เป็นมือใหม่หัดปั่นคะ เพิ่งซื้อจักรยานเมื่อวันที่ 5 ธันวาคมที่ผ่านมา
ซื้อจักรยานพับ Tern Link D8 ที่ซื้อจักรยานพับมาเพราะต้องแบกขึ้นห้องพักชั้น3คะ
และที่สนใจซื้อจักรยานเพราะสนใจอยากออกกำลังกายลดน้ำหนักและเผื่ออนาคตจะปั่นไปทำงาน(ประหยัดค่ารถดีคะ)
เป็นคนไม่มีความรู้ในเรื่องจักรยานเลย ที่ซื้อมา พี่ช่วยดูๆและแนะนำให้ซื้อคะ เลยซื้อตามพี่บอก
พอซื้อมาก็ไม่กล้าปั่นขึ้นถนนคะ เพราะปกติพ่อแม่จะให้ปั่นจักรยานในบริเวณบ้านเท่านั้น....
แล้วยิ่งเห็นการขับรถของคนในกรุงเทพแล้วนั้น ยิ่งทำให้ไม่กล้าเข้าไปใหญ่
ใจอยากปั่น แต่ไม่กล้า กลัวนั้น กลัวนี้ สุดท้ายตัดสินใจหากลุ่มปั่นแล้วกัน
อย่างน้อยไปก็ปลอดภัยกว่าไปคนเดียวเนอะ
หลังจากเข้ากลุ่ม Bike Joy ได้ไม่กี่วัน ลุงและป้า พี่ๆก็ชวนไปออกทริปแรก 140 โล
เอิ่ม...140 โล เอาไงดี วันหยุดเราก็ว่างด้วย ไม่อยากอยู่เฉยๆ เอาไงเอากัน ไปก็ไป ไม่ไหวก็มีรถให้นั่งกลับ
วันไหนว่างๆก็ไปปั่นหลบรถกับพี่ๆบ้าง ปั่นไปกินข้าวบ้าง บลาๆๆ
จนกระทั่งถึงวันออกทริป
ป้าตุ๊BJ ชวนหลานปั่นเไปทำบุญบ้านชาวคณะไบค์จอยสาขามหาชัยแต่บ้านอยู่สมุทรสงคราม...อา. 21 ธค. 2557
ตื่นเต้นตื่นตั้งแต่ตี 4 กินอะไรไม่ลงเพราะเช้าเกินไป แต่ก็ต้องกิน โดนบังคับ แม้กลืนไม่ลงก็ต้องกิน..
ทริปนี้ขอยืมจักรยานเสือภูเขาของป้ามาปั่น เพราะรถพับตัวโปรดไม่ไหวแน่ๆ
ประสบปัญหาครั้งใหญ่เมื่อใช้เกียร์ไม่เป็น!!!!
ความกลัวแทรกซึมเข้าร่างกาย ใช้ไม่เป็นเลย ใครสอนก็ไม่เข้าใจ งงมากๆ อะไรจานใหญ่ จานกลาง จานเล็ก งานนี้ตายแน่ๆ
เมื่อรวมพลจนครบก็เริ่มปั่นจากวัดมะพร้าวเตี้ยไปเส้นพระราม2
ตอนเช้าอากาศหนาวมากๆๆๆ แต่อากาศก็ดี สดชื่นดี มีคนปั่นจักรยานตอนเช้าก็เยอะเหมือนกัน
ปั่นไปก็มีพี่ๆคนอื่นมาสมทบเยอะขึ้น ท่าทางเก่งๆกันทั้งนั้น
ระหว่างปั่นก็เจอกลุ่มจักรยานที่ปั่นเส้นนี้อยู่หลายกลุ่มเหมือนกัน จักรยานคนปั่นเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย??
ปั่นไปสักแปบ ความรู้สึกเหมือนพี่ๆเขาเริ่มปั่นเร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะลมมันดันท้ายหรือยังไง เราก็พยายามปั่นตามท้ายให้ทันพี่ๆเขา พยายามอัด เหนื่อยมากๆ ก็พยายามตามให้ทัน
จนกระทั้งไม่ไหวแล้ว แต่ที่แน่ๆเห็นไมค์ติดรถตัวเลขอยู่ที่ 31
เกิดอาการอึ้งไปสักพัก คิดในใจว่า 31 แล้วหรอเนี่ย พี่ๆเขาปั่นไปได้ยังไงกัน นี่เราอัดมาแทบตายแล้วนะยังตามไม่ทันเลย ทำไงดี??
ณ จุดนั้นอยู่กลาง 3 แยก เราอยู่กลางแยกพอดีเลย พี่ๆเขาไปไกลขึ้น ไกลขึ้น รู้สึกแย่มากๆเลย
จนพี่ๆทีมหลังมาสมทบแล้วดันหลังให้เรา
ตอนนั้นรู้สึกว่า เราเป็นตัวถ่วงพี่ๆเขามากๆเลย ได้แต่ขอโทษที่พี่ดันหลังให้
แต่พี่เขาบอกว่า ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆเป็น ค่อยไป ไม่ต้องปั่นตามพี่ๆขาแรงหรอก ปั่นข้างหลังกับพวกพี่ก็ได้ (น้ำตาซึมเลยล่ะ พี่หล่อมากๆเลยนะรู้ไหม หนูจำชื่อพี่ไม่ได้ แต่จำพี่ได้แม่นเลยล่ะคะ)
และก็มาถึงจุดพัก ไม่ได้พูดหรือถ่ายรูปใดๆเพราะเหนื่อยมากๆ พี่ๆเขาเห็น ก็ยกนิ้ว Like ให้ ตอนนั้นไม่มีคำพูดอะไร ก็รู้สึกดีมากๆเลยล่ะ พี่ๆก็เอาช็อคโกแลคมาให้กิน ไม่กินก็ไม่ได้ โดนบังคับกิน และให้กำลังใจเราใหญ่เลย
เริ่มปั่นกันต่อ คราวนี้พี่ๆลุงและป้าแนะนำหลายๆอย่าง ไหนจะเรื่องเกียร์ที่ยังไม่เข้าใจสักที
และก็ตามดูดพี่ๆเขาอีก ตามดูดพี่ๆเขาก็กลัวชนพี่เขา กลัวทำให้พี่ๆเขาล้มอีก จิตตกเลยล่ะ
ปั่นไปสักพักเจอสะพาน…..สะพานพิฆาต ฆ่ากันทั้งเป็น ยิ่งใช้เกียร์ไม่เป็นอยู่ มาเจอสะพานสูงๆอีก ไม่นะ ฆ่ากันชัดๆ!!!!!
ขึ้นสะพานอย่างทุลักทุเล เคยปั่นขึ้นสะพานปิ่นเกล้า 3 ครั้ง ไม่เหนื่อยเท่าครั้งนี้เลยจริงๆนะ
เส้นนี้สะพานถี่มากๆ จะถี่ไปไหนกัน อยากทุบสะพานทิ้งเหลือเกิน เหนื่อยนะรู้ไหม แง่ๆ
และแล้วก็กัดฟันปั่นไปจนได้ ถึงจุดพักสักทีที่วัดอะไรก็ไม่ทราบ วัดมีโบธถ์ใหญ่ๆ มีรูปปั้นสิงโตตัวใหญ่ๆ พี่ๆเขาไม่มีท่าทางเหนื่อยกันเลย เก่งกันจัง เราสินั่งหมดแรงเลย
และกินๆๆๆๆยัดเข้าไป ไม่ชอบเลยจริงๆ แต่ก็ต้องทำตามพี่ๆเขาแนะนำมา
พักเสร็จก็ปั่นกันต่อ ปั่นไปถึงไหนแล้วไม่รู้มีนาเกลือทั้ง 2 ฝั่ง ลมเย็นดีจัง อากาศน่านอน
และแล้วลุงกับป้าก็ให้พี่ๆเขาแรงปั่นตามอัธยาศัย เท่านั้นแหละคะ
พี่ๆเขาหายวับไปกับตา ปั่นกันไวมากๆๆๆ
ว้าว...สุดยอดเลย แต่ก็น่ากลัวนะ ปั่นกันไวๆแบบนั้น ไม่กลัวรถชนกันบ้างหรอ (จิตตกอยู่คนเดียว)
อย่างห่วงคนอื่นเลย ห่วงเราก่อนดีกว่า ยังงงๆเกียร์อยู่เลย ลองใช้ผิดใช้ถูกอยู่ก็มันส์ไปอีกแบบ
พี่ๆก็ยังให้คำแนะนำดีๆตลอดเส้นทาง
ปั่นมาเจอพี่ๆเขาแรงพักอยู่ (แหม สบายจังนะ อิจฉา) และก็ไปกันต่อ
จนกระทั่งปั่นมาเจอสะพานสุดท้าย!!!
สะพานทางโค้งไปขวามือ สูงดีจริงๆ ปั่นขึ้นไป ปั่นขึ้นไป ไม่ไหวจริงๆ เหยียบไม่ลงแล้ว ขาไม่มีแรงเหยียบแล้ว เห็นพี่ๆเขาปั่นผ่านไปทีล่ะคน ทีล่ะคน
ในใจก็คิด ปั่นผ่านเราไปแล้ว ทีล่ะคน ทีล่ะคน ไม่ยอม....ไปด้วย!!!!!
ใช้แรงเหยียบปั่นไปจนผ่านสะพานนี้ไปจนได้ (ฮือๆ ปวดร้าว คงไม่เจอสะพานอีกแล้วนะ)
ปั่นไปสักแปบก็ถึงจุดหมาย บ้านพี่โด้ สมาชิกกลุ่ม Bike Joy
ถึงสักที หมดแรงคะ ไม่หิวเลยคะ นั่งอิ่มทิพย์อยู่สักพักถึงจะกินได้
นั่งกินข้าวกับพี่ๆลุงป้า อาหารเยอะดีคะ อร่อยด้วย เสียดายเอาขนกลับไม่ได้ หนักจักรยาน
นั่งพูดคุยแชร์ประสบการณ์ต่างๆ ทั้งเรื่องจักรยาน เรื่องสุขภาพ และอีกมากมาย
สนุกดีคะ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอผู้คนที่หลากหลายแบบนี้ สังคมจักรยานไม่ได้แย่อย่างที่คิดเลยนะเนี่ย
หลักจากพักกันเสร็จได้เวลาปั่นกลับ
จริงๆลุงกับป้าและพี่ๆไม่ให้ปั่นกลับคะ เพราะกลัวเราไม่ไหว แต่ดื้อคะ ไม่ยอม จะปั่นกลับด้วยนี่นา
สุดท้ายลุงและป้าก็อนุญาตคะ เย้!!!!
คือ ความรู้สึกของเราเหมือนแบบว่า ไหนๆขาไปก็ปั่นมาด้วยกันแล้ว ขากลับจะให้เรานั่งรถกลับคนเดียวก็กะไรอยู่ รู้สึกไม่ดีคะ ไม่ไหวค่อยว่ากันทีหลังเนอะ หุหุ
เอาล่ะปั่นกันต่อ แดดแรงๆ แต่ไม่กลัวเพราะทาครีมและกันแดดรวม 9 ชั้นแล้ว หึหึ
โชคดีนะที่ทริปนี้มีลม ถ้าแดดแรงแล้วไม่มีลม ท่าทางจะน็อคแน่ๆ
ขากลับปั่นที่ความเร็ว 20-25 มากกว่านี้ไม่ไหวแล้วคะ ฝึกใช้เกียร์ด้วยค่อยเป็นค่อยไปเนอะ
ไม่กล้าถามมาก เพราะกลัวจะเป็นตัวถ่วงของลุงป้าและพี่ๆเขา เลยพยายามลองผิดลองถูกเอง
ปั่นมาถึงจุดพักสักที อ่า อยากนอนในห้องน้ำปั้มจัง เย็นสบาย
ขอบคุณรถเซอร์วิชที่ขนไอติมจากบ้านพี่โด้มาบริการตลอดเส้นทาง อร่อยจริงๆคะ
เอาล่ะ ไปกันต่อนะ
หายนะเริ่มเกิดเมื่ออาการเจ็บก้นตามมา แง่ๆ ปั่นแล้วเจ็บก้น
เจ็บมาก ถึงมากที่สุด และสุดของที่สุด แบบว่าลงหลุมเล็กๆก็สะเทือนไปถึงทรวงใน
โอ้...พระเจ้า มันเจ็บจนชาแล้วเจ้าคะ ปั่นมากี่กิโลแล้วไม่รู้ แต่นี่แน่ๆ ก้นหนูไปแล้ว!!!!
หลุม สะพาน รถบรรทุก ฝุ่น อะไรจะเยอะขนาดนี้
ปั่นไปเริ่มใช้เกียร์ได้แล้ว(มั้ง) ขึ้นสะพานได้ดีขึ้น รู้สึกดีกว่าตอนขามาเยอะเลยล่ะ
ปั่นมาถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆได้พักปั้มสุดท้าย
พี่ๆแนะนำให้เอาน้ำทาเทราดแขนกับขา มันช่วยได้ (ไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไม มันเปียกนะ ไม่ชอบเลย)
แต่พอปั่นต่อเท่านั้นแหละ เย็นจังเลย น่านอนมากๆเลยล่ะ แต่ก็ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยล่ะ
ปั่นไปเรื่อยๆเหนื่อยมากๆเลย เริ่มปวดตามตัว ง้ามมือ ก้น ต้นคอ
เมื่อไหร่จะถึงนะ??? นานแล้วนะ ยังไม่ถึงอีกหรอ????
ปั่นไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็ถึงเอง ไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ ยังไม่ถึงอีกหรอ???
เริ่มจะหมดแรงแล้วนะ!!!!
พยายามตั้งสติ เพราะเริ่มง่วง ใครมาสกิดนั้นล้มแน่ๆ ตื่นๆๆๆๆ เดี๋ยวจะถึงแล้วนะ อีกนิดนึง!!!!
โชคดีที่ล้อของป้ารั่ว จึงได้พักปะยาง
ได้พักแล้วรู้สึกดีมากๆๆๆๆ พี่ๆเอาของมาแบ่งให้กิน แม้เป็นของที่ไม่ชอบกินก็กินคะ ไม่มีตัวเลือกมาก กินๆไปไม่งั้นไม่มีแรงปั่น
ปะยางเสร็จก็ปั่นกันต่อ ถ้าจำไม่ผิดอยู่ตรงเดอะมอลล์บางแคแล้วล่ะ เย่ๆๆๆ ใกล้แล้วๆๆ
กี่โมงแล้วก็ไม่รู้ ฟ้ายามเย็น ลมเย็นๆ น่านอนดีจริงๆ
ตัวเริ่มปวดๆเหมื่อยๆชาๆล้าๆ แต่ยังไปต่อได้ ตั้งสติไว้นะ
และแล้วก็ถึงความจริงปั่นมาถึงวัดมะพร้าวเตี้ยสักที วิญญาณจะหลุดออกจากร่างเลยล่ะ
เอาซ๋ะหมดแรง กลับบ้านไม่ถูกเลย
ลุงและป้า พี่ๆก็ต่างชมเราใหญ่เลย เก่งมากๆ ปั่นจบทริปได้ ณ ตอนนั้นสมองไม่สั่งการ หมดแรง อยากนอนมากๆ แต่ก็รู้สึกดีมากๆเลยล่ะที่ปั่นมาถึง
ไม่คิดว่าตัวเองจะปั่นได้ขนาดนี้ ทั้งๆที่เป็นทริปแรก เพราะความดื้อของเรานี่แหละ
ประสบการณ์จากทริปนี้
ทำให้รู้จักผู้คนมากขึ้น ได้ความรู้ในหลายๆเรื่องที่ไม่เคยรู้ ได้มิตรภาพ น้ำใจ ความเชื่อเหลือของทุกคน ทำให้หนูปั่นจบทริปนี้มาได้
ขอบคุณลุงป้าและพี่ๆทุกคนที่ร่วมปั่นทริปนี้คะ ขอบคุณจริงๆ ไว้โอกาศหน้าไปปั่นด้วยกันอีกนะคะ
ปล.ขอโทษที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาเลยเพราะเหนื่อยจัดๆ มีแต่รูปในแอพคะ
ฝึกซ้อมบ่อยๆก็จะตามคันหน้าทันครับ
