ตั้งแต่กลับจากการเดินทางบนถนนสายสิบสามเหนือ เราแทบไม่ได้ปั่นรถถีบไปไหนเลย
ที่ทำก็คือเช้าปั่น เย็นปั่น ...แต่งาน ราวกับว่า หากไม่รีบทำงานหนักเสียแต่วันนี้ วันข้างหน้า
คงยากที่จะหาอะไรมาใส่หม้อข้าว.........ฟังดูก็เศร้าดี แต่ฃีวิตจริงของคนเรา ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
ปีใหม่ยิ่งใกล้เข้ามา เรายิ่งทำงานหนักขึ้น จนดูหลงลืม ภาระกิจสวรรค์....ใช่การออกเดินทาง
คือภาระกิจอันดับสุดท้าย แต่ก็เป็นภาระกิจที่เราทั้งคู่ หวังไว้เป็นอันดับแรกๆ.....ยิ่งฟังดู ยิ่งวกวน
ก็เหมือนแผนการเดินทางของเรานั่นแหละ เริ่มจาก ซาปา...ปัญหาคือเวลา อันดับต่อมา ลองไปคุ้ยดู
ข้อมูลเส้นห้วยโกร๋นผ่านเมืองไชยะบุรีแล้วทะลุออกเฃียงเงิน ดูๆตอนแรก เส้นนี้น่าสนใจที่สุด
ท้ายที่สุด แล้วปัญหาก็มาตกลงที่เรื่อง เวลาและเส้นเดินทางกลับ เส้นสุดท้ายที่เราเลือกคือไป สิบสองปันนา
แต่ติดขัดเรื่องของวีซ่าจีนอีก ไอ้ครั้นจะไปเสีย คนละสองพันบาทเหมือนคราวที่แล้ว ก็น่าเสียดายเกินไป
จะไหว้วานหลานที่เคารพที่อยู่เชียงใหม่ไปขอให้ ก็ดูฝากความหวังยากเหลือน ก็ แหม....ฤดูกาลแบบนี้
เวลาเขามีไว้ให้คนรักไม่ใช่หรือ....อืม เข้าใจมัน หุหุ.....
ก่อนออกเดินทางหนึ่งวัน ภรรยาสุดอ้วนแต่น่ารักที่สุด เปรยว่า.....ไปเยี่ยมพี่เยี่ยมน้อง ที่แม่ฮ่องสอน กันดีกว่า
ครับ........ผมหันมองหน้าเจ้าของชีวิตแล้วเห็นด้วยทันที หุหุ....แม่ฮ่องสอน ก็น่าจะสวยดี
