>>>ความฝันไม่มีวันหมดอายุ<<<

[foresthang]

ผมเปิดสวิชเครื่อง GPS ตัวเก่าที่ยังความจำยังดีอยู่ ค้นหาจุดที่บันทึกไว้ว่า เต๋อชิง แล้วเราก็เริ่มออกเดินทาง
ไปตามถนนที่ค่อนข้างวุ่นวายของเมืองที่กำลังปรับปรุง ก่อสร้างกันอย่างอึกทึก แต่เราก็ใช้เวลาช่วงสั้นๆ
ในการเดินทางผ่านจุดวุ่นวายก่อนออกสู่ถนนสายหลัก G214 เส้นทางสู่หลังคาโลก.... กรุงลาซา
เขตปกครองพิเศษของจีน สายนี้

[foresthang]

....ที่ตั้งของเมืองแชงกรีล่า ตั้งอยู่บนที่ราบสูง ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลบ้านผมประมาณ 3 กิโลเมตร เส้นทางของวันนี้
เราต้องไต่ข้ามยอดเขาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลเกือบ 3600 เมตรแล้วก็ดิ่งลงเขาสู่ระดับ 2000 เมตร
ระยะทางแห่งความสุขนี้ กว่า 20 กม....
....ขณะไต่ระดับไปตามไหล่เขาออกจาเมืองแชงกรีล่า ที่ราบเบื้องล่างคือพื้นที่เกษตรกรรม เพาะปลูกและ
เลื้ยงสัตว์ วัดซงส้านหลินยังคงเด่นตระหง่านสวยงามทุกครั้งที่หันไปมองแม้เราจะเดินทางออกมาไกล...
ผมบอกลาซงส้านหลิน บอกลาแชงกรีล่าด้วยความรู้สึก อ้อยอิ่งอาลัย ....ชีวิตนี้สั้นนัก สั้นเกินกว่าจะรู้จะเห็น
สรรพสิ่งมากมายให้ครบถ้วนได้ ... และผมก็ไม่ได้หวังมากมายขนาดนั้น....แค่อยากให้รู้ว่า รักนะ
ลาก่อน ซงส้านหลิน ลาก่อน แชงกรีล่า

[foresthang]

ฝูงนกกระเรียนหลายสิบตัวหากินอยู่ในพื้นที่เพาะปลูก โดยไม่ได้ตื่นตกใจผู้คนมากนัก....
...ผมมารู้ภายหลังจากการดูรายการโทรทัศน์ของจีนว่า จีนมีโครงการอนุรักษ์นกกระเรียน
อย่างต่อเนื่องและจริงจัง

[foresthang]

เราไต่เขาขึ้น-ลง มาเรื่อยๆ ไม่รีบร้อนเพราะแผนวันนี้ นอนเตนท์ จึงปล่อยให้ระยะทางเป็นอิสระเพราะเรา
ไม่ต้องหาเมือง หาโรงแรม แต่เมื่อถึงเวลาพอสมควร ก็ต้องเริ่มมองหาทำเลที่พัก บางครั้ง เราพบที่พักที่
พอใจก่อนถึงเวลาที่สมควร เราก็ยอมที่จะพัก และยอมเสียเวลาและระยะทางที่จะปั่นได้อีกในวันนั้น
แต่ความสุขของการได้พัก กางเตนท์ ทำอาหาร นั่งพูดคุย และสำรวจไปรอบๆ มันก็เป็นสิ่งที่ได้มาทดแทน
ระยะทางที่เสียไป....เราดิ่งลงเขามาเจอแม่น้ำสายหนึ่ง... Jincha River ช่วงที่กั้นพรมแดนเสฉวน กับยูนนาน
ใกล้กับเมือง benzilan ผมมองจากริมทางหลวงข้ามแปลงข้าวบาเลย์ที่โยกพริ้วตามแรงลมเย็นที่พัดวูบวาบไปมาไม่ขาดสาย
มีพื้นที่ว่างริมแม่น้ำ...มีกลุ่มต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา และอำพรางสายตาภายนอกพอให้เราเป็นส่วนตัวได้บ้าง
แทบไม่ต้องมีคำถาม ทันทีที่ผมจอด บังสาครจอดรถแล้วลงไปสำรวจพื้นที่ด้วยเวลาอันรวดเร็ว...

[foresthang]

เต้นท์ถูกจัดการด้วยเวลาอันรวดเร็ว อาหารมื้อเย็นแบบง่ายสำเร็จลงแค่รินน้ำร้อนแล้วกวนๆ กินกับน้ำพริกนรก
แพ็คเล็กๆ ....อิ่มง่ายๆ สบายไปอีกมื้อ

....หลังจากเดินสำรวจถ่ายภาพไปรอบๆพื้นที่ ก็กลับมาที่โต๊ะกาแฟข้างกองไฟ บังสาครวุ่นอยู่กับการเขียนบันทึก
ผมชงกาแฟ นั่งกุมให้มือมันอุ่นก่อนยกขึ้นจิบแล้วปล่อยไหลลงลำคอด้วยกลิ่นหอมขมที่ร้อนผ่าว...
จันทร์เต็มสีขาวดวง โตโผล่พ้นเมฆขาวใกล้ยอดเขา ตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด...มองอยู่ไมทันไร ก็หลบเข้าก้อนเมฆที่ดูจะหนาขึ้นทุกที
นานๆ จะเห็นรถบรรทุกวิ่งไปตามถนนฝั่งตรงข้าม (มณฑลเสฉวน) อากาศเย็นลงเร็วมาก กองไฟเล็กๆ มอดลงแล้ว
บรรยาการเงียบเชียบหนาวเหน็บ เสียงบังกรนเบาๆหลังจากเข้านอนไม่นานนัก....
ผมนอนคิดถึงบ้าน...ทุกคนที่บ้านจนหลับไปตอนไหน...ไม่รู้

[foresthang]

มันเป็น cLip ครับลองดู หากเครื่องแรงๆ กด HD ด้วยก็จะน่าดูยิ่งขึ้น

http://www.facebook.com/photo.php?v=707 ... 854&type=3

[congto]

มันเป็น cLip ครับลองดู หากเครื่องแรงๆ กด HD ด้วยก็จะน่าดูยิ่งขึ้น

http://www.facebook.com/photo.php?v=707 ... 854&type=3

ได้เห็นแค่บางส่วนยังชุ่มชื่นหัวใจเลยครับ

[foresthang]

มันเป็น cLip ครับลองดู หากเครื่องแรงๆ กด HD ด้วยก็จะน่าดูยิ่งขึ้น

http://www.facebook.com/photo.php?v=707 ... 854&type=3

ได้เห็นแค่บางส่วนยังชุ่มชื่นหัวใจเลยครับ

ขอบคุณที่ติดตามและแวะมาทักทายครับคุณ congto เอากล้อง GoPro ไปไม่ค่อยได้เล่นเลย
ได้คลิปมาน้อยไปหน่อย

[foresthang]

ฟังเพลงประกอบภาพลองดูหน่อยเป็นไร....
เผื่อลดความรำคาญในการบ่น บรรยาย ของผมลงบ้าง

[youtube]b10GB_F1wY4&feature=youtu.be[/youtube]

[raiarj]

ขอบคุณครับ ประทับใจมากครับ

[foresthang]

ขอบคุณครับ ประทับใจมากครับ

ขอบคุณที่แวะมาทักทายนะครับ....
อย่าลืมแวะมาอีกนะครับ...ยังอีกไกลกว่าจะถึงจุดหมาย

[foresthang]

ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บ เสียงลมพัดอู้ต้นไม้กิ่งไม้ไหววูบวาบ มองออกไปนอกเตนท์ ไร่ข้าวบาเลย์
ที่ในชีวิต ผมเพิ่งจะได้สัมผัสของจริงเมื่อวานตอนเย็นนี่เอง พลิ้วไหวด้วยแรงลม ไม่หยุดนิ่ง...ยามเช้า หนาวเหน็บ
ซะขนาดนี้ อะไรจะดีเท่า กองไฟและกาแฟ ถึงจะตื่นเช้าแต่เราดูจะอ้อยอิ่งซึมซับ ละเลียดบรรยากาศหนาวไม่ยี่หระ
ว่าจะต้องไต่เขาขึ้นไปอย่างเดียว สู่ความสูง 4300 เมตรจากระดับน้ำทะเล ที่ห่างออกไป ราว 70 กม. ....
....ข้าวโอ๊ตกับน้ำพริกนรก ตามหลังกาแฟเข้าไปแบบง่าย แล้วเริ่มเก็บข้าวของ...ยางล้อหน้าของผมแบนอีกแล้ว
หลังจากที่มันแบนทุกเช้ามาสอง-สามวันแล้ว ตั้งแต่ก่อนถึงแชงกรีล่า อาการแบบนี้คงมีเศษลวดหรือหนามฝังอยู่ในยางนอก แต่ผมก็หาไม่เจอ...และก็ไม่หา ผมแค่สูบลมโดยไม่เปลี่ยนยางในก็ไปได้ทั้งวัน แต่เช้ามาก็แบนอีก...
....จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็เคลื่อนย้ายขึ้นสู่ทางหลวง G214 อีกครั้ง...ร้องทัก “หนีห่าว” ขณะเดินผ่านป้า
ที่นั่งถอนหญ้าอยู่ในแปลงข้าวบาเลย์ ใกล้ๆ กับที่เรากางเตนท์

[foresthang]

เดินทางเลียบแม่น้ำ Jincha มาไม่นานนักก็ถึงเมือง Benzilan แวะหาน้ำและขนมติดกระเป๋าไปเล็กน้อย
เส้นทางตั้งแต่นี้มุ่งหน้าสู่ยอดเขา ไป๋หม่า ยอดเขาที่หิมะขาวโพลน... นั่นแหล่ะผมบอกบังแล้ว สูง ขาว
ที่ผมบอกน่ะ ถ้าจะผ่านให้ได้ มันทั้งหนาวและเหนื่อยนะ ตอนแรกบังสาครดูกระดี๊กระด๊า แต่ตอนนี้เริ่ม
ควานหายาดม......
ดูเหมือนพื้นที่เกษตรที่นี่เขาจะทำกันแบบละเอียด ในไร่องุ่น มีการแซมด้วยข้าวบาเลย์ หรือสตรอบอรี่
อย่างที่บอกผมไม่เคยสัมผัสข้าวข้าวบาเลย์เลยในชีวิต ขณะผ่านชาวบ้านกำลังเก็บเกี่ยวข้าวบาร์เลย์
ในไร่องุ่น ผมลงไปพูดคุยทั้งๆที่รู้ว่าเราจะพูดให้เขารู้ได้แค่สองคำ คือ “หนีห่าว” และ “เซี่ยเซี่ย”
นอกนั้นภาษากาย มือไม้ไหวว่อน แล้วผมก็ได้ข้าวบาเลย์มา ประมาณ 10 รวง ถึงบัดนี้ยังไม่ได้ลองเพาะเลย
กลัวมันไม่งอก...

[foresthang]

….การเดินทางทางของเราเป็นไปแบบช้าๆ เนิบๆ ....อยากจะเร่ง แต่กลัวไม่รอด จอดถ่ายภาพบ่อยครั้ง...
ทุกครั้งที่เหนื่อย และทุกครั้งที่เห็นภาพสวย บางครั้งผมกับบังสาครทิ้งช่วงห่างกันจนมองไม่เห็น .....
.....โค้งแล้วโค้งเล่า เลิกหวังไปนานแล้วว่าเมื่อผ่านโค้งนี้จะเจอป้ายลงเขา.....ก้มหน้าก้มตาปั่น
อย่าแหงนหน้ามองไกลนัก เพราะมันจะท้อ เพราะที่แหงนจนเมื่อยคอ เราก็ไม่เห็นยอดเขา
.... อย่าคิดถึงยอดเขาที่จะถึง เพราะมันไม่ใช่วันนี้ ....ผมชิดขอบทางเมื่อมีเสียงเครื่องยนต์ตามหลังใกล้เข้ามา
“Thailand Thailand” เสียงดังออกมาจากมินิแวนที่แซงผ่านผมไปไม่เร็วนัก ผมขนลุกซู่ รอบขาเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ต้ว
ยกมือโบกหยอยๆ สอง สามครั้ง มองตามมินิแวนคันนั้นจนลับหายไปกับสันเนินเบื้องหน้า.....
ผมจอดรอบังสาครที่ตามหลังมาห่างพอสมควร ทันทีที่บังสาครตามมาทันผมบอกเล่าเรื่องการทักทาย...
“Thailand Thailand” สำเนียงเหมือนเชียร์กีฬาทีมชาติไทยเลยว่ะ....เราปั่นคุยกันมาจนถึงยอดเนิน..
มินิแวน คันนั้นจอดข้างทาง มีชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ 6-7 คน ยืนอยู่สองข้างทาง....ทุกคนมีกล้องตัวโตๆ
บางคนมี GoPro พวกเขาเล็งมาและถ่าย ถ่าย ถ่าย...คนไทย...ความรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ทันทีที่
รู้ว่าพวกเขาคือคนไทย.... "ดีใจจังที่เจอคนไทย" ผมบอกเขาไปตรงๆในความรู้สึก...
“ผมภูมิใจมากกว่า” คือคำพูดที่ใครบางคนตอบกลับมา....ผมหันไปมองธงชาติไทยผืนเล็กที่สะบัดพลิ้วไหว
อยู่บนปลายเสาเตนท์ ที่ดัดแปลงเป็นเสาธงติดอยู่ที่แร็คหลังจักรยานคู่ใจ ด้วยความภาคภูมิใจ
........เราพูดคุยสอบถามที่มาที่ไปกันพอสมควร....แล้วพวกเขาก็จากไป
ทิ้งความรู้สึกดีมากมาย ใว้ให้ผมแบกเดินทางต่อไป....ขอบคุณมิตรภาพ ขอบคุณกำลังใจที่หยิบยื่นมา
.....ขอบคุณ....

[foresthang]

เรื่องราวเพียงน้อยนิดของพวกเขาที่ผมเห็น...