+++ปั่นไปตามใจฝัน ปอยเปต-เสียมเรียบ-พนมเปญ-ไพลิน+++

[มุก]

ศิลปะของเขา ของเราแยกกันแทบไม่ออกเลย

[มุก]

ปั่นมาได้ประมาณ17km ถึงตัวเมืองกำปงธม

[มุก]

เราแวะกินมื้อสายที่เมืองกำปงธม ร้านนี้ครับ

[มุก]

รูปปั้นที่เป็นอนุสรณ์แบบนี้พบเห็นได้แทบทุกเมือง

[มุก]

เมืองกำปงธม

[มุก]

..ผมปั่นสบายๆ โดยไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ข้างหน้า จะทำให้ผมลำบากสุดๆกับวันนี้ เพราะฟ้าคลื้มเริ่มตั้งเค้า มีทีท่าว่าฝนจะตก ลมเริ่มแรง แรงขึ้นเรื่อยๆ ผมถ่ายภาพพายุน้อยๆขณะที่ยังพัดไม่แรงมากเอาไว้ ขณะที่คุณปกรณ์อยู่ข้างหน้า ลมเริ่มแรงมาก ฝนตกห่าใหญ่ จนผมเก็บกล้องแทบไม่ทัน ผมยังปั่นต่อ ผมปั่นทิ้งน้ำหนักทางด้านขวา เพราะลมแรงมาด้านขวา แรกๆอยากหยุดพักเหมือนกัน แต่ก็กลัวจะถึงเมืองสกุนมืดค่ำ ผมฝืนปั่นไปเรื่อยๆ เห็นชาวบ้านแบกฟืนหอบใหญ่ๆ ปั่นจักรยานฝ่ากระแสลมแรงๆได้ ผมก็ปั่นตามไปเรื่อยๆ...สุดท้ายไม่ไหวจริงๆ ทั้งผมทั้งชาวบ้านต่างจูงเดิน และแล้วการยื้อรถจักรยาน แย่งกันกับพายุกันอุดลุตก็เกิดขึ้น ต้นไม้ข้างทางบ้างต้นหักมาทั้งต้น ผมกับชาวบ้านจูงรถมาเจอต้นไม้ใหญ่ ชาวบ้านหยุดหลบฝนที่นั่น แต่ผมไม่หยุด กลัวฟ้าผ่ามากๆ และกิ่งไม้อาจหักลงมาได้ ผมชวนชาวบ้านไปต่อ แต่ชาวบ้านเขาไม่ไปครับ เขาคงมั่นใจมั๊ง ผมเดินจูงเจ้าม้าดำกลางพายุฝนไปเรื่อยๆ เรื่องเปียกโชกไม่ต้องพูดถึง จนโชคดีเจอศาลา แต่ก็มีทั้งรถจักรยานและสิงห์นักบิดอัดกันอยู่เต็มศาลา ผมแทรกตัว หยุดรอฝนที่นั่น ฝนซาเม็ดผมจึงปั่นต่อ วันนี้ก่อนถึงเมืองเจอคุณปกรณ์มายืนรออยู่หน้าโรงแรมแล้ว คุณปกรณ์แก ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน คุยกันแบบ ระทึกมาก แถมทางช่วงฝนตกหนักๆ กำลังทำทางซะอีก ลูงรังทั้งนั้น วันนี้ผมซักเสื้อผ้า,ถุงเท้า,ถุงมือ,ถุงแขน,ตากที่ราว ระเบียงห้อง เปลี่ยนชุด คุณปกรณ์ออกไปหา ข้าวมากินอุ่นท้อง ส่วนผมต้มบะหมี่กินที่ห้อง ไม่อยากเดินเหนื่อยมาก



ภาพลมแรงก่อนที่จะเป็นพายุฝน

[มุก]

27/7/09 สกุน-พนมเปญ (Skun-Phnom Penh) ระยะทางประมาณ 75km ...วันนี้ผมมีเรื่องเวียนหัวแต่เช้า ก็ถุงมือที่ตากไว้ข้างนอกตั้งแต่เมื่อคืนน่ะซิครับ ได้อันตธานหายไปเสียแล้ว หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ผมไปบอกเจ้าของโรงแรมที่เป็นคนจีนอายุคราวๆคุณป้า บอกแกว่าถุงมือผมหาย หาไม่เจอ แกก็สั่งลูกน้องลุยถามดะเลย เคาะประตูห้องมันทุกห้อง ที่มีคนพัก ถามกันเลยครับ เห็นถุงมือรึเปล่า โห!!!เอาจริงดิ !! จริงๆผมมีถุงมืออยู่สองคู่แต่อีกคู่ขาดไปแล้ว ตอนทริปปักกิ่ง ถุงมือคู่นี้ผมก็ใช้มานานแล้วละ แต่ซื้อมาคู่ละพันหน่อยๆเชียวนา... ผมเองก็ไม่หวังอะไรนักหรอก ก็ไม่ระวังเอง ดันเอาไปตากข้างนอก ดีที่รองเท้า ผมผึ่งในห้อง แต่เหตุที่หายเพราะมันเป็นถุงมือนั่นแหละ ก็ถุงแขน ถุงเท้า เสื้อผ้าก็อยู่ครบ เมื่อหาไม่เจอผมเลยบอกคุณป้า ให้หามาแทนให้ผม แกมองหน้าผมแล้วเดินอาดๆ พาผมเดินข้ามถนนไปเลยครับ ...โห!!! ร้านขายถุงมือ แบบเดียวกับที่คนงานก่อสร้างใช้ มีหลายแถว ผมไม่รู้จะเลือกแบบใหนเลยครับ เลยชี้ๆไปแถวบนๆ เข้าใจว่ายิ่งสูงยิ่งแพง สไตล์เดียวกับปลาหมึกย่างแถวบนน่ะแหละมั๊ง...ที่สุดแล้วก็ได้เป็น ลายไอ้แมงมุม ดำคาดน้ำเงิน สุดเก๋แบบในภาพแหละครับ จะเอาดำล้วนๆพรางตาหน่อยก็ดันไม่มี แรกๆใส่แล้ว เจ็บมือมากๆ ไม่ช่วยอะไรเลย พอนึกได้ ผมลองเอา ด้านที่เป็นลายแมงมุม มาเป็นด้านอุ้งมือแทนหลังมือซิ โอ้โห! มันยอดมาก หนึบ เกาะแฮนด์ได้แน่น เหมือนสวมวิญญาณไอ้แมงมุมเลยครับ คุ้มเกินราคา เพื่อนจะลองซื้อไปใช้บ้างก็ไม่ว่ากันครับ พอคุณป้าแกเห็นผมพอใจแล้ว แกเรียกเด็กเดินข้ามถนนมาบอกให้ ไปเอาน้ำมาให้ผมสองขวดด่วน เราเลยได้น้ำ1.5ลิตร มาตุนคนละขวดอีกต่างหาก เหตุอาจจะเห็นผมเว้าจีนได้คำสองคำมั้ง แกเลยอารมณ์ดีกับเรามาก..จ้าย เจี้ยน..ผมลาคุณป้าเจ้าของโรงแรม ที่น่าจะแทบขาดทุน เพราะค่าห้องพักก็แค่150บาทเท่านั้นแหละ

ถุงมือคู่ใหม่ของผม หลังจากกลับเอาใยแมงมุมมาด้านฝ่ามือ เกาะหนึบดีจริงๆ

[มุก]

เราปั่นไปเรื่อยๆครับ วันนี้ทางไม่ไกล

[มุก]

แม่ค้าขายฝักบัวครับ

[มุก]

พระสงฆ์กับ ลูกศิษย์ ดูผิวลูกศิษย์ซิครับ มืดเนียนดีจริงๆ

[มุก]

ก่อนกึงพนมเปญทางไม่ค่อยดีนัก แต่ก็เป็นช่วงสั้นๆ

[มุก]

ข้ามสะพานนี้ไปก็ถึงแล้วครับ เมืองหลวงพนมเปญ

[มุก]

...ที่พนมเปญ ผมมีแผนพักอยู่ที่นี่2วัน วันนี้คงเดินเล่นเรื่อยเปื่อยชมบรรยากาศในเมือง ส่วนวันรุ่งขึ้น ผมมีแผนไป เจืองเอ็ก หรือ ทุ่งสังหาร ,โตนสะเลงหรือ คุกS21และพระบรมหาราชวัง เป็นหลักใหญ่ๆ

เราได้ที่พัก ที่ติดๆกับ Gueshouse Number9

[มุก]

บรรยากาศในเมืองหลวงพนมเปญ

[มุก]

ที่นี่เป็นสถานพักผ่อน และที่สำคัญมี รูปปั้นที่บอกประวัติศาสตร์ ไทย-กัมพูชา-ฝรั่งเศส