- 2.jpg (106.38 KiB) เข้าดูแล้ว 1017 ครั้ง
เริ่มแรกๆที่เราสนุกกับการขี่จักรยาน เรามีความสุขเรียบง่ายกับการมองหา "เป้าหมาย" และสนุกกับเส้นทางที่ไปถึงเป้าหมายได้ ลองนึกย้อนไปถึงวันแรกๆที่ได้ลองขี่จัรกยานระยะ 20-30 กม. ดูสิครับ เป้าหมายมันดูไกลเหลือเกิน เราสนใจ ใส่ใจทุกรายละเอียดตลอดเส้นทาง จำการตัดสินใจเลี้ยวแยกต่างๆได้ เราพยายามอย่างยิ่งเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายแต่ละช่วงให้ได้ และไม่ว่าจะเร็วหรือช้าอย่างไร เมื่อไปถึงที่หมาย มันข่างเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ลองย้อนไปครั้งแรกที่ขี่ระยะทางไกลกว่า 50 กม. ต้องมีจอดแวะพักบ้าง มีจุดเช็คเติมน้ำหรือซื้อของบ้าง ครั้งนั้นหลายๆคนแค่สนใจการไปทีละช่วงๆให้ได้ตามเส้นทาง หยุดครั้งหนึ่งก็ภูมิใจครั้งหนึ่งจนจบระยะทาง
- 3.jpg (92.41 KiB) เข้าดูแล้ว 1017 ครั้ง
การขี่จักรยานไปแบบไม่มีเป้าหมาย มันสนุก เหนือ่ย ได้ออกกำลัง แต่ลองคิดดูดีๆนะครับ ตั้งแต่วันที่คุณไม่มีเป้าหมาย คุณพัฒนามาแค่ไหนกับวันที่คุณมีเป้าหมาย แม้เป้าหมายจะน้อยนิดเช่นจบรอบสนามเขียวแบบไม่หยุดพัก, การร่วมทริปร้อยโลครั้งแรก หรือการลงแข่งรายการแรก ทั้งๆที่ก็ซ้อมไม่เป็น ไม่รู้เรื่องอะไรเลย มาตอนนี้ซ้อมก็มาก รู้ไปหมดทุกอย่าง อัพรถจนหมดเป็นแสน แต่กลับรู้สึกว่าขี่แล้วไม่ไปไหน เพราะคุณลืมเป้าหมายเส้นทางตัวเองไปแล้ว ถึงมีเป้าหมายแต่คุณก็ลืมขี่ไปหาเป้าหมายนั้น
บางคนตั้งเป้าอยู่ที่อินทนนท์ปีหน้า บางคนตั้งเป้าที่รายการแข่งสมาคมฯครั้งต่อไป บางคนำลังซ้อมมุ่งไปกีฬาแห่งชาติ มีเป้าหมายปลายทางชัดเจน ระหว่างทางผ่านเส้นทางต่างๆที่วางแผนเอาไว้แล้วว่าจะวิ่งเส้นไหน เลี้ยวไปทางไหนต่อ เร็ว หรือช้า จุดไหนจะพักอย่างไร เชื่อได้เลยครับว่าหากคุณคิดได้เช่นนี้ คุณจะไม่มีทางตัน ในทางกลับกันคนอีกไม่น้อยที่หลงลืมไปกับกระแสการแรง กระแสการออกงานเริ่มเป็นที่รู้จัก กลับลืมไปแล้วว่าวันนี้คุณขี่จักรยานบนถนนเส้นไหน มุ่งหน้าไปหาหรือออกจากเป้าหมายที่วางเอาไว้ ต้องเลี้ยววนไปวนมาหรือมุ่งตรงไปแน่วแน่ แน่นอนครับเส้นทางสู่เป้าหมายไม่ได้มีสายเดียว แต่การขี่สะเปะสะปะจนไปถึงที่หมาย ย่อมเป็นการ"เสียเวลา" และไม่เกิด"การพัฒนา" อย่างที่ใจต้องการ
- 4.png (205.08 KiB) เข้าดูแล้ว 1017 ครั้ง
เมื่อก่อนคุณเคยสนใจเส้นทางว่าไปเส้นไหน เลี้ยวอย่างไร ศึกษาดิบดี เพราะกลัวหลุดแล้วหลง ตอนนี้เล่า คุณแรงไม่ต้องกลัวหลงกลัวหลุด ทางไหนก็ไปได้หมดไม่กลัวเหนื่อย ไม่กลัวเขา พอหลงทางก็โทษมาร์แชลว่าพาผิดทาง คำถามคือ ... คุณลืมอะไรหรือเปล่า? การเลือกและวางเส้นทาง ก็ไม่ต่างอะไรกับการวางตารางซ้อมล่วงหนห้า ยิ่งคุณละเลยเรื่องเหล่านี้ ใช้ลูกชนเอาตำรา เอาวิชาการซ้อม ไปถามคนนั้นก็ได้ของดีมา ไปขี่กับคนนี้ก็ได้สูตรมา ไปหากูรูสำนักก็ให้มา เอามาขี่ยำไปยำมาสนุกสนาน ขี่ไปขี่มา ลืมไปแล้วว่าตกลงตอนนี้ขี่อยู่ตรงไหนนะ?? หลงทางบนถนนก็เหมือนหลงอยู๋กับการซ้อมโดยไม่รู้เป้าหมายว่าคุณ Base หรือกำลัง build เอาสูตรมาเรียงต่อๆกันมั่วๆ มันก็ไม่ต่างกับสุ่มว่าแยกหน้าเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา หรือตรงไป อาศัยเดาทิศทางเอาว่ามันไปทางนั้นแหละ มันพัฒนาได้ระยะหนึ่ง จากนั้นก็จะตัน เพราะไปต่อไม่ได้ ยิ่งเป้าหมาย มันไกล ยาก ท้าทายขนาดไหน ยิ่งต้องการการวางเส้นทางที่ดี เฉกเช่นเดียวกัน ยิ่งเป้าของการพัฒนามันสูงมากแค่ไหน การวางตารางซ้อมต้องยิ่งรัดกุมและละเอียดมากขึ้น
- 5.jpg (20.52 KiB) เข้าดูแล้ว 1017 ครั้ง
การแวะนอกเส้นทาง เป็นเรื่องสนุกและท้าทายสำหรับการค้นพบสิ่งใหม่ๆ แน่นอนสำหรับนักปั่นที่มุ่งมั่นหลายๆคน เมื่อเลือกเป้าหมายมาแล้ว เลือกเส้นทางที่จะใช้มาแล้วจะมุ่งไปบนเส้นทางนั้นอย่างมีระเบียบ แต่สำหรับหลายๆคนสนุกและเพลิดเพลินกับการได้แวะข้างทางบ้าง ออกนอกเส้นทางไปตามถนนเส้นใหม่ที่เพิ่งค้นพบบ้าง อยู่ที่รสนิยมแต่ละคน แต่การแวะออกนอกทางจะมีผลกระทบกับเป้าหมายหรือไม่ก็แล้วแต่คนเช่นกัน บางคนแวะเพลินจนถึงขั้นกู่ไม่กลับ ฟ้าจะมืดยังไปไม่ถึงเป้าหมายที่วางเอาไว้เพราะเล่นออกไปชมถนนใหม่เรียบกริ๊บๆเสียเกือบครึ่งวัน
ในการซ้อมก็ไม่ต่างกัน ในเมื่อเป้าหมายมันอยู่อีกไกล ระหว่างทางมันช่างมีอะไรยั่วยวนเยอะแยะไปหมด กว่าจะได้ไปงานแข่งที่หวังเอาไว้อีกหลายเดือน เพื่อนมันก็ชวนเสาร์นี้ไปซัดงานเด่นงานดังคนเยอะสายแข็งกันดีมั้ย ตารางซ้อมช่างมันแล้วไปลุยเอาสนุกกับงานแข่ง ได้รูปหล่อๆลงเฟสฯ ได้คนทักทาย ติดแถวหน้า ขาแรงคนดังน้อยหน้าไม่ได้ กลับมาบ้าน น่วม กรอบ วันรุ่งขึ้นปั่นตามตารางซ้อมที่ได้มา(เตรียมไว้)ไม่ไหว สรุปว่าแวะไปสนุกกับเพื่อนรอบนี้ เสียการใหญ่ในอนาคต ดีไม่ดี ล้มแหกเละเทะ พักยาว หรือโอเวอร์เทรนจบเห่ อีกครึ่งเดือนเริ่มใหม่ คุณเคยคิดสักครั้งมั้ยว่า คุณไปแข่ง ไปทริปต่างๆ จะแวะริมทางอย่างไรให้เหมาะกับเป้าหมายในอนาคตที่สุด วันนี้เราขี่ไปเพื่ออะไร วันนี้เรามุ่งไปบนทางนี้เรามีอิสระเสรีและควรจำกัดอะไรบ้างเพื่อให้ได้ถึงฝั่งฝันงดงามที่สุด
- 6.jpg (316.48 KiB) เข้าดูแล้ว 1017 ครั้ง
...นักแข่งโปรทัวร์อาชีพทั้งหลาย ไม่มีใครหรอกครับที่ขี่ตลอดทั้งปีแบบไม่มีเป้าหมาย ไม่มีใครลงแข่งทุกรายการ ไม่มีใครแข่งทุกรายการก็จะเอาผลงานเอาแรง เอาดังทุกรายการ แม้แต่ Vincenzo Nibali อดีตแชมป์ Tour de France ปี 2014 ลงแข่งรายการ Dubai Tour ยังเป็นเพียงผู้ช่วยของเพื่อน เพื่อเตรียมความพร้อม แม้แต่ Mark Cavendish ดาราสปรินท์คนดังของยุคยังสวมเสื้อสีรุ้งแชมป์โลกลงมาขนน้ำให้เพื่อนในรายการ Tour ที่กำลังเตรียมพื้นฐานร่างกาย เพราะเค้ามีเป้าหมายที่ชัดเจน พร้อมจะพุ่งชนไปบนเส้นทางที่ออกแบบมาอย่างดี และมีสติกับทุกจุดแวะบนทางนั้น
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... &t=1246376
