ThaiMTB.com

สวัสดีครับเพื่อนๆชาว ไทยเอ็มทีบี ทุกท่าน
วันนี้ผมนำทริปเก่าๆของผม ที่เก็บไว้นานมากๆแล้วแต่ไม่ได้เอามาโพสต์จนลืมไปนาน
แต่บังเอิญ ไปรื้อหาฮาร์ดดิสมา จะเอาโปรแกรมเรียนภาษาจีน และไปเจอ รูปผมในสมัยที่บวชมา
เลยอยากเอามาโพสต์ลงให้เพื่อนๆได้ชมกันบ้างครับและขออภัยที่รูปนานแล้วเพิ่งจะเอามาโพสต์ลงให้นะครับ
ตอนนั้นไม่ว่าง และไม่มีคอมของตัวเอง ก็เลยไม่ได้เอามาโพสต์ลงครับ

ผมกับก้อง ขณะแวะเติมพลังงานรองท้อง ที่ปั๊มน้ำมัน...
บ่ายของวันที่18 พ.ย.2547 ผมกลับมาบ้านพร้อมเพื่อนฮ่องกง(ก้อง)
ซึ่งแม่ก็ได้ทำอาหารให้ ผมกับก้องกิน เยอะแยะตามเคย(แม่ผมชอบทำอาหารให้เพื่อนกินเยอะมากๆ แต่ต้องบอกล่วงหน้า )
และหลังจากกินข้าวอยู่ แม่ก็ร้องไห้ ผมก็งง เอ๊ะ แม่ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรเหรอครับ
แม่บอกว่า อยากให้ผมบวช ผมก็คิดว่าเอาน่าเดี๋ยวปีหน้าค่อยบวชก็ได้
แต่ว่า..แม่บอกอยากให้บวชเดือนหน้า นี้เลย... ผมนั่งอึ้งข้าวอยู่ในปาก แล้วถามแม่ว่าทำไมเหรอเกิดอะไรขึ้น
แม่บอกว่าแม่ฝันไม่ดี บอกว่าผมจะมีเคราะห์ แม่ไม่สบายใจอยากให้บวช ผมก็บอกว่าแค่ฝันมั๊ง
ไม่มีไรหรอก.......
การสนทนาระหว่างแม่กํบลูกก็ดำเนินต่อไป อยู่ในวงข้าว.....แม่ผมเวลาดื่มแล้ว เมานิดจะร้องไห้ง่ายมากๆ แต่ผมดูว่าคราวนี้แม่ผมไม่ได้ดื่ม
ร้องไห้จริงๆ... แต่ผมยังไม่พร้อมเลยครับที่จะบวช แล้วจะหาเงินจากไหนมาบวชหล่ะ...เงินยังไม่มีบวชนะ.....
แม่บอกว่า แม่เขามีเงินให้บวชแล้ว... ผมก็เริ่มงงว่า มีเงินเก็บตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
แล้วก็เริ่มถามต่ออีกแล้วที่ทำงานผมหล่ะต้องลาล่วงหน้าเป็นเดือนนะ แม่ก็เลยบอกว่าให้โทรไปบอกที่ทำงานเลยสิ...
ผมเริ่มเครียดนิดๆ ทำไมจู่ให้หยุดงานเลย จะยังไงอยู่นา อีกแค่เดือนเดียวก็ทำงานครบปีแล้วได้โบนัสด้วย...
แต่ด้วยความปราถนาของแม่ผม ผมก็เลย เอ้า!!โทรบอกที่ทำงานก็ได้.....และเรียบร้อย หยุดได้
แต่โดนบ่นนิดหน่อยว่าน่าจะบอกล่วงหน้าหน่อย ทำไมกระทันหันขนาดนี้ เพราะจัดเตรียมคนทำงานแทนไม่ทัน
แต่ก็ไม่เป็นไรครั้งนีอนุโลมให้เพราะเห็นว่าไปบวช... ต่อไปผมก็เริ่มมาสนทนากับแม่ต่อว่า
จะให้ไปบวชที่ไหน คำตอบก็คือบ้านเกิดผมเอง ฉะเชิงเทรา..อำเภอบ้านโพธิ์
ผมเริ่มคิดก็ดีได้กลับไปอยู่บรรยากาศบ้านเกิดสักหน่อย ว่าแต่วัดไหนหล่ะแม่...
แม่ผมก็ตอบกลับมาว่า ให้ไปบวชที่ วัดสามกอ วัดที่เก็บอัฐ ของตาผมเอง....
การเจรจาวางแผน ยังมีต่อไปเพราะเริ่มงงเหมือนกับ แม่วางแผนมาไว้นานทุกอย่าง
รู้หมดเลยว่าผมถามอะไร จะตอบอะไร.... ผมเลยบอกแล้ว ก้องหล่ะไปด้วยได้เปล่า เพราะว่าเขาก็กำลังจะปั่นไปลาว
ก็น่าให้เขามาดูประเพณีงานอุปสมบท ของคนไทยซะหน่อย แม่ก็บอกว่าได้...
แล้วแม่ก็บอกว่า วันมะรืนให้ผมไปวัดเลยนะ



ขณะปั่นแบบคลำทาง หาทางไปวัดไผ่สามกอ
ถึงวันเดินทาง ผมรู้เพียงว่า..ฉะเชิงเทราอยู่ที่ไหน แต่ผมไม่ทราบเลยว่าวัดไผ่สามกอ อยู่ที่ไหน...
เพราะปกติไม่เคยปั่นจักรยานไป แล้วก็ ผมไม่ได้กลับบ้านเกิด เป็นสิบปีแล้ว..ทุกอย่างที่นั่น เปลียนแปลงไปหมด...
ผมปั่นจักรยานไปรับก้อง ที่เกสเฮ้าท์เขาอยู่แถวๆ บางลำพู แล้วเริ่มเดินทาง ไปถนนเพชรบุรี แล้วก็ ไปออกลาดกระบัง ...
จนไปทะลุอำเภอบ้านโพธิ์...ซึ่งระหว่างทางไม่ติดไฟแดงที่ไหนเลย มีแต่ไฟเขียวตลอดช่างเป็นการปั่นอะไรที่ราบรื่นจริงๆในวันนี้
การปั่นวันนี้เลยรู้สึกแจ่มใสเป็นพิเศษ...
เราปั่นไปเริ่มเข้าเส้นทางที่ไม่รู้จัก ก็เลย ต้องถาม ชาวบ้านแถวๆนั้น จนในที่สุด..ก็ถึงวัดสามกอ...
แล้วก็โทรบอกแม่ว่า ถึงวัดแล้วให้ทำอย่างไงต่อ แม่ก็บอกว่าให้รออยู่หน้าวัด สักพักก็มีคนขี่มอเตอร์ไซด์มา บอกว่ายาย(เป็นน้าของแม่ผม)ให้มารับ เราก็ปั่นไปตาม มอเตอร์ไซด์จนถึงทุ่งนา...กุ้ง..
ผมเริ่มคิดว่า เอ..สมัยก่อนมีแต่ทุ่งนานี่นา ทำไม ทุ่งนากลายเป็นนากุ้งไปหมดแล้วหล่ะนี่ แต่ก็ยังดี ได้เห็นบรรยากาศธรรมชติๆ หน่อย...


ในที่สุดก็ถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยและไม่หลง
หลังจากได้ ไปกราบทักทาย ยายเสร็จแล้ว ยายก็บอกว่าเดี๋ยวทำกับข้าวให้กิน ทำตัวตามสบายก็ เหยียดแข้งเหยียดขา เมื่อยไปหมด...
ยายก็จัดแจงไปนั่งสับเขียง ไม่รู้ทำอะไรให้กิน...

ยายกำลังทำอาหาร ให้เราได้กินกัน.
หลังจากที่กินข้าวฝีมือยายเสร็จ(ป่านนี้ผมยังไม่รู้เลยยายทำไรให้กินเป็นเส้นๆ สับๆ เหมือนกระเพราะอะไรสักอย่างหวานๆ)
ก็เริ่มทำการอาบน้ำ ผมก็ถามยายว่า ห้องน้ำอยู่ที่ไหนครับ ย้ายก็ชี้ไปข้างๆ บ้าน...โอ่งอยู่ข้างบ้าน อาบที่นั่นเลย
แหม ไอ้กระผมก็ขี้อายนะ ถ้าตอนเด็กเหมือนสมัยเจ็ดขวบก็ว่าไปอย่าง.....แต่เขาอาบอย่างนี้จริงๆ

ว๊าย..ยเขิน..อุ๊บ หลุดๆๆ แมนๆๆ หนาวจริงวุ๊ย บรรยากาศใกล้ๆปลายเดือนพฤศจิด้วย คิดดูหนาวขนาดไหน ..
คืนนี้เลย นอนค้างบ้านยาย คืนนึง รู้สึกวังเวงไงไม่ถูกแบบว่า บ้านชายทุ่ง มองออกไปข้างนอกได้ ..ลมเย็น ..
แถมกลางคืน มีพี่หมา แถวๆบ้านหอนอีก...


เข้ามาจัดหัองกุฎิ เตรียมพักที่นี่เลย
เช้าวันรุ่งขึ้นยายก็พาผมไปวัดเพื่อไปติดต่อเจ้าอาวาสเรื่องขอบวช แล้วก็พาไปอยู่กุฎิเลย.ก็มีเด็กวัดช่วย จัดแจง หาเสื่อหมอน ผ้าห่มมาให้ แล้วก็ขอทิปร้อยนึง
ก็น่าน้ำใจให้ไป เริ่มมีพระลูกวัดเริ่มเขามาดูผม หลวงพี่กุฎิห้องข้างๆก็มาทักทาย และบอกว่าจะคอยช่วยดูแลเป็นช่วยเป็นพระพี่เลี้ยงให้

ก้องกำลังทดสอบความสบาย เวลานอนในกุฎิ
ภายในห้อง ยังต้องซ่อมพวกไฟ สวิสต่างๆ หลวงพี่ที่จะมาเป็นพระพี่เลี้ยงผมก็ มาช่วยทำไฟให้ และเตรียมของใช้เสื่อ หมอนให้ ผมดูในห้องรอบๆ มองไปที่หน้าต่างแล้วทำให้นึกถึงเวลากลางคืน... คืนนี้ผมต้องนอนที่นี่ด้วย...แล้วต้อง มาเปิดปิดหน้าต่าง จะมีใครมาแกล้งต้อนรับเราไหมนี่.... มองไปรอบกำแพง มีเขียนชื่อผู้หญิงด้วย ทำให้ผมคิดว่า มาบวชแล้วยังตัดใจไม่ได้อีกหรือ..

หลวงพี่ที่จะมาเป็นพระพี่เลี้ยงผม ช่วยซ่อมไฟฟ้าในห้องให้
เวลานี้ผมก็เริ่มจัดแจงเอาสัมภาระที่ติดจักรยาน ออกจากกระเป๋าทัวริ่ง ซึ่งก็มีของใช้ส่วนตัว เอามาวางไว้เก็บไว้ในห้อง รวมทั้งสัมภาระของก้องด้วย เพราะว่าก้องจะพักอยู่ที่นี่กับผมอีกสักอาทิตย์ ก่อนเดินทางปั่นต่อไปลาว..

กำลังรีบท่องบทสวดมนตร์ ก้องก็ยื่นขนมมาให้กิน
หลังจากเอาสัมภาระเขามาเก็บในห้องเรียบร้อยก็เขาสู่สภาวะปกติ....
ผมเริ่มหยิบหนังสือสวดมนต์มาเปิด และเริ่มคิดว่า เวลาบวชเขาต้องทำไงบ้าง สวดอะไร ตรงไหนบ้าง ก็เลยเดินไปกุฎิห้องข้าง ขอให้หลวงพี่ช่วยแนะนำ แล้วก็ทำเครื่องหมายไว้ให้ ว่าให้ท่องตรงนั้นตรงนี้ วันนั้นผมท่อง อย่างกับติวข้อสอบเลยเชียว

รูปซุ้มประตูวัดไหนไม่ทราบ ไม่แน่ใจว่าของวัดนี้เปล่า เพราะก้องเป็นคนถ่าย งามจริงๆ
หลังจากนั่งกันอยู่ในห้อง ก้องอ่านหนังสือ ส่วนผมท่องบทสวดมนตร์ เลยมีอาการอยากไปยืดเส้นยืดสายข้างนอกบ้าง
ก็ชวนก้อง ไปปั่นชมบรรยากาศข้างนอกกัน อยากจะรำลึกอดีต สมัยเด็กๆจำได้ว่า
ตอนสมัยอยู่ที่นี่ ผมอายุเพียงแค่เจ็ดขวบเอง แต่ความจำผมจากเลือนลางก็เริ่มจำได้ขึ้นเรื่อยๆ ว่าผมทำอะไรที่นี่บ้าง
สภาพพื้นที่ต่างๆ ในที่ผมเคยอยู่มามันเปลี่ยนไปเยอะเลย แต่ผมก็จินตนาการถึงอดีตได้ว่า ตรงนี้มีอะไรตรงนั้นมีอะไรรู้สึกตื่นเต้นมาก

ถ่ายรูปคู่กับตา "ตาครับผมมาเยี่ยมครับ "
คิดย้อนไปตอนผมเด็กๆ ซนพอควร ชอบถอดรองเท้าวิ่งบนถนนลูกรัง ปีนต้นไม้ โดดเล่นน้ำคลอง เดินเล่นกับเพื่อนไปโรงสีข้าว ไปปีนกองเปลือกข้าวกลิ้งเล่นไปมา อ่า....า
ขณะปั่นจักรยานตอนนั้น หน้าผมเริ่ม ยิ้มให้กับความซนของตัวเองในสมัยเด็กของผม...
บ้านตาที่ผมเคยอยู่สมัยเด็กๆ โดนขายที่ไปแล้ว ก็เลยได้แต่ดูพื้นที่ดินนั่น แต่หัวผมยังคิดถึงบ้านตาที่เป็นบ้านไม้
หลังคาสักกะสีอยู่ ถนนหน้าบ้านตา จากลูกรังแดงก็เป็นลาดยางหมดแล้ว...
แต่ภาพในหัวผมก็ยังนึกถึง ถนนลูกรังอยู่เลย..
มีบางคนมาทักทายผม เห็นเป็นคนแปลกหน้า ผมเลยเล่าเรื่องราวสมัยเด็กๆ แต่ว่าเขากลับจำผมได้..แต่ผมจำเขาไม่ได้แล้ว และเขาก็เรียกคนทั้งบ้านมาดูผมว่านี่ไงหลานตาชวน.. โตเป็นหนุ่มแล้ว ผมก็ได้แต่เขินไปหมด จำไม่ได้จริงว่าใครเป็นใคร


โรงเรียนของเราน่าอยู่ คุณครูน่ารักทุกคน อุ๊ยร้องผิด แต่ก็ถูกน่ารักจริงๆ
และก็มีอีกที่ ที่ผมลืมไม่ได้...เลย คือโรงเรียนที่ผมเรียน ประถม1 นั่นเอง
ระหว่างปั่นไปโรงเรียน นึกถึงสมัยตอนเด็กตื่นแต่เช้า เตรียมปิ่นโต แล้วก็เดินไปโรงเรียนยามเช้า.
อากาศ บริสุทธิ์สดชื่น....
ในที่สุดก็มาถึงโรงเรียนหนองหน้าบ้าน(แค่ชื่อก็รับประกันความลูกทุ่ง ) ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว...(อ้อลืมวันเสาร์ฮ่าๆๆ )
ผมนึกบรรยากาศ เดิมวัยเด็กผม มาถึงโรงเรียนวิ่งเล่นกันในห้อง ยิ่งตอนที่โรงเรียนลงแว๊กแล้ว มันลื่นๆนี่สนุกเลย
ชอบให้เพื่อลากแล้วก็วิ่งวนรอบๆอยู่ในห้อง (เคยเล่นกันไหมครับ )
มองไปที่โรงอาหารจำภาพ ตอนพักกลางวันได้..ขี้นกเต็มเลย เพราะนกชอบมาทำรังบนขื่อบนเพดาน
แต่ตอนนี้สะอาดเกลี้ยงเลย หันไปมองเลยไปเห็นโรงฝึกหัด..เป็นที่เรียน ศิลปะ และพละ อ่า...า
นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ ผมเดินดู บอร์ด ทำเนียบครู แต่ไม่เห็นครูผมแล้ว..น่าจะเกษียรไปแล้ว เสียดายเหมือนกัน พลางให้ผมคิดถึงครูประจำชั้นผมตอนประถมทันที...

ยิ้มด้วยความดีใจ ได้กลับมาเหยียบพื้นที่จากกันไปเกือบราวๆ18 ปี
ในรูปห้องทางขวามือของภาพ เคยเป็นห้องเด็กอนุบาล แต่บางวันเด็กอนุบาลอยู่ข้างนอก ผมก็ไปเรียน ศิลปะในห้องนั้น จำได้ว่าได้ร้องและเต้นเพลง แมงมุมลายตัวนั้น.....ฉันเห็นมันซมซานเหลือทน...
ที่ห้องนั้น ... ส่วนห้องติดกันที่กลายเป็นห้องประชุมไปแล้ว ก็เป็นห้องเรียนประถม1ผมเอง
มีวันนึงฝนตกหนักมาก ฟ้าร้องตลอดนักเรียนรีบปิดหน้าต่าง ครูก็หยุดสอนเพราะเด็กๆไม่มีสมาธิเรียน เสียงฝนตกดังมาก แถมเสียงฟ้าร้องอีก ก็เลยปล่อยให้นักเรียนนอนทั้งหมด ระหว่างที่นอนหลับฟุ๊บกันบนโต๊ะนั้น ครูก็เดินไปมาตามห้องแล้วก็หยุดตรงที่ผมนั่ง...
ผมก็ยังไม่หลับหรอก แต่ได้ยินเสียงเดินของครู แต่สงสัยว่าครูหยุดอะไรตรงเราหว่า..แต่ก็ทำเป็นหลับสนิท สักพักมืออุ่นๆ ก็มาลูบหัวผมเบาๆ...อืม... รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก..
ขอบบันไดหน้าห้องตรงนั้นชอบเล่นสไลด์เดอร์ บ่อยๆ เพราะว่าโรงเรียนผมไม่มีชิงช้าให้เล่นในวันวานนั้น
ส่วนที่เสาหน้าห้องจะสังเกตุ ว่ามีเหล็กยื่นออกมาติดอยู่กับเสา นั่นเคยเป็นที่แขวนกระดิ่งทองเหลือ เวลาเข้าเรียนจะไปยืนเคารพธงชาติ ที่สนาม จะได้ยินเสียง กริ๊งๆ กริ๊งๆ กริ๊งๆ.. แล้วก็มีเพลงชาติขึ้น ในระหว่างที่เพลงชาติขึ้นทุกคนยืนเคารพธงชาติกัน แล้วก็พอจบก็ไปรวมตัวที่สนามหญ้า.....แต่ตอนนี้ไม่เห็นกระดิ่งแล้ว คงจะใช้อ๊อดไฟฟ้าแทนแล้วมั๊ง


กลับมาฝากท้อง ไว้กับยายอีกแล้วว...ว
หลังจากได้ไปรำลึกย้อนอดีตมาตั้งแต่บ่ายแก่ๆ..ก็ถึงเวลาที่ต้องกลับวัด แต่ว่าแวะไปหายายเสียหน่อย
จะได้รู้ว่าผมต้องเตรียมตัวอย่างไงต่อ...ยายก็เลยจัดการเตรียมข้าวให้ผมกับก้องกินกันเลย.. ระหว่างกินข้าวกันอยู่นั่น ยายก็คุยว่าแม่เอ็ง(แม่ผม)เอาดอกไม้พานพุ่ม ไว้ที่วัดแล้วเมื่อหลายวันก่อน ฉันหล่ะนะ ไปดูแล้ว หู๊ย....ย สวยจริง... ผมนั่งกินข้าวอย่าง งงๆ ว่าแม่ผมไปหาพานพุ่มมาจากไหนเมื่อไหร่ รู้สึกว่าแม่เตรียมการไว้ล่วงหน้านานแล้วนะเนี่ยะ คนที่ดีใจก็ยาย ด้วยหล่ะมีอาการ ตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ชอบให้ลูกหลานไปบวช และชอบทำบุญมากๆ แต่ไม่รู้ทำไมตะกูลผม ดื่มเก่งกันทั้งนั้น มีแต่ผมที่ ไม่ค่อยจะมักเท่าไหร่


กำลังนั่งสมาธิเพื่อช่วยให้จำบทสวดแม่นๆ..
หลังจากกินกันอิ่มเรียบร้อย ก็ขอลายายกลับกุฎิ เพราะมืดแล้ว กลัว...(กลัวไรเอ่ย )เพราะว่าแถวนั้นไม่มีไฟด้วย แล้วยิ่งต่างจังหวัด มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นเด็ก เวลาเดินที่มืดแบบนี้ จะเกาะแขนตา กับยายตลอด กลัว....
และแล้วก็มาถึงกุฎิ โดยไม่มีใครที่ผมยังไม่พร้อมที่จะเจอมาจ๊ะเอ๋..กับผม
และก็เริ่มปฎิบัติการ ท่องจำบทสวดให้ได้ เพราะว่าพรุ่งนี้เช่า...จะบวชแล้ว... ผมเลยนั่งสมาธิ พร้อมหยิบ บทสวดมาดูที่ล่ะท่อนๆ
ในใจคิดว่า ตอนเรียนภาษาไทย ม.2 อาจารย์ให้ท่อง พระเวชสันดร ตรงช่วงโสโพธิสัตว์โต..ขนาดหนึ่งหน้าครึ่งให้เวลาสองอาทิตย์ ได้เลยว่า..
มันยังง่ายกว่าให้ผมมาจำบทสวด ที่ต้องใช้พรุ่งนี้ เท่ากับผมท่องแค่เมื่อวานกับวันนี้เอง..

เห็นรูปพระก็งามจริงๆ ราศีจับเลยนะท่าน ฉายาว่ากระไรขอรับ

ขออนุโมทนาย้อนหลังได้ไหม หนานโอ๊ต

มาอนุโมทนาย้อนหลังด้วยคนครับ

tppt เขียน:เห็นรูปพระก็งามจริงๆ ราศีจับเลยนะท่าน ฉายาว่ากระไรขอรับ

ขออนุโมทนาย้อนหลังได้ไหม หนานโอ๊ต

ฉายา..อืม..อ้อ กิตติญาโณ ครับผม

WJ เขียน:มาอนุโมทนาย้อนหลังด้วยคนครับ

ครับๆ .... เดี๋ยวไปบวชอีกรอบก็ได้ครับ ถ้าหากมีวาสนา ได้แต่งงานจริงๆ
อยากจะบวชอีกสักรอบครับ บวชทดแทนคุณ พ่อแม่ ฝ่าย ผู้สาวด้วย และฝ่ายตัวเองด้วย รวมถึง ก่อนจะอยู่คู่ครองเรือนกัน จะได้ฝึกฝนจิตใจ มีสติ และความคิดอะไรได้ ดีกว่า..ทำให้รู้สึกเป็นผู้ใหญ่ขึ้น... และเตรียมตัวที่จะเป็น คนที่จะดูแลครอบครัวที่ดี ในเวลานั้น โดย พระธรรม ที่จะได้เรียนมา เอามาใช้ในครอบครัวด้วยครับผม..

เช้าวันใหม่ เข้าสู่วันบวชนาค
ผมเองก็ไม่ทราบพิธีการบวชอะไรเลย ต้องทำอย่างไรบ้าง
แม่ผมมาหาผมตั้งแต่เช้า ซึ่งผมยังสะลึมสะลืออยู่ แต่แม่มาปลุก ตัวบวชนาค ผมก็เห็นความตั้งใจแม่ของผมเยอะขึ้น
เพราะแม่เดินทางมาที่วัดนี้ แต่เช้าหมายความว่า แม่ตื่นตั้งแต่ตีสอง ตีสาม เตรียมตัวมาบวชผมเลยทีเดียว

กินข้าววัดก่อนไปเตรียมตัวเตรียมใจโกนผม
ผมก็ต้องตื่นมาเตรียมตัว เต็มที่เพราะเห็นแม่อยากเห็นผมบวชขนาดนี้ ก็ช่วยจัดเตรียมของแม่ ทำเลี้ยงพระช่วงเช้า

ลุงผมจ้างวงดนตรีมาเล่น แต่..ผมอยากบวชเงียบๆ..
ขณะเดินขึ้นศาลา ก็ได้ยินเสียงใครมาเล่นเครื่องดนตรี ยังคิดว่าใครมาเล่นดนตรีแถวนี้นะ และแล้วก็จะเอ๋
กับวงดนตรี กำลังเป่าแตร ตีกลองอย่างเมามัน เลยงงว่า เอ..เขามางานเราเปล่าหว่า.. แม่ก็บอกว่าลุงผมนะจ้างให้มาเล่น งานผมโดยเฉพาะ ผมก็เลยตามเลย....

ผงขมิ้น...นึกว่าจะเอามาทำปรุงกับข้าวเลี้ยงพระเสียอีก..
หลังจากจัดเลี้ยงถวายพระเสร็จแม่ก็ให้คน ไปซื้อขมิ้นผงมา แรกผมก็ไม่รู้นึกว่าจะเอามาทำกับข้าว
แต่ตอนหลังถึงบ้างอ้อเลย......

อาหารฝีมือแม่ ที่ทำเลี้ยงพระ
และแล้วก็ได้เวลาที่ ต้องปลงผม โดยแม่ผมปลงให้ก่อนแล้วก็ตามด้วย บรรดาญาติๆของแม่(ไม่ค่อยจะรู้จักใครเล๊ย..ย)มาตัดคนละฉับสองฉับ จนครบ..

หลวงพี่ดำเนินการโกนหัวต่อ จน....หายหมดเลย...
หลังจากปลงผมกันครบทุกคนแล้ว ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ให้หลวงพี่จัดการโกนผมให้
ซึ่งระหว่างโดนโกน ออกนั้นผมนั่งใจลอย คิดว่า ในที่สุดก็ถึงวันนี้สินะ ที่ต้องบวช แต่ยังรู้สึกห่วงๆ ว่าพรุ่งนี้ ต้องทำพิธีอุปสมบทแล้ว... จะท่องบทสวดได้ไหมหนอ

โกนเกลี้ยงเกลาทั้งหัว ไม่ต้องใช้ใบมีดโกนยินเลส ใช้แค่ใบมีดตราผีเสื้อ พอแล้ว


คิ้วก็ต้องโกน...น


เคราข้างล่างก็ไม่เหลือ..


โชว์ผลงาน...เกลี้ยงเกลา เย็นๆหัว...
หลังจากหลวงพี่ช่วย ปลงผม และโกนหัว และคิ้วให้เสร็จเรียบร้อย ก็กลับไปศาลา เพื่อไปทำพิธีต่อไป...

เริ่มกลับเข้ามาในศาลา ในขณะที่หัวมันโล่งๆ เย็นสบาย...
แม่ก็เรียกให้ไปหาแล้ว ก็จัดการเอาขมิ้นมาทาหัว...เพื่อป้องกันผื่นคัน..(นึกว่าจะทาหัวผมแล้วเอาหัวผมลงหม้อแกงฮ่าๆๆ )
หลังจากเรียบร้อย แม่ก็แต่งตัวให้ผมเป็นชุดนาค.....

แม่เริ่มแต่ชุดนาคให้ผม...


รัดเข็มขัด ให้....รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลิเกไงไม่รู้


เสร็จเรียบร้อย.....
ดูหน้าแม่ แล้ว แม่ท่าทางจะอิ่มอกอิ่มใจมากๆ เพราะว่า หน้าชื่นบานยิ้มตลอดเลยหล่ะครับ



เป็นนาคก็ต้องกินข้าว
แม่เตรียมข้าวไว้ให้กินเยอะแยะ เพราะว่าคืนนี้ เขาจะทำพิธีบวชนาคกันแล้ว จะเป็นไงหนอ??

งามจริงจริง....ขออนุโมทนาด้วยคนครับ...
ผมชอบแบบนี้จังครับ หนี้หละงานบวช
ข้าวหม้อแกงหม้อโกนผมห่มผ้าเหลือง
ไม่ยุ่งยาก ตอนผมบวชก้อคล้ายคล้ายแบบนี้เหมือนกัน
แต่ผมบวชถวายในหลวง วัน 5 ธันวา ครับ
บวชมา 2 ครั้งแล้ว อยากบวชให้ได้หลายหลายครั้ง
แต่ติดภาระกิจ ถ้าปีไหนว่างก้ออยากบวชอีกครับ

ขออนุโมทนาย้อนหลังเช่นกันครับ ว่าแต่นานแค่ไหนแล้วไม่เห็นบอกในกระทู้
อ้อ...แก้ไขหัวข้อนิดนึงนะต้องพิมพ์ว่า"ร่มกาสาวพัสตร์"

myjj เขียน:งามจริงจริง....ขออนุโมทนาด้วยคนครับ...
ผมชอบแบบนี้จังครับ หนี้หละงานบวช
ข้าวหม้อแกงหม้อโกนผมห่มผ้าเหลือง
ไม่ยุ่งยาก ตอนผมบวชก้อคล้ายคล้ายแบบนี้เหมือนกัน
แต่ผมบวชถวายในหลวง วัน 5 ธันวา ครับ
บวชมา 2 ครั้งแล้ว อยากบวชให้ได้หลายหลายครั้ง
แต่ติดภาระกิจ ถ้าปีไหนว่างก้ออยากบวชอีกครับ

ขอบคุณ ที่ติดตามชมครับ แต่ถ้าผมมีโอกาสได้บวชอีก อยากให้ดีกว่านี้ ไม่ได้หมายถึงต้องอลังการครับ ผมอยากได้สงบๆ และก็ ไม่มีปัญหา ในเวลาบวชด้วช เดี๋ยวผมจะเล่าไปเรื่อยๆครับ ว่ากว่าจะได้บุญนั้น มีอะไรหลายอย่างที่น่าจะกลายเป็นบาปครับ...

ครูชิต เขียน:ขออนุโมทนาย้อนหลังเช่นกันครับ ว่าแต่นานแค่ไหนแล้วไม่เห็นบอกในกระทู้
อ้อ...แก้ไขหัวข้อนิดนึงนะต้องพิมพ์ว่า"ร่มกาสาวพัสตร์"

[quote="ครู
สวัสดีครับ ครูชิต ขอบคุณ สำหรับคำที่ถูกต้องนะครับ ผมก็เขียนไม่ถูกเหมือนกัน ตอนแรก เขียนผิดกว่านี้อีก ... อยากใช้คำนี้เพราะว่า เป็นคำที่บางคนอาจจะไม่ทราบเลยว่าแปลว่าไร (แล้วแปลว่าไหรหนอ ) และคำนี้มันเหมือนความร่มเย็นในทางธรรมอย่างไงบอกไม่ถูกเลยอยากใช้คำนี้นะครับ..

ส่วนวันบวชของผม ตรงกับวัน ที่ 24 พ.ย. 2547 ครับ เวลานั้น ผมไม่มีคอม เลยไม่สะดวกที่จะลงรูปอะไรในเวปทั้งนั้นเลยครับ และรูปเก็บอยู่ในฮาร์ดดิสของเพื่อน เก็บไว้นานมาก บังเอิญผมจะหาโปรแกรมเรียนภาษาจีน ก็เลยไปคุ้ยได้ฮาร์ดดิส มาเจอรูปเก่าๆพอดี ครับผม... ขอบคุณที่ติดชมครับผม

ก็ถึงเวลาเริ่มพิธี บวชนาคโดยมีเจ้าอาวาส เป็นประทานพิธี
และด้วยมีมัคนายก ช่วยการนำสวดให้ผม

เจ้าอาวาส วัดสามกอ
การทำพิธี เริ่มขึ้นโดยผมเองก็ไม่ทราบว่าต้องทำไงบ้าง ก็ทำตาม มัคนายกบอก โดยมัคนายกช่วยจัดการพิธีทั้งหมดเลย...(มัคนายก เป็นครูอยู่โรงเรียนวัดสามกอ นี่เอง)


มัคนายก กำลังเป็นคนนำพิธี
ผมมีโอกาส ไปงานอุปสมบท ไม่มากนัก จึงไม่รู้พิธีการอะไรมากมาย
แต่คราวนี้ ผมได้เห็นพิธีการ แต่ก็ยังงง อยู่ว่า เขาทำแบบนี้ อย่างนั้น เพราะอะไร มีความหมายว่าอย่าง

มัคนายก ทำการเจิมให้..

นาคได้แต่ยิ้ม


ทำตามมัคนายกบอก ตอนนี้กรวดน้ำ...


ไม่ทราบว่าให้ทำอะไร แต่คงมีความหมายอะไรสักอย่างมั๊ง


เอาใบพลูรองน้ำแล้วมาเทใส่มือ

กำลังขอขมา หรือ ลา มารดา หรือการ ขอบคุณพระคุณ มารดาเพื่อไปบวช มั๊ง ที่รู้ๆคร่าวๆนะครับ


ช่วงนี้เขาจะวนเที่ยนกันโดยนาคนั่งอยู่ตรงกลาง ส่วนบรรดาญาติของนาค ก็จะนั่งล้อมวง แล้วก็จะมีช่อเที่ยนในรูปให้ทุกคน ไหว้วนไปเรื่อยๆ รอบวง


และแล้วก็จบพิธี ปาไป สี่ทุ่ม..
คืนนั้น...ญาติๆ ก็นอนกันที่ศาลากันหมด แต่ว่า...ญาติบางคน ตั้งวงกินเหล้ากันในวัด
ผมเริ่มเป็นห่วงว่า นี่จะมางานบุญหรือบาปเนี่ยะ เพราะว่าพอพวกๆ เริ่มเมาแล้ว ก็ไปหยิบเครื่องดนตรี มาร้องรำทำเพลง
นอนกันไม่หลับเลยในศาลา
จนพระจำวัดไม่ได้ ขนาดขอให้แม่ช่วยบอกให้หยุด เขาก็ไม่หยุดเลย... กว่าจะสงบได้ ก็เกือบตีสาม
อยากดื่มก็ไปดื่มข้างนอกวัดน่าจะดีกว่านะ...ผมว่า

เช้ามืด ก็ตื่นนอนเร็ว เพราะทุกคนก็ตื่นเตรียมทำอาหารเลี้ยงพระกัน ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น
ผมก็ไปจัดกลับไปเตรียมของ ที่กุฎิอีกรอบก่อนกลับมาศาลา ช่วยงานที่ญาติ กำลังทำกันอย่างขมักเขม้น

มานั่งเล่น พีดีเอ ในกุฎิก่อนจะกลับไปศาลา
วันนี้ผมตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเวลานับถอยหลัง จะต้องทำการอุปสมบท วันนี้เช้า
และบทสวดที่ท่องไว้ก็ยังไม่ได้มากเท่าที่ควร ยังมีติดๆอยู่บ้างก็เลยยิ่งต้องหาเวลาว่าง หลบมุมมานั่งท่องติวใหญ่เลย
อย่างกับอ่านหนังสือก่อนเข้าห้องไปสอบแหน่ะ

มาไหว้ศาลเจ้าที่ในวัด..
ก่อนจะเข้าโบสถ์ มัคนายกก็บอกให้ไปไหว้เจ้าที่เจ้าทาง ของที่วัดก่อน ก็เลยเดินตามมัคนายก
เหล่าวงดนตรีก็แบกกันนำมาเล่นถึงที่ โอ๊ยย ผมจะมีสมาธิไหมนี่


สวดตามมัคนายก ที่นำสวด


มาไหว้ตา อีกครั้งก่อนที่จะเข้าไปทำพิธีอุปสมบท..

ถึงเวลาที่ต้องเข้าโบสถ์เตรียมตัวอุปสมบท ผมเริ่มจะตื่นเต้นมากขึ้น
เพราะมันเป็นครั้งแรกของผม และยังกังวลว่า จะจำบทสวดตอนขออุปสมบท ได้ไหม??

บรรดา แด๊นเซอร์ ร่ายรำเต้น นำขบวน เมามาเชียว


ขณะวนรอบโบสถ์ ก็คิดเรื่องราวต่างๆอยู่ในหัว
ช่วงเวลาที่ เริ่มขบวนแห่นาค เข้าโบสถ์นั้น น้าคนนึงบอกว่าให้ผมขี่คอเขา.. ผมก็งง ทำไมต้องขี่คอเดินก็ได้มั๊ง แต่ก็ทำตามเขา เพราะผมไม่รู้พิธี มีอะไรบ้าง ในระหว่างที่วนรอบๆโบสถ์ผมก็นึกถึงพ่อแม่ และญาติๆ ที่ยังอยู่และล่วงลับไปแล้ว รวมถึงเจ้ากรรมในเวร ความผิดที่ผมเคยทำมาตั้งแต่เกิด ที่ไปเบียดเบียนเขา ขอชดใช้ให้ ด้วยการบวชในและครั้งนี้.....


กำลังสวดมนตร์หน้าโบสถ์ ก่อนเข้าโบสถ์..


กำลังโปรยทาน แต่..... บางคนไม่ต้องไปแย่ง เดินมาหยิบในพานเลย.. เร็วดี สะดวกด้วย


ลุงคนนี้ยื่นเหรียญมาให้ผม บอกว่าช่วยอมไว้หน่อยตอนเข้าโบสถ์.. อมทำไมเหรอ??
แล้วหลังจากนั้น คนที่ให้ผมขี่คอก็จับผมขึ้นคออีก แล้วตอนเข้าประตูโบสถ์ ก็เอามือไปจับขอบประตูโบสถ์ด้วย
หลังจากเข้ามาแล้ว ลุงคนเมื่อกี้ ก็มาขอเรียนที่ผมอมเมื่อกี้... เอาไปทำไรหว่า

veenono เขียน:ตอนบวชน้องโอ๊ตเอาตุ๊กตากับแมวเหมียวไปด้วยหรือเปล่าครับ

เห็นว่าก่อนแต่งงานจะบวชอีกครั้ง คราวนี้ใช้ขบวนจักรยานแห่นะครับ

สวัสดีครับพี่ วี ตุ๊กตานั่นในภาพจะเป็นของก้อง(เพื่อนฮ่องกง)หมดเลยครับ
ตุ๊กตาหมี เขาจะมีชื่อเหมือนกันครับว่า ก้องจูเนี่ยร์ ไว้เป็นตัวแทนเขา เวลาถ่ายรูปถ้าเขาไม่ได้ถ่ายด้วย
ก็จะเอาก้องจูเนี่ยร์ มาถ่ายด้วยนะครับ
ส่วนแมวเหมียวน่ารักๆ สวยๆ ที่ผมเอามาปิดท้ายโพสต์สุดท้ายนั้น เป็นแมวของยายผมเองครับ ซึ่งมีวันนึง ย้ายและแม่ผม
นิมนตร์ไปฉันเพล ที่บ้านยาย หลังฉันเพลเสร็จ ก็นอนพักผ่อนนอนที่บ้านยายไปหน่อย
น้องเหมียว เขาย่องมาเงียบๆ แล้วมานอนใกล้ๆผม นะครับ ผมตื่นมาเห็นมันนอนอยู่ใกล้ๆ
แถมนอนมาทางเดียวกับผมอีก ก็เลย ให้ก้อง ช่วยถ่ายรูปแมวไว้นะครับ

ส่วนถ้าวาสนามี ได้แต่ง คงจะขอผู้สาวก่อนว่าให้บวชใหม แต่คิดว่าคงไม่ห้ามครับ ว่าแต่จะปั่นจักรยานไปจริงเหรอครับ
วัดไหนก็ยังไม่ทราบเลย แต่มีคนแนะนำแล้วอยู่ไกลเชียว ที่กาญโน่น แต่เหมาะกับการปั่นจักรยานแล้วไปตั้งแคมป์พักมากๆเลยครับ คนที่แนะนำเอาภาพมาให้ชมด้วย(แต่ดูไปดูมา วัดอย่างกับรีสอร์ทแหนะ แต่บรรยากาศดี แล้วดูสงบร่มเย็นมากๆ ไม่มีอะไรมารบกวนดี... )
ยังไงก็ปั่นไปงานบวชแล้ว ก็ชวนปั่นมาแห่งขันหมากด้วยนะครับ เวลานั้นฮ่าๆๆๆ





หลังจากที่ก้าวเข้ามาในโบสถ์ ผมเห็นพระ นั่งรออยู่กันเต็ม
พอมานั่งอยู่ในโบสถ์ ทุกอย่างก็เริ่มสงบ เงียบลง ทีนี้ผมหล่ะ เริ่มหวิวๆ กลัวว่าจะสวดอุปสมบทไม่ได้..แต่จะพยายามตั้งใจให้ดีที่สุด
.

ถวายผ้าไตร ก่อนเริ่มพิธี
ผมกำลังพยายามที่จะสงบความตื่นเต้นทั้งหมด และเลิกกังวลทั้งหมด รู้เพียงว่า ต้องตั้งใจให้ดีที่สุด ในเวลานั้น .. เหลือบไปมองแม่ เห็นหน้าแม่แล้ว แม่คงจะปลื้มมากๆเวลานี้


แม่กำลังเซ็น อนุญาตให้บวช ไม่รู้เรียกว่าใบอะไร


หน้าตาใบรับรองให้บวช


เปลี่ยนชุดนาค มาห่มจีวร..


กำลังตอบคำถาม พระคู่สวด นัตถิ ภันเต,อามะภันเต


กำลังสวด





เข้าสู่พิธี กับพระอุปัชฌา และ รับบาตร กับรับฉายา กิตติญาโณ

และแล้ว ก็จบพิธี อุปสมบท
ผ่านไปด้วยดีและราบรื่น ไม่มีสะดุดมากนั่ง เพราะพระคู่สวด ช่วยบางท่อน
แล้วก็ พระอุปัชฌา ก็ช่วยด้วย แถมได้คำชมว่า ตั้งใจ กว่านาครูปอื่นๆที่เคยมาบวชอีก เห็นผมเตรียมตัวแค่สองวันยังได้
ขนาดนี้