ThaiMTB.com

เป็นทริปทางไกลครั้งที่2สำหรับไอ้คันจิ๋ว ที่ซื้อมาเฉพาะเดินทางไกลๆ บรรทุกขี้นเครื่อง ขึ้นรถไฟได้ง่ายๆไม่ยุ่งยาก เอามาลงเพื่ออยากจะบอกว่า ถ้าต้องการรถพับสำหรับทัวร์รื่ง ที่มีการขึ้นเขาชันๆ มีลุยทางขรุขระ ผมแนะนำคันนี้เลยครับ มันนุ่มสุดยอดเลย แล้วรายละเอียดการเดินทางจะนำมาทะยอยลงครับ

ปูเสื่อ รอชม ครับ

รอดูหนังผจญภัย ลุยเดี๋ยวด้วยคนครับ

ดูเพื่อให้เกิดความอยากกับเขาบ้าง รอติดตามนะครับ

จัดเลยครับ รอชม

ทริปนี้เกิดจากเพื่อนเกาหลีคนเดิมที่เคยมาพักบ้านผม ได้ไปเที่ยวหาเพื่อนคนจีนที่เมืองLinyi มณฑลซานตงและเอาจักรยานไปขี่เล่นด้วย
พอทราบข่าวเลย ได้โอกาส เอาไอ้ตัวเล็กไปลอง เพราะคันนี้ตั้งใจเอาไว้ไปออกทริปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศไกลๆ เพราะพับแล้ว
สามารถสะพายได้ไม่หนักมาก หลังจากจองตั๋วแอร์เอเซียไป-กลับ กรุงเทพ-Wuhan รวมค่าขนจักรยาน ค่าอาหารสองมื้อ ค่าน้ำหนักกระเป๋าสองลูก ทั้งหมด9300บาทแล้ว ก็ต้องมานั่งวางแผนว่าจะไปยังไง จะจองตั๋วรถไฟในจีนอย่างไร เพราะถ้าไปซื้อที่สถานีส่วนใหญ่ตั๋วจะหมดไม่ค่อยมี ต้องซื้อล่วงหน้าอย่างน้อย3-7วัน ยิ่งพูดภาษาจีนไม่ได้ด้วย ลำบากแน่ๆ เพราะที่จีนหาคนพูดภาษาอังกฤษได้น้อยมาก ผมเองเคยไปจีนมาสิบกว่าครั้ง แต่ก็พูดได้แค่ไม่กี่คำ ส่วนใหญ่ไปกับทัวร์หรือมีคนพูดจีนได้ไปด้วย ครั้งนี้ไปคนเดียวรู้สึกกลัวๆ เลยต้องจองตั๋วรถไฟกับเว็บไทยที่รับจอง ส่วนโรงแรมก็จองกับเว็บ Ctrip.com เว็บนี้ดีมาก เพิ่งเคยใช้ครั้งแรก เราสามารถจองโรงแรมโดยยังไม่ต้องจ่ายเงิน ไปจ่ายเองที่โรงแรมได้เลย ทีแรกยังคิดว่า มันจะเชื่อใจได้ไหมเนี่ย แต่คิดในใจ ไม่ได้ก็ไปตายเอาดาบหน้า เงินยังไม่ได้จ่าย ไม่เป็นไร โรงแรมที่จีนจะมีสองประเภท ถ้าเป็นโรงแรมท้องถิ่น ขนาดเล็ก ราคาจะถูกมาก คืนละ250-500 แต่จะไม่สามารถให้คนต่างชาติพักได้ เพราะไม่มีใบประกอบการสำหรับต่างชาติ ส่วนโรงแรมที่ต่างชาติพักได้ก็จะมีราคาแพง บางเมืองผมเคยเดินหาที่พักเป็นสิบๆแห่งกว่าจะเจอแบบที่ต่างชาติพักได้ ดังนั้นจองไว้ก่อนดีกว่า ก่อนไป2สัปดาห์ แทบไม่ได้ทำอะไรเปิดดูแต่แผนที่ในกูเกิ้ล วางแผนเส้นทางที่จะไปขี่ แล้วปริ้นจากคอมเก็บไว้40-50แผ่น เพราะที่จีนเราไม่สามารถใช้โปรแกรม Google,Google map,LineหรือFacebookได้ ก่อนไปลงทุนซื้อGPS อีกหนึ่งตัว โหลดแผนที่จีนไว้ด้วยกันพลาด

ช่วงนั่งเครื่องได้นั่งติดกับวัยรุ่นจีนหน้าตาดี เลยลองทักทาย ปรากฎว่าพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก เพิ่งกลับมาจากเที่ยวอินโดนีเซีย2เดือนกับไทย2อาทิตย์ เพิ่งเคยมาไทยครั้งแรก บอกคนไทยเป็นมิตรมาก เค้ากำลังจะกลับไปที่Shenyang แต่จะนั่งรถด่วนไปจากWuhan แต่ถ้าไม่มีตั๋วก็จะนอนค้างที่ Wuhan ก่อนหนึ่งคืน โชคดีแล้วเรา ได้คนพาไปสถานีรถไฟแล้ว พอไปถึงทีสนามบินWuhan international ต้องเดินไปที่สนามบินภายในประเทศที่มีขนาดใหญ่กว่าสนามบินนานาชาติ อีกประมาณ5นาที เพราะสถานีรถบัสอยู่ที่นั่น พอเดินไปถึงเห้นคนกำลังต่อแถวซื้อตั๋วคิวยาวเหยียด ดูขั้นตอนการซื้อตั๋วจนขึ้นรถแล้ว นึกในใจว่าถ้าต้องทำเองด้วยตัวคนเดียว ลำบากแน่กรู..

สุดยอดครับ น่าสนุกครับทริปนี้

รอชมหนังยาวครับ

รอชมด้วยคนครับ

ตามไปดู เอาแบบเล่าสนุกสนุกนะ

พัดพร้อม ถั่วต้มพร้อม ป๊อบคอร์นพร้อมคร๊าบบบบ

หลังจากซื้อตั๋วเสร็จ เดินหารถบัสที่จะไปสถานีรถไฟ พอไปถึงรถ เป็นรถมินิบัสนั่งได้ประมาณ15ที่นั่ง มองหาที่เก็บของใต้ท้องรถเพื่อใส่จักรยาน ปรากฎว่าไม่มี นึกในใจเอาล่ะซวยแล้วกรู น้องคนจีนเลยเดินไปถามคนขับ ปรากฏว่ามีช่องให้ใส่กระเป๋าอยู่ที่ด้านหน้าบนรถ เลยรีบขึ้นเอาจักรยานไปใส่ไว้ก่อน แต่พอคนหลังขึ้นมา เค้าเอากระเป๋าใส่ไม่ได้ พี่แกเลยยกจักรยานเราออกแล้วเอาทับไว้ข้างบน เสียงดังโครมคราม เลยต้องลุกไปช่วยพี่แกจัดวางใหม่ โชดดีครั้งที่2 ช่วงนั่งบนรถ ได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ภาษาไทย หันไปทัก ปรากฎว่าเป็นผู้บริหารซีพีที่ประจำอยู่ที่จีน มาทำงานที่นี่สิบกว่าปีแล้ว ผมเองรู้ว่าที่จีนมีบริษัทซีพี แต่ไม่รู้ว่าว่ามีตั้ง100กว่าสาขา น่าภูมิใจเหมือนกันที่เราสามารถเข้ามาทำตลาดที่นี่ได้ ตกลงผมได้เพื่อนที่จะไปสถานีรถไฟ เพิ่มอีกคน ซึ่งพี่แกใจดีมากอุตส่าห์เอาตั๋วที่เราจองจากเมืองไทยไปแลกเป็นตั๋วจริงให้ พรุ่งนี้ตอนขึ้นรถ เราจะได้ไม่ต้องมาเข้าคิวแลกตั๋วอีก ส่วนน้องคนจีน ซื้อตั๋ววันนี้ไม่ได้ เลยจองตั๋ววันพรุ่งนี้เช้า ผมเลยชวนนอนด้วยกัน เพราะผมจองมาจากไทยแล้ว

หลังจากนั้นผมกับน้องเหอ ก็ได้ออกหาโรงแรมที่ผมจองผ่านเว็บกัน เอาชื่อโรงแรมให้คนแถวนั้นดู 3คนบอกไม่ตรงกันซักคน ทำเอาเราหลงทางเสียเวลาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายโทรไปที่โรงแรมๆส่งคนขับรถเก๋งมาหาเรา แต่พอรู้ว่าผมเป็นคนไทย โรงแรมบอกว่าไม่รับคนต่างชาติ คุยยังไงก็ไม่เป็นผล เราเลยต้องหาโรงแรมกันใหม่ ในบริเวณนั้นมีอยู่โรงแรมเดียว ที่รับต่างชาติได้ คืนละ1500บาท ผมจะจ่ายเองทั้งหมด แต่น้องเหอไม่ยอยบอกออกกันคนละครี่ง ทางโรงแรมบอกให้เอาจักรยานไปจอดในห้องได้เลย เสร็จแล้วเราออกไปหาข้าวกินพร้อมเบียร์คนละกระป๋อง แล้วกลับเข้ามานอนเพื่อรอไปเดินเที่ยวตอนค่ำๆ

เช้ามาเราแยกจากกันเพื่อขึ้นรถไฟหัวกระสุนไปยังเมืองของแต่ละคน ผมเองไปเมืองXuzhou ระยะทาง650กว่ากิโลใช้เวลา4ชม.กว่าๆค่าตั๋ว1500บาท ช่วงเข้าไปรอรถต้องสะพายจักรยาน1คัน แขนอีกข้างสะพาย กระเป่า2ใบ ส่วนคอแขวนกระเป๋าลูกหน้า ดูพะรุงพะรังพอสมควร เดินไปไหนมีแต่คนมอง สถานีรถด่วนจะดีอย่างคือกว้างขวางมากดูดีกว่าสนามบินอีก คนไม่แย่งกันขึ้นเหมือนรถไฟธรรมดา เป็นห่วงแต่ว่าถ้าขึ้นไปแล้วไม่มีที่วางจักรยานลำบากแน่ แต่โชคดีที่ขึ้นไปแล้วมีช่องว่างให้วางจักรยานได้พอดี สิ่งอำนวยความสะดวกบนรถด่วนดีกว่าดีกว่าบนเครื่องบินแอร์เอเซียอีกครับ