ThaiMTB.com

พอดีได้มีโอกาศมาประเทศอินเดีย ด้วยทุน มด. ให้ตั๋วเครื่องมาแบบไปกลับ
เริ่มเลยแล้วกัน ออกจากสุวรรณภูมิ เที่ยงมาถึงเมืองคยา 14.45

เจ้าขุนอิน ดาฮอนเพื่อนยากที่เกือบจะขายไปสะแล้วยามไส้แห้งนอนอยู่ในถุง YES
ที่ถอยมาใหม่แบบยังไม่ได้จ่ายตัง ร้านUFO เขาเลย

รอรถวัดมารับ แต่เสียใจไม่มีที่นั่งสำหรับผมต้องรอเที่ยวหน้า
อย่างกะนั้นเลย โชว์พลังหนุ่มเมืองชลให้พวกแขกได้เห็นแรงข้าวขาหมูของเฮียคากิเป็นขวัญตา

ขี่ออกมาจากสนามบินก็ยังดูดีอยู่ แต่พอเข้าถนนหลักเท่านั้นประสาทจะแดก
ทั้งรถชอบบีบแตรแบบ ระยะ500เมตรบีบบบบบบบจนถึงหลังผมต้องลงไปขี่อยู่ข้างทาง

ขี่มาได้สักพักใหญ่ ก็พักกินน้ำอัดลมที่ร้านเจ้าหนุ่มคนนี้กำลังทอดกะหรี่ปับไส้แกงกะหรี่
ลองกินดูอันละ5รูปี อร่อยดีนัก ต้องเอาอันร้อนๆ น้ำขวด10รูปี

หลังจากนั่งพักไปพักใหญ่ๆ ตูคิดถูกหรือเปล่าเนี้ยมาขี่จักรยานเมืองแขก
จะขี่รอดไปถึงวัดป่าพุทธคยาไหม ระยะจากสนามบินไปวัดแค่ 8กม.ด้วยความสัตรจริง
ผมขี่ยังกับลงDOWN HILL สามศรแถวโปงดินดำยังเสียวน้อยกว่านี้เลย

ลืมบอกไปผมไปช่วง 29 พย.ถึง11ธค 52 ที่นั้นเป็นหน้าหนาวเหมือนบ้านเราแต่หนาวกว่านิดหน่อยคีอตอนเที่ยงวันจะอยู่ที่20-25 องศากลางคืน10-15องศา เวลาช้ากว่าเรา1.30 ชม.อัตราแลกเงิน1000บาทแลกได้1380รูปี เมืองคยาอยู่ในรัฐพิหาร รัฐที่ยากจนที่สุดของประเทศ

ส่วนนี้คือวัดป่าพุทธคยาที่ซุกหัวนอนสำหรับเด็กลูกครึ่งแบบผม อยู่ชั้นสองนอนกับพระ
ห้องมันเต็มแต่ก็โอ วันนี้ของตัวก่อนนะจะดูตีสิบพรุ่งนี้มาเล่าแบบโม้ๆใหม่ สาธุธรรมจัดสรร

มันดีพี่....เตรียมลุ้นระทึกต่อครับ

...ต้องบุ๊กมาร์คไว้ตามอ่าน

ขออีก ๆ

แม่ชวนไปอินเดียเดือนกุมภาอยู่พอดี จะำมีบุญได้ไปบ้างไหมหนอเรา ....

เทรนใหม่มาแล้วครับ ปั่นเยือนอารยธรรมอินเดีย ดูแปลกตาดี

มาโม้กันต่อ หลังจากได้ที่พักก็หลับยาวตื่นมาตอนเช้าอากาศหนาวเย็นสบายๆ
มองไปที่องค์เจดีย์จากกุฏิ ด้านหลังกุฏิเป็นท้องนาพอผมเปิดประตูหลังเห็นหญิงแขกสามคน
นั่งล้อมวงคุยกันอย่างสนุกแต่ทำไมเห็นก้นดำแก้มเขียวของSheด้วย โอ้แม่เจ้าพวกเธอกำลัง
นั่งขี้อยู่ หลวงพี่ที่ผมขอนอนด้วยบอก นี้แหละแขกขี้คุย

ทางวัดจะมีการตักบาตร ตอน8โมงของทุกวัน พอพระฉันเสร็จก้อเป็นเวลารับประทาน
ของญาติโยม แต่ที่วัดป่าพระท่านฉันมื้อเดียว ส่วนอาหารมื้ออื่นต้องหากินเอาเองงานเข้าแล้ว แต่ก็ดีจะได้
เปลี่ยนรสชาดเสียบ้าง

ส่วนคนนี้ชื่อพี่น้อยพ่อครัวประจำ ผมรีบตีซี้เจอลูกยอที่ฝึกวิชามาจาก อ.ไฮภูคูณ
ได้ผลพี่น้อยบอกคนหน้าดีแบบ THE star มีกินเสมอทุกเวลา

หลังจากกินอาหารเช้าแล้ว ก็เปลี่ยนชุดจักรยานจะออกไปเที่ยวใก้ลๆก่อน
ใส่เสื้อเสีอห้าแผ่นดินสีสดใส ที่ได้รับแจกมาจากเฮียเล้ง คมช.ตัวพ่อ เริ่มที่บ้านนางสุชาดา
ที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ

รถสามล้อแบบนี้เรียกริกชอว์

แบบนี้เรียกออโต้ริกชอว์

กลางแม่น้ำเนรัญชราไม่มีน้ำเลย มีแต่ทราย

จากสะพานถึงบ้านนางสุชาดาประมาณ1กิโล ยังเช้าอยู่ไม่มีนักท่องเที่ยวเลย
มีผมคนเดียว แต่ยังไม่ทันตั้งตัวนาทีนั้นเอง ทั้งขอทานและแขกมุงร่วมยี่สิบออกมาจากจุดไหนผมไม่มีเวลา
สังเกตุ ต้องระวังตัวอย่างเดียวล้อมตัวผมและจักรยานทั้งขอรูปี ทั้งดึงจย.จะขอขี่เสร็จแขกแน่
แต่มีเด็กหนุ่มขี่ จย.มาช่วยไล่ขอทานและเด็กๆให้ห่างๆจากตัวผม บอกผมต้องการไปที่นางสุชาดา
ถวายข้าวข้าวมธุปายาส จะพาขี่ไปทางสุชาดาวิลเลท ผมตามเจ้าหนุ่มไปตามทางแคบๆในซอกหมู่บ้าน
ซัก5นาทีก็มาถึง เหมือนเดิมทั้งขอทานและแขกมุงแต่ก็มีผู้ใหญ่คนหนึ่งมาช่วยไล่ ดูพวกนั้นจะเชื่องฟัง
เป็นอย่างดี เขาเชิญให้เข้าไปในตัวอาคารด้านบนพร้อมกับส่งรูปมาให้ผมดูเป็นภาพเด็กกับฝรั่งบ้าง
คนไทยบ้างเขาบอกเขาเป็นครูใหญ่ ต้องการรับบริจาคเงินเพื่ออาหารเด็กเจอแผนนี้เสร็จแขกอีก100รูปี ผมรีบออกจากที่กลับ เจดีย์โดยไวโดยไม่มีอารมย์ที่จะถ่ายรูปเลย

ออกมาถึงตลาดหน้าเจดีย์ เจอน้ำผลไม้หลายเจ้าผมเลือกเจ้านี้
ดูสะอาดที่สุด ก่อนสั่งถามราคาก่อน12รูปี(เริ่มกลัวแขก)โอเคเอาน้ำส้มแก้วหนึ่ง มันปอกส้มใส่เครื่อง
ได้สีน้ำอย่างที่เห็น เพราะว่ามันคั้นน้ำทับทิมแล้วไม่ล้างผมเลยได้กินน้ำส้มผสมทับทิมไอ้เวร