ThaiMTB.com

ซาปา เป็นเมืองในฝัน ที่เรามีความมุ่งมั่นตั้งใจจะไปให้ถึง มาเป็นระยะเวลา 1 ปีเต็ม
เรารู้ดีว่าการเดินทางไปซาปาด้วยจักรยานนั้นจะเต็มไปด้วยอุปสรรคยากลำบากแค่ไหน แน่ละ เบื้องหลังของอุปสรรคนั้นคือความงดงามที่เราต่างก็ฝันที่จะไปให้ถึง
เราจึงทำการบ้านมาไม่น้อย ด้วยการประกาศให้ใคร ๆ รู้ทั่วกัน ว่า "ฉัน ..จะไปซาปา" ปฏิทินไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่ทำงาน ถูกขีดคร่อมพร้อมเขียนกำกับว่า-----ไปซาปา----
เราซ้อมปั่นผ่านความลำบาก โหด ร้อนแล้ง อย่าง ทริปตาก -แม่สะเรียง ขึ้นดอยอินทนนท์ (ขออนุญาตนำสรุปทริปเสือบุญชัย เสือสระแก้วมานะคะ)
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=56&t=43733

เราซ้อมยืนระยะปั่นให้นานที่สุดในแต่ละวัน ด้วยการปั่นไปไหว้พระที่นครพนม
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=56&t=80468

และซ้อมขึ้นเขาชันอีกครั้งที่เขาใหญ่-เขาเขียว ก็เพื่อการนี้

เราสะสมวันลาพักผ่อนข้ามปี ด้วยการแทบไม่ได้ลาพักผ่อนเลยในปีที่ผ่านมา

แผนการเดินทางของเราถูกเลื่อนมาด้วยความจำเป็นสุดวิสัยของหัวหน้าเมืองเดช อาจทำให้สมาชิกที่คึกคักที่สุดกลายเป็นตกผลึกเหลือกันเพียง 3 คน
เพื่อนสมาชิกหลายคนได้ทักท้วงด้วยความห่วงใย เราทุกคนได้แต่ขอขอบพระคุณจากใจจริง
หากแต่จะทำอย่างไรได้ หัวใจของเรา ไปรออยู่ที่ซาปา ตั้งเดือนกรกฎาคมโน่นแล้ว

ด้วยระลึกเสมอว่า ซักวันหนึ่ง เราอาจต้องเดินทางไกลเพียงลำพังในที่ที่เราไม่เคยรู้ ว่าอยู่ที่ใด หนทางจะเป็นอย่างไร หากแต่ครั้งนี้ เรารู้ว่า บางที อาจมีอุปสรรคที่ไม่สามารถคาดคะเนล่วงหน้าได้ แต่นั่น ก็ไม่ได้หมายถึงเหตุผลที่จะทำให้เราหยุดการเดินทางลง

เพราะชีวิต .... คือการเดินทาง
เพราะเราเลือกแล้ว.... เราจะไป !!

เมื่อตกผลึกแล้วจึงเหลือสมาชิกเดินทางกันเพียง 3 หนุ่ม และ 1 สาวสวยที่สุด โดยเริ่มเดินทาง วันที่ 10 ตุลาคม. -24 ตุลาคม 2552

จากนี้ไปโปรดติดตาม Adventure SAPA กับเสือเมืองเดช ณ บัดนี้

ขอแนะนำผู้ร่วมทริปจากซ้าย พี่บังมะห์ จากนราธิวาส เสือเมืองเดช เราเอง และพี่สมหมาย ฉายา sea falcon pattaya

เราออกเดินทางตั้งแต่ ตีห้าด้วย VIGO รับหัวหน้าเมืองเดชที่ยืนชะเง้อรอที่บ้านสมชัยประดับยนต์ 6 โมง เมื่อเช้า ตีสี่กว่าบังมะห์โทรมาว่าเดินทางถึงขอนแก่นแล้ว แรกทีเดียวกะจะให้รอเราที่นั่น ตอนนี้เปลี่ยนไป ให้นั่งรอที่หนองคาย วึ่งพี่หมาย ไปนอนรอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

เสียงเฮียบุ๊ง บุญชัย ส่งสายมาตลอดระยะการเดินทาง ฝากฝังให้ช่วยดูแลบังมะห์ด้วย เฮอะ ๆ แทนที่จะฝากให้หนุ่ม ๆ ดูแลเรา
ดูอีกมุมนึง บังมะห์ หลังนั่งรถจากนราธิวาสถึงหนองคาย ระยะทางเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ระยะเวลากว่า 24 ชั่วโมง บังมะห์คนนี้นี่แหละที่เราห่วงนักหนา ว่าอุตส่าห์นั่งรถมาตั้งไกล เพียงเพื่อจะมานั่งรถอีกตั้งไกล เท่านั้นละหรือ อีกไม่นาน ก็รู้ บังมะห์ ออกอาการตื่นเต้น กระปรี้กระเปร่าพร้อมเดินทางเต็มที่

พี่หมายพัทยา กับคู่ใจและกางเกงขาสั้นหมวกแก็บที่ถูกใจบรรดาสาว ๆ เมืองเวียด

คราวนี้ มาดูพาหนะคู่ใจ กับสัมภาระกันบ้าง

คันนี้ ของหัวหน้าเมืองเดช

คันนี้ Missile Stout ของเราเอง ที่เห็นแขวนต่องแต่งนั่น มะขามป้อมแช่น้ำผึ้ง ไว้ใช้เป็นยาสารพัดในการเดินทาง

ที่หนักหนาสาหัสกว่าใคร ราวกับจะเป็นเป็นเดือนเนี่ย สมกับคนเดินทางไกลจริง ๆ ของบังมะห์ค่ะ จะไม่ให้เยอะยังไงได้ มีครบเครื่องตั้งแต่ยางนอก ยางใน อะไหล่จะเป็น และรวมถึงเครื่องครัว อาทิ ชุดเตาแก๊ส หม้อหุงข้าว และยังรวมไข่สดอีก 10 ฟอง แหมโตย

คันนี้ เจ้าของยืมคุมอยู่แล้ว ขาไปหนะไม่เท่าไหร่ คอยดูตอนขากลับเถอะ ไม่รู้จะเอาของฝากไปฝากใคร

บ่าย 2 โมง พบกันที่นัดหมาย ด่านป่าไม้หนองคาย ก่อนถึงสะพานมิตรภาพประมาณ 3 กม. เราฝากรถไว้ที่นี่อีกครั้ง หลังจากครั้งแรก เราก็มาฝากเมื่อคราวที่ไปหลวงพระบางปีโน้น จนถึงวันนี้ ก็ยังไม่เคยพบหัวหน้าป่าไม้ เจ้าของสถานที่ฝากรถเลย

พี่หมายกับบังมะห์ มารออยู่ก่อนแล้ว

ทุกคนพร้อมเดินทาง

พี่บัง ตามมา

หัวหน้าเมืองเดชดูเหมือนจะคล่องเรื่องการเขียนเข้าเขียนออกนอกประเทศบ่อย กุลีกุจอไปหยิบเอกสารมาให้กรอก

กรอกเสร็จแล้ว ระหว่างนั้นมีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งเตือนว่าอย่าทิ้งสัมภาระไว้ห่างตัว โดยเฉพาะกล้องถ่ายรูปหรืออุปกรณ์ที่หยิบฉวยง่าย ประเดี๋ยวมันจะเปลี่ยนเจ้าของ ขอบคุณนะคะ

จะข้ามสะพานกันแล้ว เจอป้ายหยุด บอกบังมะห์ว่าเรากำลังเดินทางออกนอกประเทศกันแล้วถ่ายรูปกันหน่อย

กรอกบัตรเข้าเขตลาว ดูเหมือนหัวหน้าเรามีความสุขจังเลยนะ

ขั้นตอนการขอผ่านแดนทั้งสองแห่งไม่ยุ่งยาก ไม่นานเกินรอ ทั้งที่เป็นวันหยุด โดยเฉพาะที่ด่านไทย ก่อนออกให้ถ่ายรูปสวย ๆ เพื่อบันทึกข้อมูลไว้ด้วย ถามเค้าว่ายิ้มได้มั้ย เค้าบอกเอาเลย เอาก็ฉีกยิ้มเต็มที่ สมใจ

ระหว่างนั้น พี่หางแฮ้มส่งคนมารับเพื่อนำพวกเราไปส่งที่สถานีขนส่ง เวียงจันทน์ซึ่งมีระยะทางห่างจากที่นี่ประมาณ 20 กม. ดูเวลาแล้วน่าจะทันพอดี ที่นี่ ก็เหตุการณ์เปิ่นครั้งแรก เพราะหัวหน้ากะจะนั่งหน้า ไหง จะขึ้นนั่งที่นั่งคนขับซึ่งอยู่ด้านซ้ายซะงั้น

มารอติดตามชมต่อครับ ทริปนี้ ดูน่าสนุก... อยากรู้ขั้นตอน เข้าลาว หรือเขาประเทศอื่น จังครับ แบบว่ายังไม่เคยไปลาวเลย..
แล้ว ในรูปนี่ ด่าน ตม ไหนเหรอครับ .. ปั่นข้ามสะพานข้ามแม่น้ำโขงได้เลยเหรอครับผม...
เดี๋ยวจะติดตามชมต่อนะครับ

http://www.bondstreettour.com/8_trip_ga ... _train.htm

ระหว่างรอพี่เค้าโพสต่อ ผมเลยไปหาบรรยากาศของเมือง ซาปา มาดูก่อน เลยเอามาฝากให้ดูกันจะได้ไม่เซง......

โอ๊ตนนท์ เขียน:มารอติดตามชมต่อครับ ทริปนี้ ดูน่าสนุก... อยากรู้ขั้นตอน เข้าลาว หรือเขาประเทศอื่น จังครับ แบบว่ายังไม่เคยไปลาวเลย..
แล้ว ในรูปนี่ ด่าน ตม ไหนเหรอครับ .. ปั่นข้ามสะพานข้ามแม่น้ำโขงได้เลยเหรอครับผม...
เดี๋ยวจะติดตามชมต่อนะครับ

สวัสดีจ้ะ โอ๊ตนนท์
ขอบคุณที่มาเยี่ยมชม สงสัยโอ๊ตนนท์ คงไปไกลจนไม่มีโอกาสออกเดินทางใกล้ ๆ อย่างเมืองลาว
เข้าลาว ไม่ยากค่ะ มี Passport ที่มีวันหมดอายุเหลือมากกว่า 6 เดือน ก็ใช้เดินทางได้แล้วค่ะ
เมื่อถึง ตม. ก็แจ้งความจำนงค์ โดยกรอกเอกสารตามแบบฟอร์มที่ ตม. กำหนด แค่นั้นก็สามารถเดินทางได้แล้วค่ะ
ภาพที่เห็น เป็นตม. ไทย-ลาว ด้านจังหวัดหนองคาย พอยื่นเรื่อง ถ่ายรูปเสร็จ ก็ปั่นข้ามสะพานมิตรภาพข้ามแม่น้ำโขง พอถึงฝั่งลาว ก็ยื่นเรื่องอีกครั้งเพื่อเข้าลาว จากนั้น หากต้องการปั่น ก็ปั่นไปเวียงจันทน์ได้เลย เผอิญครั้งนี้ เราต้องรีบให้ทันเวลารถดดยสาร พี่หางแฮ้ม ส่งรถุมารับ จึงไม่ได้ปั่นหลังจากทำเรื่องผ่านแดนลาวเสร็จ

myjj เขียน:http://www.bondstreettour.com/8_trip_ga ... _train.htm

ระหว่างรอพี่เค้าโพสต่อ ผมเลยไปหาบรรยากาศของเมือง ซาปา มาดูก่อน เลยเอามาฝากให้ดูกันจะได้ไม่เซง......

ขอบคุณค่ะ myjj ที่มาช่วยคั่นเวลา แต่เปิดไม่ได้นะคะ

ตะกี้นี้ ความจริงเขียนไปตั้งเยอะแยะ เน็ตหลุด เฮ้อ! ต้องเริ่มใหม่ อะ ว่ากันต่ออีกนิดนะคะ

เพราะเราต้องรีบเดินทางให้ทันรถโดยสาร เวียงจันทน์-อุดมไชย ซึ่งออกเวลา 16.00 น. ยื่นเรื่องผ่าน ตม.ลาวเสร็จ พี่หางแฮ้ม แม้ติดงาน ก็ส่งคนมารับ

พอไปถึง บขส. เวียงจันทน์ รถกำลังออกจากท่า พอดี หลังจากยกจักรยานส่งเข้าห้องเก็บสัมภาระข้างล่างเสร็จ เราก็เลือกที่นั่งได้เลย

หัวหน้าเมืองเดช วิ่งไปซื้อตั๋ว จ่ายไปก่อน 2,480 บาท เฉลี่ย คนละ 620 บาท ค่าระวาง รถถีบ คันละ 120 บาทจ่ายเป็นบาทไทย เป็นเงินกีบเท่าไหร่ คูณ 250 ค่ะ

รถออกมาได้ไม่นาน ก็จอดพักครั้งแรก เห็นมีร้านค้า เราลงไปซื้อนมและน้ำดื่มพอประทังความหิวไปก่อน
เพราะรู้มาว่ารถจะพักทานอาหารที่เมืองกาสี
พอเลยวังเวียงก็มืดมากแล้ว มองไม่เห็นวิวข้างทาง ป่วยการที่จะนั่งลืมตาเห็นแต่พวกเดียวกัน นอนดีกว่า

พอถึงท่าเรือ รถจอดพักอีกครั้ง คราวนี้ ชักจะหิวแล้วสิ เลยลงไปซื้อข้าวเหนียว/ไข่ต้ม เผื่อพี่บังมะห์ด้วย
จะได้ไม่เปื้อนมือ แล้วหลับต่อ

อีกครั้ง ที่รถจอดในที่ที่ไม่มีร้านค้า เค้าจอดทำไม่หว่า เออ ลงไปยืดเส้นยืดสายก็ดีเหมือนกัน พอลงไป ก็ได้คำตอบ ผู้ชาย ก็เดินเข้าป่าไป ซักพักก็เดินกลับมา บ้างก็สูบบุหรี่ข้างรถ
ส่วแม่ยิง ก็เดินข้ามถนนฝั่งตรงข้าม หายเข้าป่าไป ซักพักก็เดินกลับมา อ๋อ! ไปเข้าห้องน้ำ

เรา ไม่รู้ ว่าเมื่อไหร่ รถจะจอดเข้าห้องน้ำอีก เลยรีบไปใช้บริการบ้าง

แห่ะ ๆ สบายดี

รถพักรับประทานอาหารที่เมืองกาสี ครึ่งชั่วโมง ถึงหลวงพระบางประมาณ ตีสาม กว่าจะถึงอุดมไชย 8 โมงครึ่ง
ระหว่างทาง มีเหตุระทึก รถดับและไหลลงเขาหลายครั้ง แรกทีเดียวก็ตระหนกนิดหน่อย แต่มาคิดอีกที ไม่มีใครชำนาญทางยิ่งกว่าผู้ที่ใช้รถสัญจรเป็นอาชีพทุกวัน อีกอย่าง เค้าก็คงรักชีวิต ไม่ต่างจากเรา แถมซ้ำ ถ้ามันต้องมีเหตุสุดวิสัยจริง ๆ ก็ดีเหมือนกัน .... เพื่อนคงเยอะดี

ดึก ๆ หน่อย เราเริ่มแยกย้ายกันไปจับจองที่นอนกัน
พี่บังมะห์ ไปนอนที่นั่งท้ายรถอย่างสบายหลังจากนั่งรถมานานกว่า 24 ชั่วโมงแล้ว

ส่วนเรา พี่หมายและหัวหน้าเมืองเดช ได้นอนบนเก้าอี้คนละ 2 ที่นั่ง สบาย (ตามอัตถภาพ)

8.30 น. พาหนะคันงามนี้ ก็พาเราไปถึงเมืองอุดมไชยอย่างปลอดภัย

ความจริง มีรถโดยสารอุดมไชย-เมืองใหม่อยู่เหมือนกัน แต่เพื่อประหยัดเวลาตามที่เราประชุมตกลงกันว่า เนื่องจากเวลาที่มีจำกัด เราจะปั่นในเมืองเวียดนามให้มากที่สุด หากมีเวลาเหลือ จึงจะปั่นในลาว ดังนั้นขาไป เราตั้งใจจะเหมารถอุดมไชย-เมืองขวา แต่หลังจากไปทราบราคารถเหมาว่าคิด 8 แสนกีบ (4,000 บาท)

ตั้งหลักด้วยการดื่มกาแฟปลุกตัวเองกันซักหน่อย พร้อมทั้งกางแผนที่วางแผนการเดินทางร่วมกัน

ซักพัก เจ้าหน้าที่คนเดิม มาถามเราใหม่ว่า เราจะไปไหน พอเราบอกว่า จะไปเมืองขวา เค้าก็บอก ว่าเมื่อครู่นี้ ฟังผิด 8 แสน นั้น สำหรับราคาไปเมืองหลวง(พระบาง) ถ้าเมืองขวา 6 แสน จึงต่อรอง ได้ในราคา 5 แสนกีบ (2 พันบาท) เราตกลงทันที

พอเราแจ้งความจำนงค์ ว่าเราต้องการเดินทางไปให้ทันรถเมืองใหม่- เดียนเบียนฟู ซึ่งมีอยู่เพียงวันละเที่ยว เจ้าหน้าที่ก็โทรแจ้งรถคันนั้นให้รอ และแจ้งให้เราทราบ ว่ายังไง เราก็ไปทัน ใจชื้นขึ้นเป็นกอง ...กำไรแล้ว

ระหว่างทาง รถเหมาจอดพักที่ทางแยกไปพงสาลี ให้เราแวะตลาดนัดคนภูเขา ที่มีกันเพียงเดือนละครั้ง เราทุกคน ไม่ขอลงไปดู ด้วยเหตุว่า ตอนนี้ เรารีบไปก่อน เดี๋ยวขากลับ เราคอยแวะก็ได้

เที่ยงตรงพอดี เราเดินทางถึงเมืองขวา ซึ่งที่นั่น เราต้องต่อเรือ ข้ามฟากแม่น้ำอู ซึ่งสามารถข้ามได้ 2 วิธี โดยเรือโดยสาร หรือ แพขนานยนต์

หัวหน้าเมืองเดชเจรจาเรียบร้อย เราข้ามด้วยเรือกัน คนละ 3 พันกีบ คิดเป็นเงินบาทไทย ให้หารด้วย 250 ค่ะ

ขณะรอเรือโดยสารกลับมารับเรา แพขนานยนต์ข้ามมาส่งผู้โดยสารพอดี ตะโกนถามเรา ว่าไปด้วยมั้ย คนละ 5 พันกีบ (20 บาท) หัวหน้าเมืองเดช บอก ไม่ไป ถ้าไปเรือ หนะ 3 พันกีบ ที่สำคัญ กระเป๋าหัวหน้าเมืองเดช ส่งข้ามไปกับเรือลำนั้นแล้ว อ๊ะ ตกลง รอเรือกลับมารับ (ถูกกว่าตั้ง 2พัน)

เรา 4 คนพร้อมสัมภาระตกลง ลงเรือลำเดียวกัน โดยการนำของหัวหน้าเสือเมืองเดชและความเห็นของพวกเราทุกคน ว่า เอาไง เอากัน

พอข้ามฟากได้ เราก็ได้หัวเราะลั่น เค้าเก็บตังค์ค่าโดยสาร 5 พันกีบ ก็ไหงตะกี้ บอกว่า 3 พันล่ะ
3 พันหนะ ค่าคนโดยสาร ส่วนค่ารถถีบ คันละ 2 พัน ครับ

โดนค่ะ โดน

พอมองหารถยนต์โดยสารที่จะไปเมืองใหม่ เมื่อครู่ยังเห็นอยู่นี่นา ถามคนแถวนั้น ก็ชี้บอก อยู่ข้างบน พอเราปั่นรถขึ้นไป พบว่ากำลังซ่อม แล้วบอกว่า รถจะออก บ่าย 3 เพราะถึงแม้ออกตอนนี้ ก็ต้องไปติดทางก่อสร้างที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 9 กม.ข้างหน้านี้ พอดี กว่าจะเปิด ก็ 5 โมงเย็น

เราดูนาฬิกาตอนนี้ เที่ยงครึ่ง เค้าปิดทำทาง บ่ายโมง ถึง 5 โมงเย็น ไปตอนนี้มีลุ้นว่าจะทันหรือไม่ ดีกว่ารอไปกับรถโดยสาร ที่ต้องออก 5 โมงเย็น เราเปลี่ยนเสื้อผ้า ทาครีมกันแดด สวมเครื่องป้องกัน และออกเดินทางทันที

และเราก็พบสภาพถนนเช่นนี้ ในอีกไม่กี่อึดใจ