(4 ทิวา 3 ราตรี) …..เจ็ดคด - โป่งก้อนเส้า - โกรกอีดก - เตรียมทหาร - จปร.

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ออกจากเขตอุทยานอันตระการไม่นาน ก็บรรลุถึงทางแยกที่เชิงเขา
พวกเราล้วนมุ่งหน้ากลับ “บ้านลุงจุก” ย้อนรอยเส้นทางเดิม.....

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ถึง “บ้านลุงจุก” ข้าพเจ้า และมิตรสหายล้วนพักผ่อน
ครั้นได้เวลาก็รายล้อมตั้งวงสนธนากันอีกครั้ง ต่อเนื่องจวบจนตะวันเริ่มลับขอบฟ้า
สุราอาหารมิสามารถอุดปากพวกมันให้สงบนิ่ง หลังจากดื่มของเหลวอันมีค่าลงไปหลายแก้ว
เหล่ามิตรสหายล้วนสนุกสนาน เบิกบานสำราญใจเป็นอย่างยิ่ง
แม้กระทั่ง “ลุงจุก” ยังหาทางกลับเรือนใหญ่ไม่เจอ เดินวนอยู่หลายรอบ
เป็น พี่ “นู๋เล็ก” ที่ประคองไปส่งถึงหน้าประตู.....

[ตุ๋ย K3]

…..สนธยาของฤดูหนาวคล้ายย่างกรายมารวดเร็วเป็นพิเศษ ดอกเบญจมาศแม้เริ่มร่วงโรยรา
แต่ใต้แสงอาทิตย์สนธยา ยังดูสวยงามกระไรปานนั้น ม่านพลบค่ำคลี่คลุมขุนเขาไพรพฤกษ์แล้ว.....
ทุกคนล้วนหลับอย่างเป็นสุข ภายใต้ผ้าห่ม และเครื่องนอนอันอบอุ่น.....






…..ขอขับกล่อมด้วยเสียงเพลงเบาๆ ให้ล่องลอยไปตามสายลมผสมผสาน
กับเสียงของธรรมชาติ และเสียงน้ำรินไหลของลำธารสายน้อย ข้างเรือนนอน.....

[ตุ๋ย K3]

…..ปั่นให้ไกล หัวใจเบิกบาน

…..ขอบฟ้าบูรพารุ่งสางรำไร ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว เสียงสกุณาดังแว่วให้ได้ยินเป็นระยะๆ
ลมเย็นพัดบางเบา ปะปนกลิ่นพรรณพฤกษ์ที่เพิ่งผลิยอดอวดโฉม เข้ามาปะทะใบหน้า
กลิ่นหอมอ่อนๆโชยมาแตะจมูก สายตาข้าพเจ้าเหม่อลอยไปข้างหน้า ไปให้ไกลที่สุด
เท่าที่ความสามารถมันจะนำพาไปได้ …ความสุข ความสงบ ทำให้ข้าพเจ้ามิได้เคลื่อนไหว.....
ที่เคลื่อนไหวมีเพียงสองสิ่ง..... ลมหายใจหนึ่ง! ความคิดอีกหนึ่ง!
…..ในโลกนี้ มีเพียงความคิดเท่านั้นที่อิสระที่สุด!

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ข้าพเจ้าสะดุ้งตื่นจากภวังค์แห่งความสุข เนื่องเพราะเสียงเรียกจากมิตรสหาย
มิมีผู้ใดปฎิเสธมิตรสหาย …ผู้ใดปฎิเสธมิตรสหายมันผู้นั้นย่อมวิกลจริต!
ปฐมบทของความสนุกสนานกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกแล้ว.....

[warm.kmitl]

เขียนได้เยี่ยมครับพี่ แต่ผมยังอ่านไม่จบครับ กะว่าจะอ่านวันละหน้า เพราะเกรงว่าเดี๋ยวจะติดนวนิยายเรื่องยาวเอาเสียก่อนครับ

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]