ThaiMTB.com

และแล้วฤดูการท่องเที่ยวของพวกเราก็มาถึง

หลังจากที่พวกเราเปิดฤดูกาลด้วย ทริปเรียกน้ำย่อย Ocean to Ocean

ตามด้วย ทริปนวดกล้ามเนื้อ อย่างทริป ตะลุยหนองหญ้าปล้อง

ตอนนี้ก็มาถึงคิวของ.....

ทริปนอนนับดาว ตากลมหนาว ที่นครนายก

ตามแผนคือเราจะมีการปล่อยตัวหลายชุด ........

ชุดแรกให้ปั่นจักรยานออกไปแต่เช้า แบบซัมเหมา จากนนทบุรี ปั่นลัดตรงวิหารแดง มุ่งหน้าไปยังนครนายก ลักษณะการปั่นเป็นการปั่นไปเสพไปสไตล์เรา ชุดแรกมีป้าลักษณ์เป็นแกนนำ สนใจติดต่อ 02-952-2530 ตอนนี้มีผู้ยื่นความจำนงแล้วดังนี้

1. ป้าลักษณ์
2. ลุงสิทธิ์
3. เสือพล
4. เสือป๊อป
5. เสือป๊อด

ชุดที่สอง ขับรถไปพร้อมกับสัมภาระของชุดแรก รถที่จะไปสบทบกับกลุ่มป้าลักษณ์ตอนแรก รถที่จะตามออกไป เบื้องต้นมีดังนี้

1. รถของเสือโก๋ จักรยาน 4 คัน คนได้ 5 คน
2. รถของเสือโอ๋ จักรยาน 5 คัน คนได้ 5 คน
3. รถของเฮียเชาว์ จักรยาน 5 คัน คนได้ 4 คน
4. รถของเฮียกวง จักรยาน 3 คัน คนได้ 5 คน

ชุดที่สาม ตามไปในวันอาทิตย์ สำหรับคนที่ทำงานวันเสาร์

อันนี้จะ confirm อีกครั้งหนึ่ง

ใครจะเอาแบบไหน ช่วยแจ้งป้าด้วยนะครับ ที่แจ้งไว้เบื้องต้นเป็นแบบคร่าวๆ

งานนี้เราจะไปกางเต็นท์นอนกันที่สวนของเสือเอ๋ เสือเอ๋จะจัดข้าวปลาอาหารไว้ แต่เราต้องจ่ายคนละ 300 บาทเพื่อสนับสนุนเรื่องการจัดหาอาหาร และเครื่องดื่ม เบอร์โทรเสือเอ๋คือ 089-902-5110

งานนี้ สองคน ห้ามส่งใบลา คือ พี่เอก กับ พี่ปาน ถึงส่งมาก็ไม่มีการอนุมัติอย่างแน่นอน

รายละเอียดเรื่องความมันส์ของเส้นทาง รับประกันโดยเสือเอ๋ ครยก (อีกแล้วครับทั่น)

ปล. เสือเอ๋ จัดมาหน่อยนะครับ จะบิวส์เกาต์ให้ลุงสิทธิ์หน่อย

1. ขนุนอ่อน 2 ลูก เก็บมาจากทางเข้าคลองมะเดื่อ เห็นอยู่หลายต้นทีเดียว เลือกที่ก้านเล็ก อย่าให้แก่นะ
2. ใบชะพลู เก็บมาจากทางเข้าคลองมะเดื่อ กลิ่นสะใจ
3. ใบชะพลู
4. พริกไทยสด
5. เนื้อหมู กับ กระดูกอ่อน อย่างละกิโล
6. พริกแห้ง กระปิ หอมแดง เกลือเม็ด

เดี๋ยววันเสาร์จะไปแกงให้กิน รับรอง อีหลีเด้อ

เอาอย่างนั้นเลยหรือ???

เอาไงดีเรา..อยากปั่นไป ก็อยาก..แต่ขี้เกียจปั่นกลับ..หุหุ
แล้วเส้นทางที่จะปั่นที่นครนายกเป็นเส้นไหน..คลองมะเดื่อ..อิอิ..คงไม่ใช่ เพราะป้าขอไว้
ที่นครนายกมีทางปั่นทุกแบบ..ทัวร์ริ่ง,เสือหมอบ,เสือภูเขา,รถพับ,หรือแบบ classic หวานๆชิวๆ เก็บผลไม้กินก็ได้..ฮาๆๆๆ

ทางโอ๋ จะออกวันเสาร์ตอนเย็นครับ ถ้าใครจะไปเสาร์เย็นช่วยแจ้งก่อนด้วยมีชื่อดังน้
1. โอ๋
2. แต้ว
3. ทศ
4. พี่เงาะ
5. เสธยูร
6. พ่อต้อย

ช่วยบอกก่อนนะครับเพราะต้องดูรถไว้เผื่อพวกปั่นไป ช่วยโทร.แจ้ง 0851599784 โอ๋ นวมินทร์

หนึ่งในโปรแกรม......เมืองโบราณดงละคร

เมืองโบราณดงละคร ตั้งอยู่ที่ตำบลดงละคร ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 9 กิโลเมตร ไปตามทางหลวงหมายเลข 3076 เลี้ยวขวาเข้าไปประมาณ 6.3 กิโลเมตร ผ่านวัดเจดีย์ทอง และเลี้ยวไปทางเดียวกับวัดดงละคร แต่เดิมเรียกกันว่า “เมืองลับแล” เป็นสถานที่ตั้งเมืองโบราณสมัยทวารวดีและขอม เนินดินดงละครหรือดงใหญ่มีเนื้อที่ประมาณ 6 ตารางกิโลเมตร ภายในมีเมืองโบราณหรือดงเล็ก ลักษณะเป็นรูปไข่อยู่ค่อนไปทางทิศตะวันตกของเนินดิน มีคันดินเป็นกำแพง 2 ชั้นชาวบ้านเรียกกันว่า “สันคูเมือง” และมีคูน้ำล้อมรอบ ลักษณะเดียวกับเมืองโบราณทั่วไปในสมัยทวารวดี ภายในเมืองน่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของชนชั้นปกครอง ส่วนประชาชนทั่วไปน่าจะกระจายอยู่ในบริเวณที่ลุ่มรอบเมือง ความรุ่งเรือง

ที่เด่นชัดแบ่งเป็นสองช่วง ช่วงแรกเริ่มพุทธศตวรรษที่ 14-16 เป็นวัฒนธรรมแบบทวารวดี ช่วงที่สองราวพุทธศตวรรษที่ 17-19 เป็นวัฒนธรรมขอม และวัฒนธรรมก่อนอยุธยา พุทธศตวรรษที่ 19 ชาวบ้านดงละครคงจะอพยพไปตั้งถิ่นฐานตามลำน้ำสายหลักในจังหวัดนครนายก สันนิษฐานว่าน่าจะมีความสำคัญเกี่ยวข้องกับเมืองศรีมโหสถที่จังหวัดปราจีนบุรี เพราะเมืองทั้งสองอยู่ห่างกันเพียง 55 กิโลเมตร โบราณวัตถุที่ค้นพบบริเวณโบราณสถาน ได้แก่ เศษภาชนะดินเผา ภาชนะเคลือบสีฟ้า ลูกปัดแก้ว ลูกปัดหิน เบี้ยดินเผา แผ่นตะกั่ว ตุ้มหูสำริด แผ่นทองคำ เศียรพระพุทธรูปกะไหล่ทอง สถูปศิลาแลง แหวนสำริด กำไลสำริด เป็นต้น

กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478

ตำนานเมืองดงละคร

สำหรับตำนานเมืองนั้นเล่ากันว่า เมืองนี้เคยเป็นเมืองของราชินีขอมซึ่งเป็นที่รโหฐานผู้อื่นไม่สามารถเข้าออกได้ง่ายนัก ประกอบกับลักษณะของบริเวณเมืองมีต้นไม้สูงขึ้นอยู่ทั่วไปใครเข้าไปแล้วอาจหาทางออกไม่ได้ จะต้องวนเวียนอยู่ในดงนั้นเอง และวันโกนวันพระจะได้ยินเสียง กระจับปี่ ซอ ปี่พาทย์ มโหรีขับกล่อมคล้าย ๆ กับมีการเล่นละครในวัง ชาวบ้านจึงเรียกกันว่า “ดงละคร” หรืออีกนัยหนึ่งคำว่า “ดงละคร” นั้นอาจเพี้ยนมาจาก“ดงนคร” และมีคนแต่งเป็นกลอนไว้ดังนี้

แถลงลักษณ์หลักฐาน บุราณเรื่อง ตำนานเมืองกล่าวแจ้ง แถลงไข
แต่กาลก่อนเป็นดอนดง และพงไพร มีสัตว์ใหญ่สัตว์น้อย นับร้อยพัน
ทั้งเสือช้างกวางเก้ง กระเรียนกระรอก สุนัขจิ้งจอกชะนีลิง กะทิงสมัน
กระต่ายกระแต-แย้บ่าง ค่าครอบครัน อุดมพันธุ์ไม้ป่า น่าเพลิดเพลิน
ทั้งเต็งรังตะแบกไผ่ ไม้ตะเคียน ไม้กะเบียนกะบกกะเบา ตามเขาเขิน
แดงสักรังประดู่ ดูเจริญ ชมเพลินธรรมชาติ สะอาดตา
เหลืองสะพรั่งดังแดนดิน ถิ่นสวรรค์ ด้วยมีพันธ์ไม้บุนนาค มากหนักหนา
ดอกหล่นอยู่เกลื่อนกลาด ดาษดา ประดับป่างามวิไล ในไพรพง
คำผู้แก่ผู้เฒ่า แกเล่าขาน แต่ก่อนกาลจำได้ ไม่ไหลหลง
ใครร้องรำเล่นละคร ในดอนดง อาถรรพ์ส่งสาปสรรค์ มีอันเป็น
ตามตำนานที่ยินมา ปรากฏชัด ซึ่งประวัติตำบลนี้ ชี้ให้เห็น
ทั้งวันดีคืนดี ที่ร่มเย็น มีเสียงเล่นร้องรำ มาตามลม
เสียงละครไพเราะ เสนาะโสต แว่วอุโฆษวังเวงเพราะ ดูเหมาะสม
เสียงเพลงพิณจินตนา น่านิยม หวาบอารมณ์ภิรมย์ชื่น ระรื่นใจ
จึงพร้อมกันตั้งนาม ตำบลบ้าน ตามตำนานที่กล่าวแจ้ง แถลงไข
อาศัยเสียงเล่นละคร ในดอนไพร ตั้งชื่อให้ต้องตรง ว่า "ดงละคร"

ดงละครนี้ นับเป็นดงที่พิศดาร นอกจะพบเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งแปลกทั้งประหลาดแล้วยังมีลูกหินลูกนิมิตอยู่มากมาย ถ้าวัดต่างๆ ต้องการลูกนิมิตทำพิธีบวงสรวงถูกต้องดีแล้ว ก็สามารถหาได้ตามขนาดต้องการ โดยไม่ยากและไม่รู้จักหมดสิ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ประวัติของดงละครที่ท่านทั้งหลายได้อ่านมาแต่ต้นก็จบลงพอเป็นเครื่องชี้แนะแนวทางให้อนุชนรุ่นหลังได้ทราบถึงประวัติ และความเป็นมาอย่างไรของตำบลดงละคร ตามคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่รุ่นปู่ย่าตายาย เล่าจดจำสืบต่อกันมาช้านาน

ประวัติบ่อน้ำทิพย์เมืองโบราณดงละคร

บ่อน้ำแห่งนี้เกิดขึ้นในสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด แต่จุดที่เป็นบ่อน้ำทิพย์เคยเป็นแนวแม่น้ำนครนายกสายเดิมซึ่งเปลี่ยนทางเดินในภายหลัง ปัจจุบันอยู่ในแนวคูเมืองโบราณระหว่างคันดินสูงประมาณ 20-30 เมตร ซึ่งเป็นแนวกำแพงเมืองชั้นนอกและชั้นใน และมีบ่อศิลาแลง สันนิษฐานว่าเป็นบ่อศิลาแลงที่นำไปสร้างกำแพงเมืองดงละคร และศาสนสถานต่าง ๆ ในสมัยนั้นจากหลักฐานต่าง ๆ ที่เชื่อมโยงกันมาอย่างยาวนาน ผ่านยุคสมัยต่าง ๆ มานับร้อย ๆ ปี ไม่ว่าจะเป็นทวาราวดี อยุธยา ธนบุรี จวบจนถึงรัตนโกสินทร์ ทำให้พอที่จะอนุมานเข้ากันได้ว่าดินแดนเมืองดงละครและบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้มีความสำคัญมาแต่ในอดีตจวบจนถึงปัจจุบัน ผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน จากคนรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นหนึ่งก่อให้เกิดวัฒนธรรมความเชื่อมากมาย ด้วยเวลาผ่านไปเนิ่นนานบ่อน้ำแห่งนี้ก็ได้ถูกปล่อยทิ้งร้างไว้ตามยุคสมัย

จนกระทั่งในช่วงปี พ.ศ. 2533 เมื่อโรงเจสว่างอริยธรรมสถาน (เม่งมุ๊ยตั๊ว) ได้อัญเชิญเซียนซือจากนครสวรรค์มาประทับทรงในพิธีเปิดอาคารโรงเจหลังใหม่ เซียนซือในร่างทรงได้บอกว่ามีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ดงละคร และร่างทรงดังกล่าวได้ตรงมายังบ่อน้ำแห่งนี้และให้นำน้ำในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้ไปประ พรมโรงเจและผู้มาร่วมงานเพื่อเป็นศิริมงคล นับแต่นั้นมาชาวบ้านก็ได้พากันมาบูชากล่าวคำอธิษฐานตักน้ำจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้ไปประพรม ดื่มกิน อาบ โดยเชื่อว่าจะทำให้เกิดโชคลาภ หายจากโรคภัยอาการเจ็บป่วย ต่าง ๆ ซึ่งก็บังเกิดผลจริงจึงขนานนามบ่อน้ำแห่งนี้ว่า บ่อน้ำทิพย์ ผู้ที่ยืนยันว่าได้รับผลอันศักดิ์สิทธิ์จากน้ำในบ่อน้ำทิพย์แห่งนี้ คือ นายซ้ง วานิชสรไกร บ้านเลขที่ 40 หมู่ที่ 6 ตำบลดงละคร อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่

เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 องค์การบริหารส่วนตำบลดงละคร นายเถลิง ครามะคำ นายอำเภอเมืองนครนายก และจังหวัดนครนายก ได้ทำพิธีตักน้ำจากบ่อน้ำทิพย์แห่งนี้ เมื่อเวลา 16.39 น. เพื่อนำไปใช้ในการประกอบพิธีในพระราชพิธีพระชนม์พรรษาครบ 6 รอบ (72 พรรษา) ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ณ พระอารามหลวงวัดอุดมธานี ตำบลบ้านใหญ่ อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก โดยการกำหนดของสำนักพระราชวัง

อนึ่ง องค์การบริหารส่วนตำบลดงละคร เคยจัดงาน “ มาฆะปุณรมีศรีดงละคร” ขึ้นที่บริเวณ บ่อน้ำทิพย์ แห่งนี้ เช่นกัน และในปัจจุบันยังคงมีประชาชนได้มาตั้งจิตอธิษฐานนำน้ำใน บ่อน้ำทิพย์ แห่งนี้ไปดื่มและอาบอยู่เป็นประจำเรื่อยมา


คำแนะนำ : พวกเราปั่นไปพิสูจน์เสียงละครตอนกลางคืนกันดีมั้ยพี่น้อง ได้อีกบรรยากาศ ถือโอกาสซ้อมปั่นกลับที่ความเร็ว 40 กิโลเมตร/ชั่วโมงด้วย ดูว่าจะดึงยาวได้กี่กิโลเมตร ในสภาพที่อะดรีนาลีนหลั่งสุดๆ หุหุ

คำเตือน : กรุณาอย่าหยิบอะไรออกมาจากดงละคร เพราะเสี่ยงต่อการถูกติดตามจากสิ่งที่มองไม่เห็น และไม่พร้อมที่จะเจรจากับเราได้ และที่สำคัญไอ้กระโผมก็ไม่เคยเจรจากับผับๆๆๆผีซะด้วยซิครับพี่น้อง

แจ้งสมาชิกที่ไปวันเสาร์ ได้โปรดเตรียมไฟหน้าและไฟท้ายไว้ให้พร้อมนะครับ


เรื่องเล่าที่ 1

ในจังหวัดนครนายก มีสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง เป็นเมืองโบราณ มีซากเมืองเป็นป่ารกชัฏ มีการปรับปรุงบางส่วน
จึงทำให้น่ากลัวน้อยลง เมื่อเทียบกับอดีต มีการขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากรว่า "เมือง ดงละคร"

สถานที่นี่ เวลาเดือนเพ็ญ จะมีเสียงมโหรีบรรเลงเพลงโบราณ แว่วมา เหมือนมีการแสดงละครใน มีผู้คนพยายาม
ไปสืบเสาะดูว่า เพลงลอยมาจากที่ใด ก็ไม่พบอะไร...การมีเพลงมโหรีแว่วมานี้เอง ชาวบ้านจึง เรียกว่า "ดงละคร"

สามเดือนที่ผ่านมา ผมสนใจเรื่องนี้ จึงขับรถยนต์ลุยเข้าไปกลางดึก เข้าไปท่ามกลางป่ารกชัฏที่เชื่อว่า มีวิญญาณหมู่อยู่
ขับรถเข้าไปถึงใจกลางป่าอันน่ากลัวเวลาประมาณสามทุ่ม ข้างทางมีแต่ความมืดสนิท คนที่ประสาทอ่อนคงไม่กล้า
เข้าไปแน่ๆ

พอถึงใจกลางพื้นที่ที่น่ากลัว ก็ดับเครื่อง ปิดไฟดับสนิท มองเห็นแต่ความมืด...ก็ทำจิตว่า "ถ้าในบริเวณนี้มีวิญญาณ
ที่ต้องการความช่วยเหลือ ก็ขอให้ออกมาคุยกัน เรายินดีที่จะช่วยพวกท่าน" อึดใจใหญ่ๆ ก็มีร่างเงาของหมู่คน
ลอยมาช้าๆจากแนวป่าเบื้องหน้า...พอมาใกล้ก็เห็นว่า เป็นกลุ่มคนในชุดโบราณประมาณ 8คน เป็นหญิงมากกว่าชาย
จึงสอบถามกันทางจิต เพราะภาษาโบราณคงไม่กระดิกหูทั้งสองฝ่าย

ได้ความว่า ที่นี่หัวหน้าเป็นผู้หญิง..ได้รับคำสั่งจาก นครหลวง(นครธม) ให้มาสร้างเมืองเพื่อขยายอาณาจักร เพื่อจัดหา
ธัญญาหารส่งเข้าเมืองหลวง มาทำการก่อสร้างได้สามปี ยังไม่ทันเรียบร้อย ก็เกิดโรคระบาดทางน้ำ..เกิดโรคห่ากิน
(อหิวาตกโรค) ผู้คนตายเกือบหมดจาก700คน เหลือไม่ถึงร้อยคน จึงต้องทิ้งเมืองกลับนครไป... วิญญาณคนที่ตาย
ก็ยังคงอยู่ที่นี่ และรอคอยคนที่มีวิชามาช่วยปลดปล่อย และพวกตนมาจากในวัง จึงเล่นเครื่องบรรเลงเพลงมโหรีได้
..เพื่อการรอคอย พวกเราดีใจที่ท่านมา เรารู้ว่า ท่านช่วยเราได้...

เรามีความตั้งใจที่จะช่วยพวกท่าน แต่สิ่งแรกที่ปรารถนา คืออะไร.... คำตอบ ตอนโรคห่าระบาด พวกเราหิวน้ำมาก
จนกระทั่งบัดนี้ จึงอยากขอน้ำสะอาดก่อน และขอให้แผ่บารมีปลดปล่อยพวกเราด้วย... จึงบอกพวกเขาไปว่า รับรู้แล้ว
และจะมาอีกครั้งในอีกสองวันข้างหน้า

เมื่อครบกำหนด เราก็ชวนสมาชิกชมรมอีกคนมาด้วยกัน ซื้อน้ำสิงห์ขวดกลางใส่เต็มท้ายรถ มาตอนกลางวัน
ก็ขับรถวนหาสถานที่ ก็พบว่า มีศาลาโล่งอยู่แห่งหนึ่งจึงเข้าไป พบว่ามีคนมาถวายพระพุทธรูปขนาดเล็ก
และตัวละครนางรำเกือบ500ตัว เพื่อให้สมกับเป็นดวงละคร นางรำ

เราทะยอยเปิดขวดทุกขวด แล้วจึงอัญเชิญพลังของพระพุทธบารมีอันศักดิ์สิทธิ์ เข้าลงในน้ำทุกหยด เพื่อเพิ่ม
กำลังในการปลดปล่อยวิญญาณ เมื่อเรียบร้อยก็กล่าวอัญเชิญวิญญาณทั้งหลาย ที่รอคอยอยู่ทั่วดงละครให้มา
เพราะเราเอาน้ำมาให้แล้วตามที่สัญญาไว้

ทันทีที่กล่าวจบ วิญญาณเล็กๆที่เรืองแสงเหมือนหิ่งห้อยนับร้อยๆบินลอยวนมา แล้วจุ่มตัวลงในขวดน้ำทุกขวด
เหมือนผึ้งโฉบลงดอกไม้เพื่อดูดน้ำหวาน...แล้วก็บินมาวนรอบๆตัวพวกเรา เพื่อแสดงมุทิตา แล้วค่อยๆลอยขึ้นฟ้า
จางหายไปจนหมดสิ้น...ใช้เวลาไม่เกิน 10นาที

เราสองคนที่ไปด้วยกัน รู้สึกอิ่มใจที่ได้ช่วยให้วิญญาณที่ทนทุกข์ทรมานอยู่หลายร้อยปีได้ไปผุดไปเกิดเสียที
ข้างศาลาที่ว่า พบว่ามีต้นไม้ใหญ่ จึงเพ่งพบว่า เป็นเทพารักษ์สององค์ดูแลอยู่ ก็สวัสดีเขาไป...และถัดไปมี
บ่อน้ำเก่าลึกลับ มีร่องรอยว่า มีคนมาตัก ก็ก้มลงมอง...สัมผัสได้กับพลังที่ดีมาก จีงขอแสดงความเคารพ
ขอให้แสดงตน ปรากฏว่าเป็นพญานาคมีอายุมากจนตัวเป็นสีขาว เขาบอกว่า บ่อน้ำนี้ศักดิสิทธิ์ เขามาเฝ้านานแล้ว
หันไปดูจึงเห็นป้ายที่ทางการทำไว้ อธิบายว่า "บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ เหมือนน้ำมนต์ ผู้ใดดื่มกินจะหายจากโรคได้
และเป็นแหล่งน้ำที่ตักน้ำส่งเข้าสำนักพระราชวังในโอกาสที่มีการทำน้ำสรงที่ศักดิ์สิทธิ์ตลอดมา..ก็เป็นเรื่องที่
เล่าต่อให้ฟัง

ขับรถกลับออกมา ด้วยความสบายใจ ที่ได้ช่วยวิญญาณและเชื่อว่า ตั้งแต่นี้ต่อไป...จะไม่มีใครได้ยินเสียงบรรเลง
มโหรีอีกต่อไป..และ "ดงละคร" ก็คงจะเป็นตำนานต่อไปอีกนานแสนนาน ...สวัสดี

เรื่องที่ 2

ครูของนู๋เป็นคนนครนายก
เค้าเคยเล่าให้ฟังว่า
คนแถวนั้นไดยินเสียงมโหรี
มีคนเคยเห็นการเล่นการรำคล้ายกับอยู่หน้าพระพักตร์กษัตริย์
แล้วเค้าก็เล่าว่า
มีชายคนหนึ่งเข้าไปในป่าดงละครแล้วหลงป่าอยู่คนเดียวหาทางออกไม่เจอ ขนากเดินกลับทางเดิมก็หาไม่เจอแล้วเขาก็เดินไปเรื่อยๆ
จนเจอหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่ง เขาเห็นคนในหมู่บ้านนั้นอยู่กันอย่างเงียบสงัดโค ตะ ระ ๆๆๆอยู่แบบไม่คุยกัน ทำกับข้าว ก็ม่ายพูด เก็บนั้นเก็บนี่ก็เงียบ
แล้วก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งน่าตาดีเขาเลยเข้าไปถามเข้าไปคุยด้วย จนเขาได้เป็นแฟนและแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นในพิธีเขาบอกว่าอยู่ในหมู่บ้านนี้ห้ามพูดโกหก
ถ้าโกหกจะถูกขับออกจากหมู่บ้าน อยู่กันไปจนมีลูกคนหนึ่งและอยู่มาวันหนึ่งผู้หญิงคนนั้นได้ออกไปเก็บฟืนหรือป่าวก็ไม่แน่ใจแต่เขาออกไปข้างนอก
ลูกเขาก็ร้องไห้ไม่หยุดแล้วชายคนนั้นก็บอกลูกว่า แม่มาแล้ว อยู่หน้าบ้าน แต่ความจริงเขาโกหกทำให้เขาถูกขับออกจากหมู่บ้านก่อนออกจากหมู่บ้าน
มีคน (รู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่นายโตหรือเรียกว่าผู้ใหญ่บ้านประมาณนั้น )ให้ห่อผ้าสองห่อมาแล้วบอกว่าห้ามเปิดกลางทาง แล้วเขาก็ให้คนไปส่งที่หน้าหมู่บ้าน
แล้วเขาก็เดินต่อไปเอง(ม่ายรุว่ากลับออกมาได้ยังงัย) ในระหว่างทางเขารู้สึกว่าถุงนี้หนักมากแล้วอยากรู้ว่ามันคืออะไรเขาเลยแกะดู ปรากฏว่าเป็นถุงทรายธรรมดาเขาเลยโยนทิ้งไป เมื่อกลับออกมาจากป่าได้แล้วเขาก็รีบกลับมาที่บ้านเขา แล้วสิ่งที่เขาเห็นคือ คนที่รู้จักกันนั้น แก่ไปกันหมด บางคนก็ตายแล้ว ทั้งๆๆที่เขายังหนุ่ม แล้วเขาก็แกะห่อผ้าอีกห่อ ของในห่อผ้านั้นคือ ทองคำ (อันนี้ไม่ทราบว่าเท่าไหร่แต่เข้าบอกว่าเยอะมากๆๆ)
แล้วห่อผ้าที่มีทรายอยู่ที่เขาได้ทิ้งไป บริเวณนั้นกลายเป็นบ่อทรายขนาดใหญ่มากมาจนถึงปัจจุบันนี้ที่ขุดไปเท่าไหร่ก็ไม่หใดสักที่นึง

ที่เล่ามานี่ฟังมาจากปากของคนท้องถิ่น

กลัวอะ...

พี่เอก ผมว่าที่น่ากลัวกว่าคือผีหัวดำครับ

อย่างไรก็ตาม ผมยังไม่อยากให้ทริปนี้ได้รับรางวัล ทริปสยองแห่งปี อย่างแน่นอน

ว่าแต่คุณแต้วนี่ซ้อเจ้าโอ๋หรือป่าว

บ้านดงละคร..ขนาดไปปั่นตอนกลางวัน..โดยเฉพาะคนที่อยู่หลัง..น่ากลัวมากๆ..มันวังเวงหลอนๆยังวิกลๆ
ถ้าจะไปปั่นตอนกลางคืน..ผมขอบายครับ..ขอนอนนับดาวอยู่ที่เต้นท์ดีกว่า..กุ๊กๆกู๋..บรือออ..ขนลุก

นอนในเต้นท์ก็โดน...ผีขยำหัว

PoP_Saithong เขียน:นอนในเต้นท์ก็โดน...ผีขยำหัว

แล้วไม่กลัว...ผีหันหัว....หรือครับ