ปัจจุบันผมเข้าเลข 4 แล้ว ก่อนที่ผมเริ่มปั่นอย่างจริงจังเมื่อเข้าพรรษาปี 57 ผมได้ออกกำลังกายโดยการวิ่งจ๊อกกิ้ง
ซึ่งก็วิ่งมาหลายปี เพียงแต่ไม่จริงจัง เอาแค่ออกกำลังกายพอ ประมาณครึ่งชั่วโมงก็เลิก
ดังนั้นมันก็เลยยังไม่ได้ผลมากอะไร ก็แข็งแรงปกติ ตามวัย
แต่พักหลังๆ เริ่มมีอาการเจ็บเข่า พอวิ่งไปประมาณ 15 นาที ก็เริ่มออกอาการแล้ว ไม่สามารถฝืนวิ่งต่อได้
แล้วก็เริ่มมีอาการความดันโลหิตสูง (อาการความดันโลหิตสูงมีปัจจัยอื่นๆ ร่วมด้วย ขอผ่านนะครับ)
ดังนั้นก็เลยมองหากิจกรรมการออกกำลังกายอื่นๆ ซึ่งในที่สุดก็คือจักรยานนี่แหล่ะครับ
โดยเริ่มปั่นครั้งแรกเมื่อเข้าพรรษาปี 57 วันแรกที่ปั่นผมจำความรู้สึได้เลยว่า ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้นะ
ซึ่ง จย. ที่ปั่นคันแรกคือเสือภูเขา แต่ผมก็ไม่ท้อครับ อดทนปั่นมาเรื่อยๆๆ จนผ่านไปสักระยะร่างกายก็เข้าที่
เริ่มรู้สึกว่าตนเองแข็งแรงขึ้น ปั่นได้นานขึ้น กล้ามเนืื้อกระขับขึ้น จนเวลาผ่านไปครบ 2 ปี (ตอนนี้ใช้หมอบ)
ต่อมาเห็นเพื่อนคนหนึ่งซึ่งมี นน. ตัวมาก พอเขามาปั่นแล้ว นน. ลดลง (แต่ นน. ผมปกติ ไม่อ้วน ผอมด้วยซ้ำ)
จากนั้นเพื่อนคนนี้เขาได้หันไปวิ่งบ้างตามกิจกรรมวิ่งต่างๆ ผมเห็นอย่างนั้นก็เลยคิดว่า
ถ้าเราจะลองกลับไปวิ่งดูจะเจ็บเข่าอีกมั้ยนะ เมื่อคิดได้ังนั้นผมจึงลงทุนไปซื้อรองเท้าวิ่งอย่างดี (สำหรับผม)
เพราะคิดว่าอุปกรณ์ที่ดีย่อมส่งผลดีไปตามด้วย พอได้รองเท้าแล้วก็ลองไปวิ่งครับ ซึ่งผลปรากฏว่า...
ผมสามารถวิ่งได้นานขึ้น และที่สำคัญที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมกังวลมากเลย อาการเจ็บเข่าหายไปแล้ว
ไม่เกิดขึ้นอีก มันทำให้ผมวิ่งได้นานขึ้นโดยไม่เจ็บเข่า แต่ผมวิ่งแบบกระแทกเบาๆ ไม่ได้หักโหมนะครับ
ตอนนี้ผม HAPPY มาก ทุกวันนี้จึงปั่นกับวิ่งสลับกันไป ส่วนอาการความดันโลหิตสูงตอนนี้ปกติแล้วครับ
(มีการรักษาทางอื่นด้วย ซึ่งไม่ได้กินยา แต่ขอผ่านนะครับ)
จึงอยากแชร์ประสบการณ์จากการปั่นนี้ครับ เผื่อเป็นแนวทางในการตัดสินใจของผู้ที่คิดว่าจะออกกำลังกายดีหรือไม่
ขอบคุณครับ
