ขี่ไปเที่ยวมา เลยมาเล่าให้ฟังกันเพลินๆครับ
การเดินทางอันยาวนานเริ่มต้นขึ้น เวลาตีสี่ของวันจันทร์ที่ผ่านมา
ผมเริ่มเตรียมตัวการปั่นทางไกลตั้งแต่หลายวันก่อน
เอาเสื้อผ้าสองสามตัว เลือกเอาตัวที่มีน้ำหนักเบาที่สุดมาก่อน ใส่ถุงพลาสติก(ภาษาเหนือเรียก"ถุงแซ่ว") เผื่อต้องเจอฝน
เตรียมร่างกาย โดยไม่ปั่นไปไหนเลยสองวัน เล่นเทนนิสก็ไม่วิ่ง ฮ่ะๆ
ซื้อเคาน์เตอร์เพนมาไว้ด้วย
4.00น. (บ้านเชียงใหม่)
ตั้งมือถือให้ปลุกตอนตีสี่ ตื่นเต้นจัดกับการเดินทางไกลครั้งแรกของตัวเองบนจักรยาน
ทั้งที่ไปปายมาจนนับไม่ได้ว่ากี่ครั้ง
มีทั้งขี่มอเตอร์ไซค์ อันนี้บ่อยสุด ขับรถยนต์ อันนี้ก็ไม่ใช่น้อย นั่งรถเมล์ นี่เคยครั้งเดียว นั่งรถตู้ นี่ก็ครั้งเดียว
แต่สำหรับจักรยานเคยเห็นแต่คนอื่นปั่น ย๊อกแย๊ก ย๊อกแย๊ก เวลาเราผ่านไประหว่างทางไปปาย
ครั้งนี้มันเลยตื่นเต้นคละเคล้ากับหวาดหวั่นเล็กน้อย
ทำให้ตีสองครึ่ง ตาก็ลืมขึ้นมาโดยไม่ต้องใช้เสียงปลุกใดๆ
จนต้องสะกดจิตตัวเองว่า
"นอนต่อเว้ย เดี๋ยวขี่ไม่ไหวนะเอ็ง"
จนได้ตื่นอีกทีตอนตีสี่
4.30น. เริ่มปั่น
- maesae3.jpg (40.61 KiB) เข้าดูแล้ว 1205 ครั้ง
ปิดประตูรั้วเสร็จ รอบตัวก็เข้าสู่ความเงียบ
ล้อเริ่มหมุนเวลา 04.38 ออกจากหมู่บ้านเลี้ยวเข้าสู่ถนนใหญ่
จากเดิมที่เคยมีรถวิ่งไปมา เช้าวันนั้นเงียบสนิท
ปั่นไปได้ไม่ถึงสิบกิโล...ฝนก็เริ่มโปรย
คำถามแรกของการเดินทางก็ตามมา...
"ตูมาทำอะไรอยู่ที่นี่"
มืดก็มืด ฝนก็ตก เริ่มง่วงนอน(เพราะตื่นเต้นจัด นอนไม่หลับ) แถมปั่นจักรยานอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืด
แต่ไม่ได้แล้ว จะให้ถอยหลังกลับตอนนี้ เห็นทีจะมองหน้าตัวเองไม่ได้ไปอีกนาน
มาแล้วก็ต้องลุยต่อ
05.00
ปั่นเลย อ.แม่ริม มาซักหน่อยก็ถึงทางแยกที่จะเป็นทางลัดไป อ.ปาย
เป็นทางเล็กๆ เข้าหมู่บ้าน ผ่านโรงเรียนนานาชาติเปรมฯด้วย
จากทางเรียบๆเริ่มมีเนินเขามาให้ได้เปลี่ยนเกียร์
จากเนินเล็กๆ เริ่มมีสูงขึ้นตามลำดับ
แล้วภาพของ"ป่าเห้ว" ก็แว๊บเข้ามาในสมอง เพราะจำได้ว่าเส้นทางนี้ต้องผ่าน "ป่าช้า" ที่ว่าตั้งสามที่เป็นอย่างน้อย!!!
ก่อนออกจากบ้านก็ไม่เคยนึกถึงว่าการขี่จักรยานคนเดียวผ่านป่าช้านี่มันจะสยองขนาดไหน
แต่พอจักรยานค่อยๆพาตัวเองเข้าไปสู่ถนนด้านหน้าของป่าช้าที่แรก
จากคนที่ไม่ค่อยจะกลัวอะไร
ก็มีความรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที จากสันหลังไล่ขึ้นมาจนถึงท้ายทอย และลามไปจนถึงหัว
รู้เลยว่าไอ้อาการขนหัวลุกเนี่ย มันอย่างนี้นี่เอง
ใครไม่เคยเห็นป่าช้าทางเหนือ ผมจะบรรยายให้ฟังนะครับ
บริเวณที่เป็นป่าเห้วหรือป่าช้าเนี่ย รอบๆจะไม่มีบ้านเรือนผู้คนอยู่เลย แถมใกล้ๆก็จะมีต้นสักสูงชะลูดขึ้นอยู่มากมาย
เวลาแสงจันทร์ส่องผ่านใบสักลงมาที่ด้านล่าง มองไปก็จะเห็นเป็นเงาตะคุ่มตะคุ่ม ไหวไปมา
ผ่านจากแนวต้นสักไปก็จะเป็นลานกว้างที่มี "แท่น" ตั้งอยู่เด่นเป็นสง่า
คงไม่ต้องบอกนะครับว่าแท่นที่ว่าเนี้ย เอาไว้ทำอะไร
และถัดไปจากแท่นนั้นก็จะเป็นศาลาสำหรับคนที่มาร่วมพิธี
แล้วก็เข้าสู่แนวต้นสักอีกครั้ง
เป็นไงครับ พอเห็นภาพหรือยังครับ
ตอนนี้ไม่รู้แรงมันมาจากไหน ผมปั่นแบบสุดแรง ไม่มองไปข้างๆเลย ได้แต่จ้องไปที่ไฟสว่างของบ้านหลังข้างหน้าที่อยู่ไกลลิบๆ
สยองมากครับ ขอบอก
ฟังอย่างเดียวอาจไม่ถึงใจ ขอเชิญท่านๆไปลองได้ครับ
ผมลองมาแล้ว และขอไม่ลองอีกครับ บรื๋ยยยยยย
โชคดีที่ป่าช้าแรกเป็นทางเนินที่ไม่ชันมาก
ใช้เวลาไม่นานก็ผ่านมาได้
6.00
ปกติแล้วหกโมงเช้านี่ มันน่าจะสว่างแล้วนะครับ
แต่ตอนที่ผมปั่นอยู่เนี่ย มันกำลังอยู่ระหว่างแนวป่ารกๆรอยต่อระหว่างสองหมู่บ้าน
แสงอาทิตย์ตอนเช้าก็เลยยังผ่านมาไม่ถึง
แล้วไอ้ที่โล่งอกว่าผ่านป่าช้าไปหมดแล้ว มันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น
เพราะเนินสูงตรงหน้าที่ผมต้องใช้เกียร์ 2-3 ปั่นขึ้น
มองไปก็เห็นศาลาของป่าช้ากำลังรอผมให้ผ่านไปอยู่นั่นเอง
ตอนนี้ขนไม่ลุกแล้วครับ
ได้แต่หัวเราะกับตัวเองว่า "มึงบ้าแล้ว มึงบ้าแน่ๆ"
โชคดีที่เสียงเพลง MP3 ในหูไม่ใช่เพลงของ Thee Chaiyadej แต่เป็น เสียงหวาน น่ารัก สดใสของน้อง Colbie
เลยทำให้ช่วงปั่นผ่านป่าเห้วสุดท้ายผ่านไปได้แบบ ซาบายยยย ซาบายยยยยยยย.....
7.00
แดดมาแล้ว
เป็นเช้าที่อากาศสดใส ด้านหน้าเป็นแนวเขาที่หมอกขาวโรยตัวอยู่ตรงตีน
ใกล้เข้ามาเป็นทุ่งนาเขียว และตรงกับช่วงที่ข้าวออกรวง
บางที่เป็นสีเขียว บางที่เป็นสีเหลืองอร่าม
ผู้คนเริ่มออกจากบ้านมาซื้อกับข้าวจากร้านขายกับข้าวเล็กๆแถวบ้าน
ขี่ผ่านไปเริ่มเห็นคนมายืนรอพระ เพื่อใส่บาตรตอนเช้ากันแล้ว
และผ่านไปซักพักก็ผ่านพระของวัดแถวนั้น ออกมาเดินรับบาตรเช่นกัน
ความตื่นตระหนกกับการไม่คุ้นเคยเส้นทางเมื่อชั่วโมงก่อน หายวับไปไม่ทันรู้ตัว
เป็นเช้าที่ขี่จักรยานด้วยความสดชื่น
หมอกเช้าเย็นๆผ่านเข้าปอดแบบเต็มที่
ตอนนั้นคิดว่า
"ชีวิตมันจะต้องการอะไรมากกว่านี้อีก
แค่ได้อยู่กับสิ่งแวดล้อมดีๆ กับครอบครัวดีๆ เพื่อนดีๆ ผู้คนรอบข้างดีๆ
แล้วชีวิตจะต้องการอะไรอีก"
8.00
ข้อมูลตอนที่เตรียมตัวปั่น บอกว่า ต้องดื่มน้ำเยอะๆ อย่าให้ขาดน้ำ
แต่ไม่เห็นมีใครบอกเรื่องเข้าห้องน้ำ
เอ่อ ..คือ
พอเริ่มสว่าง น้ำที่กินเข้าไปตลอดทางที่ปั่นมา ที่ร่างกายใช้ไม่หมด มันก็เริ่มหาที่ออก
แต่ทว่า มันสว่างแล้วน่ะสิ
ปั้มน้ำมันไม่ต้องพูดถึง ผ่านปั้มสุดท้ายมาตั้งแต่ยังไม่สว่างโน่น
เป็นเรื่องที่ต้องหาห้องน้ำเข้า
จำได้ว่ามีร้านกาแฟ "แป้นเกล็ด" ที่เคยพักเหนื่อยตอนที่ปั่นคราวก่อน
แต่ก็คิดอยู่นิดนึงว่า มันยังเช้าอยู่แล้วเค้าจะเปิดหรือยังหว่า
ปั่นไปจนเกือบถึง เห็นร้านอยู่ไกลๆ เห็นสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวอยู่ด้านหน้า
ในใจคิด "รอดตายแล้ว"
แต่พอมาถึงร้านก็พบว่า ประตูรั้วยังปิด ร้านก็เพิ่งเริ่มเปิด ไอ้เราก็เป็นคนขี้เกรงใจเสียด้วย
เอาวะ ปั่นต่อ เดี๋ยวคงมีที่ปล่อยของ...
จะบอกให้ครับว่า การปั่นจักรยานขึ้นดอยโดยใช้เกียร์ 1-2 พร้อมกับปวดฉี่ เนี่ย ไม่ฮาเลยครับ
คิดว่า ไม่น่าเลยกรู ขอเค้าเข้าห้องน้ำซะให้เสร็จก็ไม่ต้องมาหน้าเขียวหน้าเหลืองอย่างนี้
หลังจากเลี้ยวออกมาจากร้านแป้นเกล็ดแบบผิดหวัง ก็พบกับมหกรรมการขึ้นเนินแบบนอนสต๊อปครับ
ขึ้น ขึ้น ... ขึ้น แล้วก็ขึ้นครับ
เกียร์มีอยู่เท่าไหร่ งัดมาใช้ให้หมดครับ
- maesae13.jpg (64.17 KiB) เข้าดูแล้ว 1202 ครั้ง
ถ้านับเวลาตั้งแต่ซื้อจักรยานมาจนถึงวันที่ปั่นไปปายนี่ก็สองอาทิตย์พอดี
การปั่นขึ้นเขาครั้งนี้ไม่หนักเท่าครั้งก่อนแล้ว อาจเพราะเริ่มชิน และเตรียมตัวมาหลายวัน
ทั้งกินอาหารตุนไว้(ราวกับเป็นหมีขั้วโลก จะจำศีลช่วงฤดูหนาวก็ไม่ปาน) นอนพักให้เต็มที่
และไม่ใช้กำลังขาเลยเป็นเวลาสองวัน!!
ทางขึ้นเขาเริ่มมีมากจนชิน
การขี่ด้วยเกียร์ 1-1 เริ่มมีให้เห็นบ่อยขึ้น
ทุ่งนาเขียวเริ่มถูกแทนที่ด้วยป่าทึบ แต่ก็มาพร้อมกับแสงแดดที่แรงขึ้น
เงาไม้สูงๆข้างทางเลยช่วยให้การขี่ ดูสบายๆ ขึ้นมาบ้าง
10.00น.
ระหว่างขี่มีกลุ่มมอเตอร์ไซค์ใหญ่ (Big Bike) ขี่ผ่านไปบ้าง
ก็ให้นึกถึงตอนที่ตัวเองขี่มอเตอร์ไซค์มาปาย แล้วผ่านคนที่กำลังปั่นไปในเส้นทางเดียวกัน
ตอนนั้นคิดว่า เค้าเก่งจัง แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะขี่เร็ว แถมคิดก็ช้า คิดจะโบกมือทักทายก็ผ่านไปเป็นร้อยเมตรแล้ว
ช่วงขึ้นเนินชันๆ มีรถกระบะคันหนึ่งแซงไปช้าๆ
แล้วก็มีเสียงหญิงสาวพูดดังๆจากรถคันนั้นให้ได้ยินว่า "บ๊าย บายยยยย"
เงยหน้ามองไปก็เห็นสาวน้อยโผล่หน้าต่างออกมาโบกมือทักทาย ทันควันเราก็โบกมือตอบไปเช่นกัน
เรี่ยวแรงที่มันเริ่มหมด ก็กลับมาพร้อมกับ กำลังใจจากคนแปลกหน้านั่นเอง
อีกครั้งที่กำลังปั่นขึ้นเนิน
ได้ยินเสียงรถมาจากด้านหลัง พอรู้สึกว่ารถนั้นใกล้เข้ามา ก็มีเสียง "ปี้นๆ" ดังขึ้น
หันไปมองก็เห็น มือขาวๆ โผล่มาโบกมือทักทายจากกระจกด้านหลัง
ก็เช่นเดิม เราก็โบกมือตอบไป
เรี่ยวแรงที่มันเริ่มหมด ก็กลับมาพร้อมกับ กำลังใจจากคนแปลกหน้านั่นเอง (โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง)
ครั้งสุดท้ายที่เจอเรื่องประทับใจแบบเต็มๆ คือช่วงการ จูง
เนินหฤโหดลูกหนึ่งที่ชันจนแม้แต่เกียร์ต่ำสุดแล้วก็ยังเอาไม่ขึ้น จำใจ(หรือเต็มใจก็ไม่รู้)ลงมาจูง
อาจไม่เท่ห์ แต่เอาเหอะ เหนื่อยค่อดๆ ขอพักเดินหน่อย
ระหว่างจูงขึ้นเนินอยู่ ก็มีรถบรรทุกพ่วง มีเสาเข็มขนาดยาวแบกอยู่ด้วยค่อยๆแซงผ่านไป...แบบสโลว์โมชั่น
ผมคิดอยากจะเกาะท้ายรถพี่เค้าไปด้วยจัง
คิดยังไม่ทันจบความ รถพี่เค้าก็จอดห่างไปซักยี่สิบเมตร บนเนินลาดๆ
เราก็คิด "เอ... พี่เค้าเปลี่ยนเกียร์หรือเปล่าหว่า หรือว่าจอดรอเรา"
แต่จังหวะนั้นมันก็ทิ้งช่วง นานกว่าการเปลี่ยนเกียร์ของรถปกติ
เราก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า พี่เค้าคงรอให้เราไปเกาะมั้ง
ผมเลยตัดสินใจรีบวิ่งจูงจักรยานไปจนถึงท้ายรถ เล็งหาที่จับเหมาะๆ แล้วก็เกาะติดหนึบด้วยแขนขวา แขนซ้ายประคองแฮนด์จักรยาน
แล้วพี่รถบรรทุกก็ค่อยๆออกตัวอย่างช้าๆ ขึ้นเนินไปแบบเอื่อยๆ พาผมและจักรยานสูงขึ้น สูงขึ้น
จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของเนิน ความเร็วของพี่เค้าเริ่มมากขึ้น ผมก็สละยานแม่
พอปล่อยมือ ผมมองไปที่กระจกมองข้างของพี่เค้า ก็เห็นพี่คนขับโบกมือไหวอยู่ตรงที่นั่งคนขับ
เลยทำให้ผมมั่นใจว่า
"น้ำใจจากคนแปลกหน้า" มันมีอยู่จริงๆ
11.00น.
พักแป๊บ เดี๋ยวมาเขียนต่อครับ
