บทความของหัวใจ "อกาลิโก" และผองเพื่อนมาพูดคุยกันที่นี้ได้เลยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ไม่ได้มาเยี่ยมเยือนเวปนี้มาเกือบครึ่งปี ...แถมสรุปทริปไว้ค้างๆ คาๆ
ชีวิตแข่งกับเวลา มีอะไรมากมายให้เราใช้เวลาไปกับสิ่งต่างๆ ...
ตอนนี้ผมก็เหมือนว่าเวลาทำไมมันเร็วนัก หรือไม่เพียงพอกับปัจจุบันที่มีหลายๆ อย่างต้องทำซะด้วย...

ล่าสุดมีทริปปั่นเลียบทะเลชุมพร คิดว่าคงไม่ได้มาสรุปทริป เนื่องจากถ่ายแต่กล้องมือถือ แต่อยากจะบรรยายทริปของการเดินทางด้วยคำพูด ...
เหมือนเป็นพ๊อตเกจบุ๊กอย่างที่เขาเขียนๆ กัน อยากหัดเขียน บรรยาย เรื่องราว...แต่ทักษะยังน้อย และเวลาก็น้อย

มีเวลาจะเข้ามาเพิ่มเติม อรรถรสของทริปเลียบทะเลบ้างครับ...

ทุกวันนี้แม้แต่เวปอื่นๆ โดนสังคงโซเชียวดึงไปเกือนหมด หลายๆ คนไม่ได้เข้ามาที่นี่ หลายๆ คนไปใช้ facebook , line , intragram และอีกมากมายในสังคงโซเชียลบนโลกนี้...

อย่าว่าแต่จักรยานเลย แม้เวปถ่ายภาพชื่อดังก็โดนผลกระทบนี้ไปตามๆ กันไม่มากก็น้อย...

ผมคิดเสมอนะว่า ยิ่งเราแข่งกันเวลา คาดหวังมากเท่าไร เราก็ยิ่งช้ามากขึ้นเท่านั้น บางทีปล่อยให้ว่างเปล่า ปราศจากความคิดใดๆ นั่นแหล่ะเราจะสามารถแข่งหรือแซงหน้ากาลเวลาได้ทัน...

นั่นแหล่ะเรียกว่าหัวใจ "อกาลิโก"

สวัสดีครับ
เอส-เมอร์ริด้า

[e21smn]

ตามมาให้กำลังใจ

[เอส-เมอร์ริด้า]

^^ ขอบคุณครับพี่แจ๊ค...
ได้พบกันที่ TOT พี่คงผ่านด่านออแด็กได้เรียบร้อย นั่นก็น่าจะเป็นความฝันของผมเหมือนกันในการซื้อเสือหมอบครั้งนี้...
ปีหน้าหวังว่าคงได้ลิ้มรสสัมผัสความยากลำบากซักสเตท เอาให้ได้แค่ 200 สำหรับผมก็นับว่ายาก ...แต่ไม่ลองไม่รู้

[เอส-เมอร์ริด้า]

บอกเล่าเรื่องราว...ทริป "อกาลิโก" เลียบทะเลชุมพร

น้อยมากๆ ปีนี้ที่ผมได้ออกทริป การติดภาระกิจของตัวเอง เหมือนพันธนาการไม่ให้ไปไหน...เรื่องการเรียนรู้ไม่มีสิ้นสุด ทั้งด้านการทำงาน และต้องเรียนรู้เทคโนโลยีสมัยใหม่ ตามให้ทัน ผมพูดเรื่องการใช้อุปกรณ์มือถือที่มีการเติบโตอย่างรวดเร็วแบบก้าวกระโดด...ทำให้ผมต้องเรียนรู้เพิ่มเติมในด้านนี้ เพื่อการทำงาน และอาจจะเพื่อตัวเราเอง ในการหาช่องทางสร้างรายได้อีกเส้นทางหนึ่ง พูดได้ง่ายๆ ว่าอาชีพเสริม

เพื่อนๆ นัดกันไว้สี่คน จองตั๋วรถไฟกันล่วงหน้าเนิ่นๆ เที่ยวรถเร็วกรุงเทพฯ - นครศรีฯ เที่ยวรอบทุ่มครึ่งของเย็นวันศุกร์ที่ 29 พ.ค. 58

สำหรับผมเรื่องการเดินทางมักจะเตรียมการอย่างดี ไม่ค่อยหวังพึ่งน้ำบ่อหน้า หรือไปหาเอาวันเดินทาง เป็นคนขี้กังวลว่าจะต้องลุ้นตั๋วมีหรือไม่ คิดว่าวันหยุดยาวอาจจะเต็มได้ ราคาตั๋วชั้นสาม 252 บาทไปลงชุมพร รวมค่าระวางอีกคนละ 90 บาทแต่เหมือนว่าจ่ายไปแล้วไม่ได้รับเงินทอนนะ...ไม่เป็นไร แค่ได้ขึ้นมาได้ก็ดีใจแล้ว

ทำไม่หรอ...
ก็เล่นมีชาวจักรยานมากันโดยมิได้นัดหมายกัน 15 คัน เล่นเอาตกใจเลย เราดันใจเย็นไปทีหลังเค้าด้วย เจ้าหน้าที่บอกว่าให้ไปที่นายท่าจัดสัมภาระหัวขบวนโน่น ไปลุ้นกันที่นั่นเอาเอง หุๆๆ

นัดหนุ่ยเอากระเป๋าออเลียบมาให้ และแบกสัมภาระให้ผม ทริปครั้งนี้ได้ประเดิมปั่นเสือหมอบครั้งแรก ได้ซื้อรองเท้าเสือหมอบมาใส่ใหม่เอี่ยม...ทุกอย่างดูใหม่สำหรับผม ย่อมมีความตื่นเต้นเป็นกังวล ไม่เคยใส่คลีตเสือหมอบ ได้อ่าน ได้ยิน ว่าใส่ยาก ถอดยาก ล้มง่าย เจ็บง่าย ทุกๆ อย่างมีความกลัวจนผมต้องขอนั่งแท๊กซี่ ไม่กล้าปั่นในเมือง...

เย็นนี้รถดันติดเป็นพิเศษด้วย ขึ้นทางด่วนเลย หยุดยาว เงินเดือนออก และเย็นวันสุขของทุกๆ คนทำงานอย่างเราๆ ที่เจอวันหยุดยาวทีไร ดีใจเหมือนได้แก้ว ผมว่าเดือนพ.ค.นี้น่าจะเป็นเดือนแห่งการท่องเที่ยวจริงๆ

มาถึงร้านคุณหมา Box Box Bite ทันเวลานัดกับหนุ่ยไว้พอดี ร้านคุณหมาถือว่าเป็นแหล่งซ่องสุ่มของเหล่าทัวร์ริ่งชั้นนำ ชั้นเซียน ปรมาจารย์ก็มาจากที่นี่ รวมทั้งเทคโนโลยีสุดล้ำ ทั้งเกียร์ดุม ชุดล้อ พร้อมกับเฟรมเทพๆ จากทั่วโลก...

[เอส-เมอร์ริด้า]

พร้อมหน้าพร้อมตา จากเพื่อนๆ ชวนกันมาครบทั้งสี่คน ทุกคนนำรถทัวร์ริ่ง...พันธุ์ทาง ที่ไม่ใช่พันธ์แท้อย่างทอร์น หรือยี่ห้ออื่นๆ แต่ก็ไม่ได้สลักสำคัญกันพาหนะเท่าใดนัก อยู่ที่มันนำพาเราไปได้ทุกๆ ที่ๆ เราอยากจะไปได้ต่างหาก ทุกคนติดแร็กบรรทุกกระเป๋าหลังคนละสองใบ ถ้าพันธุ์แท้จะฟลูโหลดห้าใบ...

ออกเดินทางล้อหมุนที่กม. ที่หนึ่งจากร้านบ๊อกๆ ไบต์ของผม ไม่กล้าที่จะนำรองเท้าที่ซื้อมาใส่ ขอปั่นแตะไปก่อน ...บางทีอาจจะอันตรายกว่าก็ได้นะเพราะการนำแตะมาปั่นบนคลีตมันลื่นได้เสมอ แต่เอาหน่าระยะเพียง 2 กม.ก่อนถึงหัวลำโพง รถก็ติดพาสมควร แป๊ปเดียวก็ถึง

พวกเราไม่ได้เร่งรีบ ก็เลยแวะทานมื้อเย็นกันก่อนที่ศูนย์อาหารภายในหัวลำโพง ผู้คนมาใช้บริการรถไฟไม่ตกยุคกันมากมาย มีเก้าอี้จัดให้นั่งกันอย่างมีระเบียบ บ้างก็นอนกันบนพื้นรอคอยการเดินทางในช่วงวันหยุดยาววิสาขะบูชา...

พวกเราไม่ได้ทานอะไร ก็มาหาซื้อกันที่ร้านสะดวกซื้อดีกว่า ผมก็ได้ซื้อขนมปัง น้ำดื่มขวดใหญ่ โอริโอ้ และลูกอม พอประมาณ ไม่ได้ตุนมากนักเพราะให้หนุ่ยบรรทุกกระเป๋าให้ เกรงใจ๋..เกรงใจ อิๆๆ

เมื่อพร้อมก็เข็นจักรยานเข้าชานชลาของสถานี ดูขบวนที่ 85 ชานชลาที่ 4 จากนั้นเดินไปยังเจ้าหน้าที่จ่ายค่าสัมภาระจักรยาน แต่แล้ว...

เกิดอะไรขึ้นมีจักรยานก่อนหน้าพวกเราแล้ว 11 คัน ทางเจ้าหน้าที่บอกว่าไปไม่ได้แล้ว อ้าวละซิ...งานเข้าจังเบอเร่อ เหตุการณ์แบบนี้เราเกิดจนชินแล้วล่ะ ไม่วิตกตื่นตะหนก พวกเราเดินไปยังชานชลาตามเจ้าหน้าที่บอกว่าให้ไปติดต่อที่นายสถานีของขบวนรถเอง

เรื่องการเดินทาง มันต้องมีการแก้ไขสถานะการณ์อยู่แล้ว พวกเราไปติดต่อกันก่อน บอกเจ้าหน้าที่ว่ามีจักรยานมาอีก 4 คัน เค้าบอกว่ารถตู้สัมภาระและบอกว่าไปกันได้หมด พวกเราเลยสบายใจได้...แล้วค่อยไปจ่ายกันบนรถ พวกเราก็ได้พูดคุยกับกลุ่มจักรยานที่มาด้วยกันว่าไปลงที่ไหน ปรากฏกลุ่มแรกลงบางสะพาน 5 คัน และลงชุมพรเหมือนเราอีก 5 คัน รถมาก็จัดแจงผูกรถนำจักรยานกันไปครบทุกคัน เหนื่อยกันจริงๆ ได้ลุ้นแบบนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทรมานบันเทิง...ของเพื่อนๆ

จัดหาที่นั่งที่จอง พวกเรานั่งด้วยกัน ช่วงแรกๆ ของการเดินทางบนเบาะรถไฟ ก็พอได้ จนเวลาใกล้จะนอน ต้องนอนกันบนที่นั่งมันทำไม่ได้ เพราะแคบ และแต่ละคนก็พยายามนอน แต่ก็ลำบาก อ๊อฟบอกนอนไม่ได้เลย ลำบากใจแทนเพื่อนๆ ที่จองชั้นสาม เพราะคิดว่าเราต้องลงก่อน คงแป๊ปเดียวน่าจะถึงชุมพร แต่เอาเข้าจริงๆ เรื่องการเสียเวลาของรถไฟไทยยังต้องปรับปรุงอีกมาก เราถึงชุมพร 6 โมงเช้า...แม้แต่ตัวผมเองที่ชอบขึ้นรถไฟยังบ่นในใจว่า ตรูไม่อยากมาโดยรถไฟอีกแล้ว ถ้าจะขึ้นก็ต้องชั้นสองดีกว่า เอาหน่าถือเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเพื่อนๆ บางครั้งการได้พบความลำบากทำให้เราแข็งแกร่งเสมอ...

นั่นคือชีวิตของการเดินทาง...

สถานีหน้าก็ถึงแล้ว ผมบอกเพื่อนๆ ให้เตรียมตัวลง และพร้อมเดินไปยังตู้ขนสัมภาระ เมื่อรถจอดเทียบชานชลาชุมพร ก็พร้อมนำจักรยานลงกันทีละคัน รวมทั้งของกลุ่มน้องๆ ที่มากันด้วยเกือบ 10 คัน ได้พูดคุยเรื่องแผนการเดินทางของพวกเราให้น้องๆ เค้าฟัง ดูสนใจมาก และก็บอกว่าไปทางเดียวกันได้... แต่สไตล์การเดินทางไม่เหมือนกัน พวกเราออกจะโหดกว่า น้องเค้าบอกไปนอนหาดทุ่งวัวแล่นเพียงแค่ 25 โลเอง แต่พวกเราเกือบร้อยโลกว่าจะถึงหาดบ้านบางเบิด เลยต้องแยกทางกันต้องสถานีรถไฟแห่งนี้

ได้รับข้อความจากพี่เสือหงอยว่าถึงชุมพรยัง ก็บอกว่าจะมารับที่ปั๊มปตท.หน้าสถานีกันครับ ล้างหน้าล้างตา หรือเรียกป๋าหงอยก็ได้ พาไปทานอาหารปักษ์ใต้กันก่อนเลย ร้านข้างแกงอร่อยในย่านนี้ พวกเราทานกันพร้อมผักเต็มที่ ป๋าหงอยเลี้ยงมื้อนี้ ต้องขอขอบคุณด้วยนะครับ และแล้วก็พาไปทานกาแฟยามเช้าหน้าสถานีอีกรอบ ... ก่อนที่จะพาไปส่งยังเส้นทางไปหาดทุ่งวัวแล่น

และแล้วผมก็ต้องใช้ร้องเท้าเสือหมอบกันจริงๆ จังๆ แล้ว ได้ลองทดสอบกันครั้งแรกเลย 555
ปั่นเทสอยู่หลายรอบหน้าสถานี พยายามปรับให้เบาที่สุด คุณอ๊อฟช่วยแนะนำการถอดคลีต ซึ่งยากแกะไม่ออก สบัดกว่าจะหลุดแน่นมากๆ ทำให้ผมกลัวกังวลอย่างมาก ไหนๆ ก็ต้องใช้เราก็ต้องพยายามให้ได้...

[encore]

ถึงนครวันไหนครับ
ข้าวยำขนมจีนรออยู่นะครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

^-^ ...กลับมาถึงกรุงเทพฯ แล้วครับ ปั่นย้อนขึ้นมากรุงเทพฯ แต่ไปได้แค่ประจวบฯ เท่านั้น เวลาหมด เงินหมด 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

ที่หน้าสถานีรถไฟชุมพร พี่เสือหงอยก็พามากินกาแฟ ปาท่องโก๋ ไข่ลวก ส่วนผมก็ซ้อมใส่คลีต ปลดคลีต ...บ่นแล้ว ทำไมปลดยากกว่าที่คิดจังว่ะ สบัดไม่หลุดสองสามที ต้องออกแรงมากๆ บอกให้อ๊อฟช่วยทำให้อ่อนกว่านี้อีก ก็บอกว่าสุดๆ แล้วนะ โห้ยังแน่นเปี๊ยะเลยอ่ะ...

ปั่นออกมาจากสถานีรถไฟ ป๋าหงอยปั่นพามาส่งถึงเส้นทางไปหาดทุ่งวัวแล่น รถยนต์วิ่งในเมืองชุมพรเยอะ การปั่นก็จะลำบากนิดหน่อย ติดคลีตข้างเดียวก่อน พามาถึงเส้นทางออกนอกเมืองมาได้กิโล ก็กราบลาสวัสดีป๋าหงอย ...

ปั่นมาเรื่อยๆ เลียบทางรถไฟ ซักพักบอกเพื่อนๆ ว่ามาผิดทางว่ะ กะจะเลียบหาดไปเรื่อยๆ จนมาผ่านสะพานข้ามแม่น้ำ เพื่อนๆ เห็นเลี้ยวลงทางแทรคกันทันควัน ผมเองก็ไม่ทันตั้งตัวปลดคลีตแทบไม่ทันเลย ทางดินกรวดเม็ดเล็กที่มีอยู่มาตามถนนที่ยังไม่ได้ลาดยางของภาคใต้ ล้มกลิ้งได้ง่ายๆ เลย ทำให้ต้องประคอง แม่น้ำทำสวยงามมากๆ ยังทำถนนด้านล่างไม่เสร็จ ขนาบไปสองข้างทางของริมฝั่งแม่น้ำ ทอดยาวไปออกทะเล เพื่อนๆ ปั่นกันสบายๆ เลยเสือภูเขา นำหน้าไปลงเล่นน้ำกันแล้ว...ผมก็ยังกระง๊อง กระแง๊ง จอดจูงลงเนิน เรียกเสียงยิ้มหัวเราะให้เพื่อนๆ บอกมองแล้วจะรอดมั๊ยเนี่ย ไอ้การปั่นเสือหมอบเนี่ย ทำงัยดี 555

มีเวลาก็เลยนั่งพัก ให้เพื่อนๆ เล่นน้ำริมทางไปกันก่อน ชาวอกาลิโกเริ่มเข้าสิงไม่กี่อึดใจ ผมนั่งปรับโน่น นี่นั่น เอารองเท้ามาดูมีรอยถูกยางตอนเลี้ยวมันจะชนหัวรองเท้า เวลาเลี้ยวต้องกลับคนละด้านเพื่อหลบ อ๊อฟบอกเสียราคาเลย ซื้อมาห้าพัก เหลือสองพันแหล่ะ...

[เอส-เมอร์ริด้า]

เส้นทางแรกจากชุมพรไปหาดทุ่งวัวแล่น ตามทางหลัก 3180 ตรงไปออกทุ่งวัวแล่นได้เลยระยะทางเพียง 16 กม. แต่ที่ผมจะพาเพื่อนๆ ไปวนรอบหาดวิวทะเลสวยๆ ผ่านหมู่บ้านอดไปซะล่ะคือเส้น 4008 ระยะทางเยอะกว่าจนถึงหาดก็ประมาณ 24 กม. ทางนี้ก็สนุกเหมือนกัน เจอควนเพียบเลย ...ลักษณะของควน เป็นภาษาปักษ์ใต้ คือเนินเล็กๆ ไม่สูงมากนัก 20-30 เมตรเท่านั้น ปลูกยางพารา และต้นปาล์มกันมาก แทนมะพร้าวแบบเดิมๆ ก็เยอะ พวกเราปั่นแบบส่งอัดขึ้นลงๆ ไหลลงยาวๆ เพลินไปกับเส้นทาง

จอดแวะทานน้ำร้างค้าข้างทางกันก่อน ผมตรวจน้ำตาลบ่อยๆ พบว่าสูง จึงต้องปั่นต่อไปไม่ทานอะไรมากกว่านี้ ถนนที่นี่ทำดีมากๆ มีไหลทางกว้างซักครึ่งเมตร ก็พอปั่นได้ หลบรถที่วิ่งตามหลังมา ไม่ออกเกินขีดขาว แต่กรวดเยอะสำหรับเสือหมอบก็อันตราย ทำให้ต้องระวังยิ่งขึ้นสำหรับผม ปั่นมาอย่างเร็วก็มาถึงทางแยกเลี้ยวขวาเข้าไปยังหาดทุ่งวัวแล่น สภาพเส้นทางร่มรื่นจริงๆ มีต้นมะพร้าวสูงเป็นทิวๆ และต้นปาล์มปลูกกันสองข้างทางไปตลอด เนินช่วงนี้ลงเป็นส่วนใหญ่ ไหลยาวๆ เสือหมอบนี่ไหลเร็วจนต้องคอยประคองเบรคกันเลยล่ะ

ผมตามหลังมา เพื่อนๆ คอยกันถึงหัวหาดมีทางแยกให้เลี้ยวไปทางซ้ายหรือขวา ลังเลไปทางขวาเลียบหาดไปก็ตันเจอรีสอร์ตขวางอยู่ มีต้นมะพร้าวเพียบเลยดูร่มรื่นหน้าพักผ่อนมากๆ ผมว่าสวยเงียบสงบจริงๆ นะหาดเนี่ย จากนั้นหนุ่ยก็ชวนไปทางซ้ายจนเจอป้ายสัญลักษณ์หาดทุ่งวัวแล่น และรูปปั่นวัวกระทิงอยู่หน้าหาด พวกเราไม่รีรอนำรถเข้ามาจอดเรียงรายกัน และก็เดินเล่นริมหาดทั้นที...

แสงแดดเริ่มแรงขึ้นมาก ช่วงเช้าเรายังเห็นเมฆฝนประปราย แต่ตอนนี้แดดแรงสุดๆ ไม่เกิน 9 โมงเช้าเลย คิดซะว่าวันนี้โดนแดดเผาเกรียมแน่นอน หาดทรายฝั่งนี้ไม่ละเอียดมากนัก มีต้นผักบุ้งทะเลขึ้นริมหาด เดินกันไปถ่ายรูปภาพบรรยากาศ มองเห็นแนวหาด แม้ไม่ได้กว้างนัก แต่ก็สวยงามเมื่อแรกพบจริงๆ ดูแล้วผ่อนคลาย บอกตรงๆ อยากนอนพักที่นี่กันเลย

[e21smn]

ช่วงประมาณ 5-10 ธค สนใจทัวร์ริ่งซำเหมาเชียงแสน-ห้วยทราย-หลวงน้ำทา-สิบสองปันนา-คุณหมิงมั้ย ผมกำลังคิดว่าจะลองหาพรรคพวกไปกันอยู่ หรือจะลองเส้นหาดใหญ่-ปีนัง-กัวลาลัมเปอร-มะละกา ก็ได้นะ เส้นนี้ไปมาแล้วปีที่แล้วอยากไปซ้ำรอยอีกที

[เอส-เมอร์ริด้า]

ออกจากหาดทุ่งวัวแล่น ปั่นไปตามถนนเลียบหาด เช้านี้ดูเงียบ ไม่ค่อยมีคนมากนัก มองแง่ดีก็ใครต้องการความเป็นส่วนตัวก็แนะนำให้มาหาดนี้เลย มีสวนมะพร้ามมากมาย โค้งหาดก็สวยไม่แพ้ที่อื่น...

สมาชิกทั้งสี่ก็ปั่นมาเรื่อยๆ ชมวิวทั้งบ้านพักริมหาด ทิวมะพร้าว ชายหาดริมด้านขวามือ และหัวหาดที่เป็นเกาะยื่นออกไปในทะเล จากนั้นถนนก็เลี้ยวซ้ายออกมาจากหาด ขึ้นเนินแบบเนิบๆ ให้ผมได้ออกแรงยกตัว เพิ่มความหนักของเกียร์กระชากหนีเพื่อนๆ ขึ้นไปยอดถนนก่อนไหลลงมาบรรจบกับถนนสายเดิมอีกครั้ง

ถนนเส้นนี้ไม่ถึงกับติดกับหาดมากนัก แต่ก็ได้แนวต้นมะพร้าวที่ดูจะร่มรื่นมากๆ และเจอเนินขึ้น ๆ ลงๆ ไปตลอดเส้นทางจนถึงสะพานข้ามบ้านสะพลี เป็นหมู่บ้านที่ติดกับชายหาดพอดี มีเรือประมงจอดเรียบรายด้านริมหาดไปตลอดความยาวเกือบกม. เพื่อนๆ หนีกันไปก่อน เพราะผมจอดพักครั้งหนึ่ง ยังไม่ชินกับเสือหมอบ การใส่คลีตรองเท้า พยายามหัดปลดอยู่ตลอดเวลาให้เคยชินมากที่สุด

ปั่นผ่านโค้งถนนหนุ่ยสังเกตุเห็นร้านขายปูม้าริมทาง บอกให้ซื้อซักโล แล้วถึงที่พักไปทานกัน เราเห็นว่าแดดร้อนจัดด้วย จึงจอดแวะริมศาลาพักโดยสารกันก่อน ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ทำให้เย็นขึ้น...

หนุ่ยแซวอยากทานปู โลละ 200 บาท น่าจะซื้อไปทานที่พักนะ พวกเราจอดพักกันที่ศาลาได้สอบถามชาวบ้านว่าจะไปเส้นทางตัดถนนอีกเส้นเข้าไปยังถนนหมู่บ้านได้มั๊ย บอกทะลุไปได้ อาจจะมีทางลูกรัง เพื่อนๆ ชอบกันเลย บอกให้ประธานนำหน้าเข้าไปเลย เห็นทางเข้าแล้วเสือหมอบจะไหวมั๊ยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ช่วงประมาณ 5-10 ธค สนใจทัวร์ริ่งซำเหมาเชียงแสน-ห้วยทราย-หลวงน้ำทา-สิบสองปันนา-คุณหมิงมั้ย ผมกำลังคิดว่าจะลองหาพรรคพวกไปกันอยู่ หรือจะลองเส้นหาดใหญ่-ปีนัง-กัวลาลัมเปอร-มะละกา ก็ได้นะ เส้นนี้ไปมาแล้วปีที่แล้วอยากไปซ้ำรอยอีกที

ผมเจองานกรุงเทพฯ - เชียงใหม่แล้วครับ วันที่ 1-7 ธ.ค. 58 ปั่นเทิดพระเกียรติในหลวง ที่ต้องเอาเสือหมอบไปปั่นก็เพราะทริปนี้แหล่ะครับ

[yosotic]

สวัสดีครับ คุณเอส
เมื่อไรเปิดทริป....อย่าลืมชวนนะ

[Aoddi09]

ปูเสื่อรอฟังเรื่องราวเลยครับ