และแล้วก็ตามมาจนเจอสันต์กับดาบยุทธจนได้
ตำแหน่งนี้เมื่อปีที่แล้วเห็นพระธาตุปุ๊บ ตะคริวมาเลย ไม่น่าเชื่อว่าปีนี้ ตำแหน่งเดียวกันเลย ตะคริวมันแปร้บขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทั้งที่ไม่ได้เหนื่อยขนาดที่มันควรจะเกิด ไม่รู้สมองมันมีความจำเก่าๆว่า..เมื่อเห็นพระธาตุ ตะคริวต้องมา... แต่เดียวนี้เวลาตะคริวมาเยี่ยมเยือนก็จะพยายามยื้อซักพักโดยใช้รอบขาคงที่ อาจจะรู้สึกเจ็บซักพักพอผ่านจุดนี้ไปแล้วก็จะไปต่อได้
เป็นครั้งแรกของสันต์กับอินทนนท์ ผมกับดาบยุทธเฝ้าลุ้นกันเต็มที่ให้ไปให้ถึง
ดาบยุทธนำสันต์อยู่ข้างหน้าไม่ห่างนัก
ได้คุยกันนิดหน่อย สอบถามตำแหน่งจอดรถที่ กม.31 เพราะเดี๋ยวผมต้องปั่นลงมาขับรถขึ้นไปรับทั้งสองคนข้างบน
ชีวิต......
ยังมีความสุขในแบบที่เราไม่เคยรู้จักอีกเยอะแยะ