ThaiMTB.com

เป็นครั้งที่ 2 แล้วครับที่ผมร่วมทริปปั่นไปด้วยกันกับสปอนเซอร์ เป็นทริปที่ผมต้องไปให้ได้ทุกปีแล้ว จัดได้ดีมาก ข้อผิดพลาดเล็กน้อยจากปีที่แล้วถูกแก้ไขจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องน้ำดื่มไม่พอเพียง การคุมขบวนที่ใช้พื้นที่ถนนมากเกินไป การคุมเวลา ปีนี้ไร้ที่ติในสายตาผม
ผมปั่นออกจากบ้านตั้งแต่ตี5 ถึงบริษัทก่อน6โมงเช้าเล็กน้อยรีบตรงไปจุดลงทะเบียนก็ได้ยินเสียงพ่อใหญ่ประชาสัมพันธ์

เพื่อนนักปั่นมากันแน่นแล้ว

จุดลงทะเบียนก็คราคร่ำ ผมรีบจัดการติดบัตรประจำตัว

หลายคนมาคู่ หลายคนมากลุ่ม แต่ผมมาเดี่ยว

จัดการเรื่องทะเบียนเสร็จต่อไปก็หาของหนักๆใส่ท้อง เริ่มด้วยข้าวต้มไก่หอมอร่อย

ปาท่องโก๋กรอบนอกนุ่มใน ร้อนๆ

เครื่องดื่มชงร้อนอีกแก้ว

ข้าวเหนียวหมูฝอยอีกกล่อง

สปอนเซอร์อีกกระป๋อง

อิ่มแล้วก็เดินสำรวจไปเรื่อยๆ บางกลุ่มมากันเยอะก็สนุกสนานเฮฮา

ถนนที่ผมปั่นเข้ามาแน่นไปหมดจนผมต้องจูงรถหลบมายืนข้างรั้ว

บังเอิญตรงนั้นเป็นบันไดขึ้นห้องน้ำหญิงพอดี เลยได้มีโอกาสพบเจอสาวๆนักปั่น

รถของเธอเทพมากๆ

ผมยังควบTREX1.2คันเก่าพ่วงท้ายด้วยกล่องฮาๆ แต่ใช้งานจริงได้สุดยอดสะดวก

เหมือนผมจะได้พบนางฟ้า

ใช่แล้วเธอคือนางฟ้าจริงๆ

7โมงเศษผมค่อยๆแทรกตัวจูงรถออกไปจุดปล่อยตัว

ได้เจอกลุ่มเพื่อนขาแรง NK CYCLING

บางคนเห็นรถผมก็มองยิ้มๆ บางคนขอถ่ายรูปด้วย บางคนถามว่าพี่เอาแมวมาด้วยเหรอ

ใกล้ถึงเวลาปล่อยตัวแล้ว น้องหวานหวานดำเนินรายการบนเวที

มาแชลเท่ห์มากๆ

ธงสัญลักษณ์ติดท้ายรถMARSHAL

กระทิงแดงดังใกลทั่วโลก

ระหว่างรอปล่อยตัวผมก็เก็บบรรยากาศไปพลางๆ

เมื่อขบวนเริ่มเคลื่อนผมก็เก็บกล้องปั่นโดยระมัดระวัง จนกระทั่งถึงถนนพระราม2ขบวนเริ่มห่างจึงเก็บภาพอีกครั้ง

จะเห็นว่าปีนี้MARSHALสามารถคุมขบวนให้ใช้ถนนเลนที่1และใหล่ทางได้แบบมีประสิทธิภาพ ไม่ปั่นกันเต็ม2เลนเหมือนปีที่แล้ว

ผมออกจากจุดพักที่1 วัดเกตุมวดีวรวิหารจนเกือบถึงแม่กลองก็ได้พบเจออุบัติเหตุเพื่อนนักปั่นเฉี่ยวชนกัน

ตอนนั้นผมหลุดมาคันเดียวก็รีบจอดนำรถเข้าข้างทาง ผู้ประสบเหตุยังนั่งอยู่ริมขอบเลนที่ 2เลือดอาบหน้า มีเพื่อนๆตามหลังมาก็จอดช่วยกันนำผู้บาดเจ็บเข้าข้างทาง ไม่กี่วินาทีMARSHALมาถึงจุดเกิดเหตุ ว.เรียกรถพยาบาลได้ทันท่วงที

ขยวนกลุ่มใหญ่ตามหลังมา ผมทำหน้าที่โบกมือให้สัญญาณเบี่ยงออกขวา เกรงจะมีอุบัติเหตุซ้ำซ้อน

ระหว่างรอรถพยาบาลเพื่อนก็ช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้น ล้างแผลด้วยน้ำดื่มจากกระบอก

จุดพักที่ 2 ก่อนถึงแยกวังมะนาว มีแต่แดดกับแดด ถนนเป็นทางเบี่ยงแคบๆไม่มีร่มเงาแม้แต่น้อย รถเซอร์วิสจอดริมช่องทางหลัก ทำให้รถติดยาวมาก ผมว่าพักใต้สะพานเหมือนปีที่แล้วดีกว่าครับ

เมื่อนักปั่นมาสะสมกันมากๆ ผมก็ถูกล๊อคอยู่ตรงนั้นออกไปไหนไม่ได้ ก็เก็บภาพรอบๆตรงนั้น

พักที่จุดนี้ครึ่งชั่วโมงพอดี ตำรวจต้องปิดถนนเพื่อให้ขบวนเคลื่อนตัวข้ามสะพาน ตรงนี้MARSHALดุมาก เร่งนักปั่นไม่ให้อ้อยอิ่ง เยี่ยมเลยครับ

ลงสะพานข้ามแยกวังมะนาวไปได้ผมก็ก้มหน้าก้มตาปั่นตัดลมเกือบ20กม.ได้มัง จนถึงสวนสาธารณะ มีตากฝนเล็กน้อยให้คลายร้อน
12.15น. หาที่จอดรถได้ก็รีบต่อแถวรับอาหารกลางวัน

คิวยาวมาก ขยับเรื่อยๆจนเกือบจะได้หยิบจานข้าวอยู่แล้ว น้องสต๊าฟมาดูรหัสของผมบอกว่าผิดแถว ผมต้องไปต่ออีกแถว อ้าว...งานเข้าผมแล้ว หันไปดูอีกแถวก็ยาวเหยียดก็ขอต่อรองว่าผมก็เข้าคิวมาเป็น10นาทีแล้วอยู่อยู่แถวนี้นะจ๊ะ

ความเหนื่อยหายไปแบบปลิดทิ้งก่อนรับอาหาร

กินข้าวยังไม่ทันหมดจานได้ยินเสียงประกาศว่าอีก 5นาทีจะออกกันแล้ว รีบคุ้ยเข้าปาก เฉาก๊วยอีกแก้วซดกลืน รีบจูงรถไปตั้งแถว

ท้องไส้เริ่มปั่นป่วน

รถพยาบาลออกไปเตรียมพร้อม

ปั่นเข้าแยกเจดีย์หัก

ปั่นไต่เนินซึมลูกแล้วลูกเล่า

ปั่นไต่เนินไปเรื่อยๆแบบไม่โหมสู้หนักๆ ใช้รอบขาสบายๆไม่คำนึงถึงความเร็ว จอดตรงจุดพักไม่จอดพร่ำเพื่อ
จนถึงสองเนินชันสุดท้ายเป็นเนินที่ผมต้องลงจูงเมื่อปีที่แล้ว ปีนี้ผมเตรียมตัวมาดี ปั่นขึ้นนิ่งๆเท้าไม่แตะพื้นทั้ง2ลูก ผมทำได้ครับ