ThaiMTB.com

http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=2&t=141636

น้าเป็ด...ปู๊นปู๊น
รายงานครับ

...ดูชื่อกระทู้ โตะใจโหมะเลย...นึกว่าน้าเป็ดเราไปซะแล้ว

แต่พอตามอ่านถึงเข้าใจประเด็นของน้าเป็ด ขออนุโมทนาในกุศลเจตนาด้วยครับ

...คนด้อยปัญญาเท่านั้นที่ ชอบแก้ปัญหาด้วยความรุนแรง

ช่วยลุ้นให้มันบินกลับบ้านได้โดยเร็ววันครับ เพราะบางที่ลูกมันอาจจะรอคอยการกลับไปอยู่

เปลี่ยนแนวคิด วิธีแสดงชื่อกระทู้เถอะครับ

(ถ้าเป็นเวปใต้ดินหรือต้องใส่รหัสเข้าห้องส่วนตัวก็คงอนุโลม)

ต้องขอพื้นที่เข้ามาในกระทู้นะครับ เพราะเห็นมาสองครั้งแล้ว
เนื้อหาอาจมีบางคนเข้ามาอ่าน แต่หัวข้อมันเปิดทั่ว
อาจมีคนจำไปเป็นแบบอย่าง

คือไม่อยากให้เวปใสๆ ต้องกลับไปหยาบคายเหมือน
เมื่อก่อนคุณnbt เปลี่ยนserverครับ

การอ่านจากกระทู้อาจทำให้ผู้ตั้งไม่พอใจ
แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมก็ไม่สบายใจนะ และยินดีไปนัดขออภัยผู้ใหญ่
และอธิบายความคิดเห็นของผมนะครับ

ผมจำมาจากมติชนครับ เมื่อสมัยยี่สิบปีก่อน ท่านมุ้ย(พระนามเดิมว่า.....)เป็นคอลัมนิสต์ เขียนลงทุกฉบับติดต่อกันเป็นเวลานาน

ตอนนี้ผมขออนุญาตใช้ชื่อนี้ไปก่อน แต่จะไม่ลงลึกแบบท่านมุ้ยครับ
ท่านที่สนใจงานพระราชนิพนธ์ท่านมุ้ย ขอเข้าอ่านได้ที่มติชนนะครับ

หากผมใช้ราชาศัพท์ผิดไปขออภัยนะครับท่านมุ้ย(มจ.ชาตรี เฉลิมยุคล ผมไม่แน่ใจนะครับ ขอกลับไปค้นอีกครั้ง)

มจ.ชาตรี เฉลิมยุคล
ใช่ท่านมุ้ยครับ...

ผมจะส่งสำนวนฉบับของผมมาลงให้อ่านที่นี่สักหนึ่งตอน ในวันจันทร์ เป็นเรื่องและวิธีการเขียนสำนวนกวนกวนแบบฉบับน้าเป็ดนะครับ...ถ้าท่านมุ้ยเข้ามาอ่านต้องกราบขออภัยครับ...มิได้บังอาจแต่อย่างใด แต่ผมชอบแบบฉบับท่านมุ้ยนะครับ...คงจะไม่ว่ากัน

พบกับ เหี้ย ห่า สาระพัดสัตว์(ฉบับน้าเป็ด)....วันจันทร์ครับ

ขอขอบคุณคุณเสือเชน...ผมกลับไปแก้ไขชื่อกระทู้ที่ไปหนองจอกแล้ว...
และเยี่ยมเยียนเข้ามาใหม่อีกบ่อยบ่อยนะครับ...
ขอบคุณครับ...

18 มกราคม ....
สนามบินสุวรรณภูมิ ขาเข้าช่องในประเทศ
8.43 น. Eddie จูงกระเป๋าใบใหญ่ไปขึ้นรถไฟฟ้าสุวรรณภูมิ - มักกะสัน

เอ็ดดี้ เกิดปี 1966 หลังจากเรียนจบวิศวกรรมสาขาแมคคานิคแล้วเข้ารับราชการเป็นทหารในกองทัพออสเตรเลีย แผนกที่สังกัดคือช่างเครื่องประจำกองทัพอากาศ และได้รับการโปรโมทเลื่อนขั้นจากกองทัพอากาศจนกระทั่งติดยศระดับนาวาอากาศเอกได้ในวัยก่อน 45 ปี

เอ็ดดี้ผันตัวเองไปเป็นทหารรับจ้างที่อังกฤษ ในวัยเกือบ 50 เพราะว่าต้องการเงินในการดำรงชีวิตหลังเกษียณตามแนวเพื่อนนักบินที่เคยทำงานร่วมกัน และประสพความสำเร็จถึงขั้นเคยได้รับเหรียญชั้นสูงจากกองทัพ แต่ครั้งเดียวที่เครื่องบินถูกยิง เขาเกือบสิ้นชีวิต...แต่

เอ็ดดี้ ประสพอุบัติเหตุจากการออกรบที่....... เมื่อเขาเป็นผู้ช่วยนักบินคนที่สามตำแหน่ง.......เครื่องบินตกแต่โชดดีที่รอดตายเพียงคนเดียว อย่างแทบไม่น่าเชื่อ 1 เดือนที่รักษาตัวอยู่โรงพยาบาลของประเทศไม่ส่งทหารร่วมรบ แต่ช่วยเหลือการรักษาพยาบาล และรับทุนสนับสนุนจากองค์การระหว่างประเทศ

เอ็ดดี้ เลือกมาพักฟื้นที่ประเทศไทย ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งตั้งอยู่บนถนนสุขุมวิทจนกระทั่งหาย สุดท้ายขอเข้าโครงการ ทหาร ส.ว. กับทางกองทัพอากาศออสเตรเลีย และสหราชอาณาจักรอังกฤษ หลังจากได้รับการอนุมัติจากสามฝ่าย อังกฤษ ออสเตรเลีย และไทยแล้ว เอ็ดดี้เลือกไปอาศัยประจำอยู่ที่ลาดพร้าว ซอย 1 เช่าบ้านหลังละ ห้าหมื่นต่อเดือนซึ่งหลายสิบปีก่อนหน้านี้เขาจ่ายค่าเช่าเริ่มที่ สามหมื่นบาทต่อเดือนเท่านั้น พร้อมเฟอร์นิเจอร์

หลายปีนี้เอ็ดดี้คิดว่าด้วยราคาค่าเช่าขนาดนี้มันสูงเกินไปหน่อย เพราะว่าตัวเองรับเงินอุดหนุนทหารผ่านศึกมาเพียงเดือนละสองแสนบาทเท่านั้น เมื่อแปลงค่ามาจากสกุลปอนด์สเตอริง และ ดอลล่าร์ออสเตรเลีย รวมกันแล้ว เอ็ดดี้อยากไปเช่าอยู่อาศัยในต่างจังหวัดของไทยเพื่อลดค่าครองชีพ

เขากลับมาจากเชียงใหม่ ด้วยเที่ยวบิน tg 123 ลงสนามบินสุวรรณภูมิ 8.10 น.เช้านี้

ภาพตัวอย่างกาว.ใช้ดักจับนกครับ(ไม่ใช่กาวจับหนู ขอแก้ไขใหม่ครับ)ที่ใช้ตามอาคาร ขอเพียงติดปลายขนนิดเดียวอยู่ครับ...และหากเอาปากไปจิกกาวให้ออกจากขา หรือ ขน อาจจะถึงตายได้โดยเร็ว....น่าสงสารมากครับ


ภาพนี้เป็นนกตัวที่สี่ที่นำมากอบกู้ชีวิตให้ แต่ไม่รอด เพียงแค่คืนเดียวก็จากไป เนื่องจากตอนตกลงมาเหมือนดิ่งพสุธาที่ไม่มีร่ม
คือมีแต่ร่มไม่กาง...

ไปดีเถอะนะ เจ้านกน้อยเอ๋ย...
รายงานวันที่ 21 มกราคม 53

18 มกราคม ....
8.33 น.

ณ บ้านเลขที่ ...........ลาดพร้าว ซอย 1

เสียงโทรฯมือถือเรียกเข้ามายังเครื่องของ Ya Moy That Wai
เธอรับสาย ฮัลโหล....ซาวัดดีนะคะ
เสียงมาตามสาย " หมอยชายมาย "

มอยนะคะ มอยนะคะ
โอเค มอย ฟังนะ พ้มกลับมาทึงสนามบินแหล่วเวลานี คุณช่วยเตรียมมื้อเชาฮายพมดวย

จะให้มอยเตรียมอะไร นะคะ เจ้านาย
ขอ...กอพลีเปา นะ

กอพลีปั้น นะคะ ได๋นะคะ ตกลงนะคะ...
โอเค ครับ บาย
คะ ซาวัดดีนะคะ

Moy สาวพม่ากดปุ่มมือถือจบการใช้มือถือ

รีบจูงจักรยานเอาออกมาจากโรงรถและรีบปั่นไปตลาดปากซอยเพื่อซื้อ หอมหัวใหญ่ ดอกกะหล่ำ
ส่วนน้ำมันพืช คะนอร์รสไก่ น้ำมันหอย ไข่ไก่ มีแล้วไม่ต้อง...

มีต่ออีกไหมน้า รอครับ น่าสนุก

ทุกท่านโปรดทราบ
ผมติดภาระกิจสำคัญที่ต้องไปโรงพยาบาลเช้าเย็นครับ กลับถึงที่พักเกือบเที่ยงคืนเป็นประจำ ส่วน เสาร์-อาทิตย์ เวลาว่างน้อยลงน้อยลงทุกที...แต่เรื่องนี้ยังมีต่อครับ อีกจิ้ดเดียวเท่านั้นเอง...เพราะว่ามีสองสามฉากเอง...ถ้าเป็นหนังได้ไม่ถึงครึ่งนาทีครับ....ขอบคุณที่ติดตาม...

ยกเว้นอาทิตย์พรุ่งนี้นะครับ...

10.50 น.
ปากทางลาดพร้าว Eddie วัย 70 ต้นต้นขับขี่จักรยานคันเล็กที่บรรจุมาในประเป๋าใบเขื่อง ที่ตอนนี้กระเป๋ากลายเป็นกล่องบรรจุของลากติดท้ายรถจักรยานคันเก่งไปแล้ว เพื่อจะเข้าซอย 1 มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านพัก

จากการเดินทางไปเชียงใหม่แล้วหลายครั้ง เอดดี้ตัดสินใจว่าจะย้ายบ้านไปอยู่เชียงใหม่ เพราะว่ารายจ่ายของเขาจะลดลงบานตะไท...แต่เขากำลังคิดถึง Moy อยู่กันมาหลายปี เธอเป็นคนที่ทำงานบ้านให้เอ็ดดี้มาโดยตลอด หลายครั้งที่เธออาจจะทำความเสียหายบ้าง แต่ไม่เคยทำผิดกฎหมายและระเบียบของกรมแรงงาน...

ถ้าย้ายไปด้วยกันคราวนี้ เอ็ดดี้ หมดภาระเรื่องต้องจ่ายเงินทดแทน 10 เท่าของเงินเดือน จะทำอย่างไรดีที่จะบอกเธอเรื่องนี้นะ..ถ้าหากเธอย้ายติดตามไปเชียงใหม่แล้วอยู่ไม่ได้ ถ้าMoy ลาออกถึงตอนนั้นเขาต้องจ่ายชดเชยเท่าไหร่...

เอ็ดดี้มองตรงไปข้างหน้าพลางปั่นจักรยานไปพลาง และค่อยค่อยปั่นไป...คิดไปตลอดทาง....

สวัสดีค่ะ น้าเป็ด
กำลังสนุกเลยค่ะ สะดุดอีกแล้ว