้ไหม

..........คุณอ๋อง ไม่ยอมแพ้ ส่งสัญญาณบอกว่า ถ้าพวกเมิงไหว กรูก็ไหวเฟ้ย

..........และแล้วพวกเราก็เข้าเขตจังหวัดจันทบุรีแล้ว พวกเราทั้ง 3 คนต่างดีใจและฮึกเหิมขึ้นมาทันตาเห็น ประดุจเหมือนพระเจ้าตากทุบหม้อข้าวนำทัพไปตีเมืองจันท์ประมาณนั้น

ตัวเล็ก

รถสัมภาระคุณอ๋องนี้เท่ห์มั่กๆ...

มันต้องอย่างนี้สิ...

ong

เสือรุ่งริ่ง เขียน:
ขอต่อคิวชม ด้วยอีกคน นะคะ..

พี่เสือรุ่งริ่ง ก็เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจของพวกผมคนหนึ่งครับ ผู้หญิงอารายยยย! แกร่งชะมัดขยันออกทริปได้เป็นประจำ

ong

ตัวเล็ก เขียน:รถสัมภาระคุณอ๋องนี้เท่ห์มั่กๆ... มันต้องอย่างนี้สิ...

คุณตัวเล็กครับ เทรลเลอร์คันนี้ต่อขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เพียงแต่ว่ามันถูกต่อขึ้นมาเมื่อเกือบ 2 ปีที่แล้ว แล้วทริปมันล่มอยู่เรื่อย ครั้งนี้เลยกัดฟันใครไม่ไปข้าฯ ไปคนเดียวก็ได้ ก็เลยได้พามันออกงานซะที

ong

พวกเราขี่ต่อไปเรื่อยๆ ได้สักพัก และสิ่งที่ไม่คาดคิด แต่ได้คาดการณ์ไว้แล้ว ก็อุบัติขึ้นมา พวกเรา 3 คน เครื่องฮีทหม้อน้ำระเบิดไปต่อไม่ไหวแล้ว ก็ไม่ให้เครื่องฮีทได้อย่างไร ตะวันตรงหัวซะขนาดนั้น พวกเราเลยนั่งพักริมทางกันอยู่พักใหญ่ และมีสภาพอย่างที่เห็นครับ

ong

เฮ้ย!!! สู้หน่อยโว้ย เหลืออีกไม่กี่โลแล้ว

..........ท่านทั้งหลายครับ หลังจากนี้ไปแทบไม่มีรูปอีกเลยครับ ก็มันเหนื่อย ร้อน ท้อ หดหู่ สารพัดไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว และแล้วก็มีคำพูดก้องเข้ามาในหูอยู่คำหนึ่ง ซึ่งพวกเราเคยไปแข่งจักรยานที่ปลวกแดง (คนอื่นเขาแข่ง แต่พวกผมขี่ชมวิวในแทรค ฮ่า..) ระหว่างนั่งพักในแทรค ก็แซวคนโน้นทีคนนั้นที เป็นที่สนุกสนานกันไป แล้วก็ไปเจอป้าคนหนึ่งแกก็มาแข่งจักรยานเหมือนกันก็นั่งคุยกันไป แล้วแกก็พูดว่า “บอกแล้วให้นอนอยู่บ้านสบายๆ ไม่เอา จะมาทรมานกันทำไม ไอ้พวกบ้า....” (เออ...ก็จริงว่ะ รู้ว่ามันทรมานก็ยังขี่กันอีก) พวกเราต่างก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน นี่แหละครับมิตรภาพ ซึ่งทุกครั้งที่เราเหนื่อย หรือท้อ หรืออะไรก็ตามแต่ พวกเราก็จะนำคำพูดนี้มาพูดเล่นหยอกล้อกันเป็นประจำ เมื่อได้ยินแล้วมันก็ทำให้เรานึกขำและมีกำลังใจขี่ต่อไป
..........และแล้วพวกเราก็เดินทางมาถึงแยกสีงา ประมาณบ่าย ทุกคนเริ่มหิวและหมดแรงข้าวต้มกันแล้ว หันไปฝั่งตรงข้ามเห็นร้านก๋วยเตี๋ยว พวกเราปรี่เข้าหาในทันใด และที่แห่งนี้ก็มีเรื่องราวฮาๆ อีกแล้ว
..........ขณะที่พวกเรานั่งกินก๋วยเตี๋ยวกัน เราก็คุยตามประสาของแขกผู้มาเยือน และทุกคนที่อยู่ในร้านต่างก็ให้การต้อนรับด้วยความเป็นมิตร แล้วก็มีเจ๊คนหนึ่งเข้ามาคุยกับพวกเรา ด้วยความสนใจในจักรยาน
เจ๊..................จักรยานคันนั้นน่ะสวยนะ (ของคุณรุธ) ซื้อมาเท่าไร แพงไหม
เรา 3 คน...........ต่างมองหน้ากัน เพราะคำถามนี้เป็นคำถามที่ตอบยากมากสำหรับพวกเรา จะบอกราคาจริงก็กลัวเขาไม่เข้าใจ จะบอกราคาถูกหากเป็นคนเล่นจักรยาน ก็กลัวเขาจะหาว่าพวกเราโกหก อย่ากะนั้นเลย คุณบีเลยตอบไปว่าไม่แพงหรอก 3,000 กว่าบาท
เจ๊...................อย่าโกหกเลยน่า เจ๊รู้น่าว่าจักรยานแบบนี้มันแพงนะ
หลังจากนั้นพวกเราก็คุยกันสัพเพเหระเรื่อยเปื่อย เป็นการพักให้หลุดช่วงเที่ยงด้วย และเมื่อพักชาร์จไฟกันเต็มที่แล้ว พวกเราก็เตรียมจ่ายตังค์ค่าก๋วยเตี๋ยว
เรา 3 คน...........เก็บตังค์ด้วยครับ
ป้า..................".............."บาทจ่ะไอ้หนู
เรา 3 คน............พวกผมไปแล้วนะครับ
เจ๊...................ไม่ต้องเอาจักรยานคันนั้นไปหรอก เจ๊ซื้อต่อ 3,000 บาท แล้วทิ้งเจ้าของรถไว้ด้วย
เรา 3 คน............หันหน้ามองกัน แล้วต้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างมิอาจปิดกั้นได้ ฮ่าๆๆๆ

ong

..........หลังจากกินข้าวกันเสร็จแล้ว พวกเราก็เดินทางกันต่อไป ถึง 3 แยกห้วยสะท้อนเลี้ยวซ้ายและมุ่งตรงผ่านวัดเขาสุกิม เมื่อเลยวัดเขาสุกิมไปประมาณ 2 กิโล พวกเราเลี้ยวซ้ายเข้าถนนบ้านเนินมะหาด ระหว่างทางมันช่างร้อนและทรมาณแถมเจอเนินซึมๆ อีก โอ๊ย...กรูจะบ้าตาย พวกเราจอดพักกันอีกครั้ง เลยได้โอกาสหยิบกล้องมาเก็บภาพอีกเล็กน้อย

..........เมื่อเดินทางจากบ้านเนินมะหาดเรื่อยๆ ก็จะมาตัดกับถนนเขาไร่ยา-คิชฌกูฏ

..........และแล้วพวกเราก็ผ่านทางแยกเข้าน้ำตกกระทิง แต่เราไม่เข้าเพราะพวกเราจะไปน้ำตกคลองไพบูลย์ ซึ่งอยู่เลยน้ำตกกระทิงไปประมาณ 8 กิโล พอขี่เลยทางเข้าน้ำตกกระทิงได้นิดหน่อย หันไปเห็นน้ำตกอยู่กลางเขาสวยงามมาก ถ้าเป็นช่วงหน้าฝนคงจะสวยกว่านี้

..........ระหว่างทางหน้ามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี เห็นดอกไม้ริมทางเหลืองอร่ามสวยงามจริงๆ

..........แล้วเราก็เจอป้ายบอกว่าน้ำตกคลองไพบูลย์เหลือระยะอีก 200 เมตรเอง ฮ่าๆๆ

..........คุณบี “ไอ้สาดดดดดอ๋อง เมิงเชื่อกรู กรูว่ามันต้องไกลกว่านี้แน่”
..........แล้วเราก็เดินทางไปประมาณ 200 เมตร ก็ถึงครับ แต่ถึงแค่ปากทางเข้าน้ำตกเท่านั้น ส่วนน้ำตกต้องขี่เข้าไปอีกประมาณ 2 กิโล โอ๊ย.....กรูจะบ้าตาย เหนื่อยจะตาย"...."อยู่แล้ว
..........พวกเราไปถึงน้ำตกประมาณ 16.30 ครับ พวกเราทั้งสามคนเหมือนพร้อมใจกันโดยไม่ได้นัดหมาย คือ ต่างคนต่างทิ้งรถแล้วก็เดินไปหามุมสงบๆ ของแต่ละคน555

ก็เลยไม่มีรูปถ่ายในช่วงที่ไปถึงเลย โอ้พระเจ้ากรูทำสำเร็จแล้วโว้ย!!! หลังจากพักให้หายเหนื่อยแล้ว พวกเราก็ลงไปแช่อ่างจากูชชี่ขนาดใหญ่เย็นสบายใจ เสียอย่างเดียวไม่มีคนถูหลังให้

..........นี่คือภาพยามค่ำคืนครับ