ThaiMTB.com

28/02/59 ผมปั่นจักรยานไปหาเพื่อน ยามบอกว่ารถเก๋งของเพื่อนจอดอยู่หน้าห้อง ผมเห็นป้ายชื่อและนามสกุล

ผมจำได้ผมเดินเข้าไปถาม ทุกคนชี้บอกว่าเพื่อนอยู่ในห้อง ผมเดินเข้าไปในห้อง แต่เพื่อนบอกว่าเขาไม่อยู่

เพื่อนถามกลับว่า คิงเป็นใคร อยู่ห้องไหน ผมบอกเพื่อนว่าอยู่ห้องเดียวกัน ผมชื่อสาธิต อยู่ห้องมศ.5/8

ห้องคุณครูศรีพลอย เพื่อนบอกจำไม่ได้ เพื่อนยังหนุ่มและหล่อมาก

ผมจึงกลับออกมาหาเพื่อนที่จำผมได้ ชื่อเจ้าXS เพราะมันคือจักรยานไซส์XS ของลูกสาวผม

14/04/59 ผมปั่นจักรยานไปหาคุณครู ท่านอายุ70ปี ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีก

คุณครูจำผมไม่ได้ แต่ชาวบ้านบอกว่านี่คือบ้านคุณครูศรีพลอย ครูสอนภาษาฝรั่งเศส

ผมเอาเงิน5000บาทใส่มือคุณครู ครูบอกว่าเธอต้องเดินทาง เธอต้องใช้เงิน ครูไม่รับ

ผมบอกครูว่าผมอยากให้ครูเอาไว้รักษาตัว คุณครูจึงรับไว้

ครูมีแค่ระดับเดียว คือครูผู้เป็นเรือจ้าง เป็นสะพานให้ศิษย์ข้ามไป ขอให้คุณครูศรีพลอยมีอาการดีขึ้นครับ

ชื่นชมคุณนักว่ายน้ำครับ

คิดถึงครูเหมือนกันครับ.............

GoPee เขียน:คิดถึงครูเหมือนกันครับ.............

ที่จริงแล้วผมก็คิดถึงครูที่สอนผมอีกโรงเรียนหนึ่งชื่อ คุณครูประเสริฐ์ วุฒิการ์ณ ท่านป่วยเป็นอัมพฤกษ์ทั้งตัว

ผมส่งค่ารักษาพยาบาลช่วยท่านทุกปีโดยที่ท่านก็จำผมไม่ได้ และผมก็ยังไม่เคยไปหา ผมก็อยากไปกราบเท้าท่าน

แต่บ้านท่านอยู่ต่างอำเภอและผมไม่ทราบตำแหน่งแน่นอน ผมเลยมาหาคุณครูศรีพลอย

ถ้ามีโอกาศ ผมคงได้ไปเยี่ยมอาจารย์ของผมครับ

GoPee เขียน:ถ้ามีโอกาศ ผมคงได้ไปเยี่ยมอาจารย์ของผมครับ

ครับทำเลยครับ แค่ก้มกราบเท้าท่าน ท่านก็น้ำตาคลอเบ้าแล้วครับ ผมสังเกตุเห็น

บั้นปลายชีวิตของท่านแล้วครับ ท่านไม่ต้องการความสุขอะไรอีกแล้ว นอกจากความสุขทางใจจากลูกศิษย์ครับ

May be there is no tomorrow บางทีมันอาจจะไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับใครบางคน