น้ำใจ
โพสต์: 10 ธ.ค. 2009, 14:16
ขออนุญาติตั้งกระทู้ ที่ห้อง ชวนปั่น เพราะเป็นเหมือนใบเบิกทางให้เกิด คำว่า "น้ำใจ"
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสยามประเทศ ที่มีผู้คนมากมาย ต่างก็มีการเอื้อเฝื้อแบ่งปันสิ่งที่ตนเองมีอยู่ให้กับคนอื่น ๆ รอบข้าง แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไป ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง คือคนเราต้องทำงานเพื่อแลกกับค่าจ้าง ที่จะนำมาหล่อเลี้ยงจุนเจือครอบครัว ด้วยค่าครองชีพที่สูงขึ้นทำให้ ไม่เพียงพอที่จะแบ่งปันให้คนอื่น ๆ ได้ จึงทำให้เสมือนว่าคนเรานั้นแล้งน้ำใจไปในที่สุด
แต่ในสังคมที่อยู่ภายนอกตัวเมือง ที่ไม่ต้องแก่งแย่งแ่ข่งขันสูง ความมีน้ำใจก็คนที่ไร้เดียวสา เป็นสิ่งที่มีคุณค่าในสายตาของคนหลาย ๆ คน แล้ววันหนึ่งเมื่อคนเมือง เดินทางเข้าไปสู่ชุมชนเหล่านั้น ด้วยความมีน้ำใจของผู้คนในเมืองที่ต้องการจะแบ่งปันสิ่งต่าง ๆ ให้กับผู้ที่ด้อยกว่า ด้วยความมี "น้ำใจ" ก็ขอชื่นชมด้วยความจริงใจว่าเป็นผู้ที่มีจิตใจดี
แล้ววันหนึ่ง สิ่งที่ตามมาอย่างไม่ทันคาดคิด เมื่อมีการแจกสตางค์ให้กับเด็กตัวน้อย ๆ ด้วยใจที่คิดว่าจะได้เอาไปซื้อของกินของใช้ แต่ท่านอาจจะลืมคิดไปว่า แล้วต่อไปเด็กเหล่านี้ก็จะเกิดความเคยชินว่า ทำอะไรก็ตามแล้วก็ต้องได้สตางค์เพื่อเอาไปซื้อขนม ซื้อของเล่นที่ตัวเองอยากได้ ฉะนั้นคำว่า "น้ำใจ" ที่เกิดจากใจจริง จึงลดน้อยลงไป คนที่ให้นั้นย่อมไม่รู้หรอกว่า จะเกิดเหตุการณ์ใดต่อไป ในเมื่อครั้งหนึ่ง หรือสองครั้งในชีวิตที่ท่านจะได้สัมผัสกับเด็กกลุ่มนี้ จึงไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากว่า "คนไทยแล้งน้ำใจกันทั้งประเทศ"
ถ้าหากจะให้มองเห็นง่าย ๆ ลองสังเกตุตามแหล่งท่องเที่ยวหลาย ๆ แห่ง ที่มีชุมชนพื้นเมือง อยู่ใกล้ ๆ บริเวณนั้น ท่านอาจจะมีเด็กตัวน้อย ๆ นำของมาให้ แล้วบอกว่า "ให้ด้วยน้ำใจ" แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปล่ะ คงจะสามารถเดาเหตุการณ์ได้ สำหรับบางท่านแล้วอาจจะคิดว่าสตางค์เพียงน้อยนิด เป็นแค่เพียงเศษเสี้ยวของรายได้ีที่ตัวเองได้ แต่อย่าลืมว่า การให้แล้วทำให้ตัวเองรู้สึกดี แต่ให้แล้วทำให้คนดีแล้งน้ำใจ ท่านคิดว่าควรจะเลือกแบบใด ??
ฉะนั้น ขอฝากไปถึงท่านผู้มีจิตใจดีงามทุกท่าน ขอความกรุณา อย่านำสตางค์ติดตัวไปเพื่อไปแจกจ่ายให้กับคนที่ยังมีความใสซื่อบริสุทธิ์ เพื่อยังคงรักษาความมีน้ำใจ ถ้าหากจะให้แล้ว ก็ควรให้เป็นสิ่งของหรือขนม ที่ไม่สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสยามประเทศ ที่มีผู้คนมากมาย ต่างก็มีการเอื้อเฝื้อแบ่งปันสิ่งที่ตนเองมีอยู่ให้กับคนอื่น ๆ รอบข้าง แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไป ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง คือคนเราต้องทำงานเพื่อแลกกับค่าจ้าง ที่จะนำมาหล่อเลี้ยงจุนเจือครอบครัว ด้วยค่าครองชีพที่สูงขึ้นทำให้ ไม่เพียงพอที่จะแบ่งปันให้คนอื่น ๆ ได้ จึงทำให้เสมือนว่าคนเรานั้นแล้งน้ำใจไปในที่สุด
แต่ในสังคมที่อยู่ภายนอกตัวเมือง ที่ไม่ต้องแก่งแย่งแ่ข่งขันสูง ความมีน้ำใจก็คนที่ไร้เดียวสา เป็นสิ่งที่มีคุณค่าในสายตาของคนหลาย ๆ คน แล้ววันหนึ่งเมื่อคนเมือง เดินทางเข้าไปสู่ชุมชนเหล่านั้น ด้วยความมีน้ำใจของผู้คนในเมืองที่ต้องการจะแบ่งปันสิ่งต่าง ๆ ให้กับผู้ที่ด้อยกว่า ด้วยความมี "น้ำใจ" ก็ขอชื่นชมด้วยความจริงใจว่าเป็นผู้ที่มีจิตใจดี
แล้ววันหนึ่ง สิ่งที่ตามมาอย่างไม่ทันคาดคิด เมื่อมีการแจกสตางค์ให้กับเด็กตัวน้อย ๆ ด้วยใจที่คิดว่าจะได้เอาไปซื้อของกินของใช้ แต่ท่านอาจจะลืมคิดไปว่า แล้วต่อไปเด็กเหล่านี้ก็จะเกิดความเคยชินว่า ทำอะไรก็ตามแล้วก็ต้องได้สตางค์เพื่อเอาไปซื้อขนม ซื้อของเล่นที่ตัวเองอยากได้ ฉะนั้นคำว่า "น้ำใจ" ที่เกิดจากใจจริง จึงลดน้อยลงไป คนที่ให้นั้นย่อมไม่รู้หรอกว่า จะเกิดเหตุการณ์ใดต่อไป ในเมื่อครั้งหนึ่ง หรือสองครั้งในชีวิตที่ท่านจะได้สัมผัสกับเด็กกลุ่มนี้ จึงไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากว่า "คนไทยแล้งน้ำใจกันทั้งประเทศ"
ถ้าหากจะให้มองเห็นง่าย ๆ ลองสังเกตุตามแหล่งท่องเที่ยวหลาย ๆ แห่ง ที่มีชุมชนพื้นเมือง อยู่ใกล้ ๆ บริเวณนั้น ท่านอาจจะมีเด็กตัวน้อย ๆ นำของมาให้ แล้วบอกว่า "ให้ด้วยน้ำใจ" แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปล่ะ คงจะสามารถเดาเหตุการณ์ได้ สำหรับบางท่านแล้วอาจจะคิดว่าสตางค์เพียงน้อยนิด เป็นแค่เพียงเศษเสี้ยวของรายได้ีที่ตัวเองได้ แต่อย่าลืมว่า การให้แล้วทำให้ตัวเองรู้สึกดี แต่ให้แล้วทำให้คนดีแล้งน้ำใจ ท่านคิดว่าควรจะเลือกแบบใด ??
ฉะนั้น ขอฝากไปถึงท่านผู้มีจิตใจดีงามทุกท่าน ขอความกรุณา อย่านำสตางค์ติดตัวไปเพื่อไปแจกจ่ายให้กับคนที่ยังมีความใสซื่อบริสุทธิ์ เพื่อยังคงรักษาความมีน้ำใจ ถ้าหากจะให้แล้ว ก็ควรให้เป็นสิ่งของหรือขนม ที่ไม่สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้