นิยายรักขาดตอน ภาคจุด5 ความบ้าที่มาเยือน? ที่มา ที่ไป ลำปาง>ม่อนล้าน>เชียงใหม่@ฝาง>แม่ฮ่องสอน>ขุนยวม>แม่แจ่ม>ดอยอินทนนท์

[Putares]

รอชมครับพี่เหน่ง. น้องหนึ่งครับ

[เหน่งหนักแน่น]

พิกัดไหน ทำอะไรอยู่ พ่อรูปหล่อ หือ หือ
นั่งอยู่ปากท่อ หัวลำโพง ไฉนไม่เห็น
ครึ่ง ช.ม. คงไม่เหรด โปรดใจเย็น หือ หือ
อย่าให้เย็น เกินไป ใจคอไม่ดี

รอดตัวไปตรู...

สิ้นเสียงการสนทนากับท่าน อ.โจ้ แจกหมอนใจ สมองซีกซ้ายในส่วนเซลล์เนื้อเยื่อที่เก็บความทรงจำ ที่ทางการแพทย์เรียกว่า คาปูชิโนเอ็กซ์เพรสโซ่คอนดอมคิงส์เท็กส์ มันก็เริ่มมีการขยับ ขยาย เรียงตัวอย่างเป็นระบบ ระเบียบ เข้าแถวสู่กระบวนการความทรงจำอีกครั้งนึง..

หากเป็นไปได้ อย่าอยู่คนเดียวตามลำพังนะครับ พยายามหาเพื่อนคุย ยิ้มให้ได้ หัวเราะให้ได้ ยาที่ผมจ่ายเอาไว้ให้นั้นจริงๆแล้วหลังจากทานยา ต้องนอนพักผ่อนให้มากๆแต่พี่เดินทางไปแบบนี้ ออกกำลังทั้งวัน หากมีอะไรผิดปกติ เช่นคลื่นไส้ อาเจียน มือสั่น เดินเซ เซื่องซืม พี่ต้องหยุดปั่นนะครับ และสิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็คือ ภาพหลอน

ความห่วงใยของนายแพทย์รุ่นน้องนั้น ตัวผมเองนั้นยอมรับว่า ค่อนข้างที่จะกังวลในตัวเองอยู่ไม่น้อย ใช่แล้ว..ผมจะมานั่งสับสน ซึมเศร้าอยู่คนเดียวแบบนี้ไม่ได้ อย่างน้อยที่สุด อีกไม่เกิน 1ชม. ผมคงไม่เหงาแบบนี้ ผมจะไม่สับสน ซึมเศร้า อีกแล้ว เด๋วเพื่อนผมจะมาหาผม เด๋วผมจะมีคนคุยด้วย ผมจะมีเพื่อนคุยด้วย เพื่อนผมกำลังจะมา เพื่อนผมกำลังจะมา เพื่อนที่ไม่ใช่คนรู้จัก เค้าคือ..เพื่อน..

[เหน่งหนักแน่น]

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงไม่รีรอเลยที่จะ ผลัก ดัน ดึง ไส เหวี่ยง กระชากหรือลุกขึ้นยืน (ชอบคำไหนก็เอาคำนั้นนะครับ) พาตัวเองให้มี จุดเปลี่ยน บ้าง เมื่อรวบรวมความกล้าพอที่จะเปลี่ยน จุดนั่งหรือจุดยืน ให้กับตัวเองเสียทีปัญหามันก็ ดั๊น ตามมาอีก..


แล้วตรูจะก้าวเท้าไหนออกก่อนอีกล่ะบัดทีนี้ ซ้ายหรือขวา ?

[เหน่งหนักแน่น]

ร้านรวงริมทางหน้าสถานีรถไฟหัวลำโพง มีหลายอย่าง หลายระดับให้ได้เลือกเสียเงิน กระเป๋าหนักหน่อยก็คงเลือกที่จะสนองความอยากให้กับตัวเองในห้องที่รองรับด้วยแอร์คอนดิชั่นพร้อมกับเสียงเพลงเบาๆ กินข้าวเคล้าเสียงเพลง หึหึ สำหรับตัวผมเองแล้วนั้น อาหารคาว หวานของรถเข็นริมทาง คลอเคล้าด้วยเสียงรถยนต์และรถมอไซส์แถมด้วยฝุ่นและควันจากปลายท่อไอเสีย มันก็น่าจะเหมาะสมดีแล้วกับสถานะและสารรูปของตัวผมเอง ณ.เวลานี้เป็นอย่างยิ่ง

ข้าวเหนียว หมึกปิ้ง ไข่ปิ้ง ทอดเนื้อ ทอดไก่ ทอดหมู ทอดมัน ทอดปลา ล้วนมีให้เลือกตามความกระสันต์ของกระเพาะในแต่ละคน เลือกเอาเข้าไป กระแทกปาก เด๋วก็ดีขึ้น

ระหว่างที่ยังคงนั่งรอ อ.โจ้ แจกหมอนใจ สมองของผมก็เริ่มที่จะหารายได้เพื่อเป็นทุนในการเดินทาง อาหารต่างๆ ของปิ้ง ย่าง ทอด แต่ละร้านก็ได้รับการอุดหนุนจากคนที่สัญจรไปมาอยู่เรื่อยๆ สายตาที่ไม่หยุดนิ่งของผม ก็เหลือบไปเห็นที่ว่างอยู่พอประมาณ ไม่รอช้า..จึงรีบเดินเข้าไปขออนุญาติรถเข็นเจ้าของร้านไข่ปิ้ง จากสายตาท่าทางและน้ำเสียง คงไม่พ้นเป็นพี่น้องชาวอิสานบ้านเฮา
อ้ายๆ..หม่องว่างพี่ มีไผจองอยู่บ่อหล่ะ ผมรีบส่งภาษา ทำเนียนเข้าใส่เพราะหวังอยากจะได้ที่ว่าง ตามที่สายตาหมายปองเอาไว้
บ่อมีไผขาย มื่อนี่ว่าง เจ้าจะเฮ็ดอิหยังหล่ะหำ เจ้าของร้านไข่ปิ้ง ย้อนกลับมาถาม
อ่อ..พอดีพ๊ม ถ่าเพื่อนยู๊นี่ อยากสิขอเวลาสัก ซาวนาที ทอดของขายเอาเป็นทุนเดินทางจั๊กนอย
สิขายอิหยัง เห็นแต่รถถีบ บักผีบ้า..ตามใจ เฮ็ดหยังก็เฮ็ดไปเอาอาว

ผมจึงไม่รอช้า เปิดกระเป๋าสัมภาระหยิบเตาพกพาพร้อมกับถังน้ำมัน เอามันมากองไว้ตรงข้างหน้าผม เพียงเท่านี้ เท่านี้จริงๆ ทุกความเคลื่อนไหวของผม แน่นอน..มันหนีไม่พ้นสายตาของพ่อค้า แม่ขาย รวมทั้งคนที่สัญจรไปมาในบริเวณหน้าสถานีรถไฟหัวลำโพงในยามเย็นวันนั้น

ทอดอารมณ์

ผมเขียนข้อความดังกล่าว ใส่เศษกระดาษชิ้นเล็กๆ วางเอาไว้ในกระทะพกพา ไม่มีน้ำมันและไม่ต้องติดไฟ ไม่เกิน 5นาที ผมก็ได้รับความสนใจจากผู้คนแถวนั้น ทั้งพ่อค้า แม่ขาย คนที่สัญจรไปมา บางคนอมยิ้ม บางคนหัวเราะ บางคนก็เดินเลี่ยงออกไป อาจจะเพราะกลัวในสารรูปของผมและ หรือสินค้าที่ผมกำลังขาย ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ ไม่นานนักก็มีฝรั่งชาย หญิง คู่นึง นักเดินทางแบคแพคเกอร์ในสไตลส์ เดทร๊อค เข้ามาคุยเป็นเพื่อนผม ถามผมว่า..ผมกำลังทำอะไรอยู่? ถึงแม้การสื่อสารอาจจะไม่ลื่นไหล คุณเชื่อไหม...ผมใช้เวลาไม่นานนัก ลูกค้าผมเต็มริมฟุตบาทไปหมด ผมทอดอารมณ์ขาย ครับ! ผมทอดอารมณ์ขาย กระทะพกพา ของผม จากการคาดคะเนด้วยสายตามันมีทั้งแบงค์20 และเศษเหรียญ10บาท 5บาท เหรียญบาทและ 50สตางค์ ไม่น่าจะต่ำกว่า 200กว่าบาท


พันธุ์หมาบ้า สปีชีย์เดียวกัน มันคงยังมีอีกเยอะในโลกใบนี้..

[เหน่งหนักแน่น]

สัจธรรม หรือ คำคม

ปล่าวเลย ผมไม่ใช่คนที่มีความสามารถขนาดนั้น อย่างน้อยผมก็รู้ว่า..ประสาอะไร แค่กระทะหนึ่งใบ กะถังน้ำมัน ที่ไม่ได้จุดไฟ ข้อความสั้นๆที่เขียนว่า ทอดอารมรณ์ ก็ยังพอมีคนเข้าใจ แม่งแค่นั่งเฉยๆ คนเรา? วาจา ช่างกล้าเอ่ย




ผมนั่งอยู่ตรงนั้นจนสะใจและสาสมกับตวามต้องการของตัวเองพอสมควร ภาพถ่ายและข้อความที่ถูกส่งมาตามคลื่นความถี่ไร้สาย3G ก็ปรากฏขึ้นทาง App.ยอดฮิต..LINE


รักแล้วรอหน่อยนะ หือ หือ

[แม่บักข้าวเหนียว]

สองขาก้าว บนเส้นทาง แห่งชีวิต
ก้าวถูก-ผิด คือบทเรียน ใช่ใครหยาม
แม้ก้าวพลาด ลองก้าวใหม่ พยายาม
จงอย่าตาม รอยเก่า เขานำพา

ขาของเรา ก้าวของเรา ใครเขารู้
เขาเพียงดู เส้นทาง เราใฝ่หา
สองล้อพา แรงกายา สองขาปั่น
สู่ความฝัน ข้างหน้า ที่ก้าวไป

.
รอชม บทกวี ซีรีย์.เหงา.. ..อิ้บอ๋าย..

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากได้รับข้อความไม่เกิน 10นาที ภาพถ่ายของการเดินทาง ภาพแรกของทริปนี้ก็ได้เกิดขึ้น

จากการพูดคุยแบบหลวมๆ ผมและอ.โจ้ แจกหมอนใจ ตั้งใจเดินทางกันเพียง 2คน ลำปาง-เชียงใหม่ คือเส้นทางแบบคร่าวๆที่ถูกวางเอาไว้ ไม่มีกำหนดการเดินทางที่ชัดเจน แต่ไหงวันนี้ ท่านโทนี่ ณ.เหลือเฟือ มาปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมกับTrek520 พร้อมสัมภาระแบบ จัดเต็ม อ่อ..มาได้ยังไงฟร๊ะ เพิ่งจบทริปหัวหินเมื่อเย็นวันอาทิตย์ นี่วันอังคาร อืมมม์...ไม่ธรรมดาแน่นอน

[เสี่ยวภูธร]

ตบมือให้ครับ สวดยอดทุกคนครับ.....

[เหน่งหนักแน่น]

40กว่า ขวบปี

ที่หนุ่มใหญ่ 2คนนี้ คบหากันมาตั้งแต่สมัยชั้นเรียนอนุบาล สัมพันธภาพที่ยาวนานขนาดนี้ ใช่แค่เพียงคำบอกเล่าที่ออกจากปากของเค้าทั้งสองเท่านั้น แต่..ผมถือว่าผมโชคดีต่างหากเล่าที่มีโอกาสได้ศึกษาความสัมพันธ์ของเค้าทั้งสอง ด้วยตัวของผมเอง

นี่มันคือคำว่า เพื่อน

[หางแฮ้ม]

รายชื่อนักแสดงออกมาเกือบครบแล้ว เดี๋ยวชื่อคนเขียนบทกับผู้กำกับก็ตามออกมา รอชมต่อเด้อ

[เหน่งหนักแน่น]

เสียงหวูดรถไฟ..

ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมๆกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดีเซล หัวรถจักรเริ่มเพิ่มกำลังแรงม้าตามรอบของมันพร้อมๆกับล้อเหล็กที่เริ่มมีการบดตัวกับรางเหล็กอย่างช้าๆ ฉึก ฉัก ฉึก ฉัก...

ที่ริมหน้าต่างของขบวนรถไฟเที่ยว 19.45น.กรุงเทพ-เชียงใหม่ ผมเห็นชายรูปร่าง จ้ำม่ำ สูงใหญ่ เหมือนเอาห่วงยางว่ายน้ำมาไว้ที่เอว ใส่เสื้อสีเขียว ผิวขาว ผมสั้น ใส่แว่น ในมือทั้งสองนั้น มีข้าวของอยู่ในถุงพาสติกทั้งสองมือ เค้าพยายามที่จะวิ่งตามรถไฟขบวนนี้อย่างกระวี กระวาด

ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ในใจก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา อาจจะมีบ้างที่ผู้โดยสาร จะมาไม่ทันในช่วงเวลาที่ขบวนรถกำลังจะออกจากสถานี ไม่นานนักหลังจากที่หัวรถจักรลากขบวนออกไปไม่ถึง 50เมตร เสียงเบรคของล้อเหล็กที่กระทบกับรางเหล็กก็ดังขึ้นพร้อมๆกับการหยุดตัวของรถไฟขบวนนี้

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แมร่งเอ๊ย..ปล่อยให้ตรูวิ่งมาตั้งนาน เบรคซะงั้น
ผม อ.โจ้ แจกหมอนใจและท่านโทนี่ ณ.เหลือเฟือ ต่างมึนงงกับเจ้าของเสียงโวยวายและหอบ แฮ่ก แฮ่ก และก็ไม่วายที่จะมองหาเจ้าของต้นตอของเสียงอันคุ้นหูนี้

เย๊ยย...ย พ่อหนุ่มหน้ามล คนหน้าเดียว เสี่ยปิง XP.Bike
เออนะ..มาได้ไงอีกคนฟร๊ะเนี้ย

พูดคุยกันคอหอมปาก หอมคอ น้ำสีอำพันถูกกรอกลงไปในลำคอจนได้ที่ หางตาที่พ่อหนุ่มหน้ามล คนหน้าเดียว มองมาที่ผมนั้น คาดเดาได้ไม่ยากว่า อะไรมันกำลังจะเกิดขึ้นกับผม

กูต่อยจริง จริงนะมรึง ผมตะโกนออกไป
ธ่อเฮีย..รมณ์ร้อนไปได้ ฟังผมก่อนดิ ที่ผมรีบกระหืด กระหอบมานี่ เมื่อคืนผมฝันถึงเฮียไม่ค่อยดีเลย ผมเลยตั้งใจเอาของสิ่งนี้มาฝากเฮีย เชื่อผมดิ..รับเอาไว้เถอะ พ่อหนุ่มหน้ามล คนหน้าเดียว เสี่ยปิงหรือนายmet (สาบานได้ว่า ชื่อ..) พูดร้องออกมาพร้อมๆกับยื่นถุงพาสติกใบนึงมาให้กับผม
มันก็แค่กระติกน้ำเก็บความร้อน PRIMUS ผมตอบไป
อย่าเพิ่งคิด ผมขอเตือน อย่าเพิ่งคิด มันเป็นอะไรมากกว่าขวดเก็บความร้อน สำคัญอย่างเดียว เฮียห้ามเปิดก่อนลงรถไฟที่ลำปาง ผมเตือนแล้วนะ ย้ำ..ผมขอเตือนอีกครั้ง
เออ..เออ..ขอบใจมาก ถึงแม้มันจะไม่มีอะไรอย่างที่เอ็งโม้เอาไว้ กรูก็ยังมีกระติกน้ำร้อนกินยามหนาวหล่ะว่ะ
มันมีอะไรมากกว่านั้นเฮีย ผมเตือนเป็นครั้งสุดท้าย เฮียได้ใช้แน่ รักนะ จุ๊บ จุ๊บ..

หลังจากสิ้นเสียงเตือนนายmet ก็พยายามจะที่กระเถิบตัวเข้ามาใกล้ ตามสไตล์ของshe ที่หลังจากพูดพอ หอมปาก หอมคอ มันจะต้องตบท้ายด้วยการ หอมแก้ม คู่สนทนาไปซะทุกครั้งไป
กรูต่อยจริงๆนะมรึง
แหม่..เฮียก้อ

หัวรถจักรเริ่มการทำงานอีกครั้งนึง นายตรวจเดินมาตรวจตั๋วโดยสารการเดินทาง พวกเราจึงขออนุญาติท่านนายตรวจว่า นายmet ของเรานั้น ขอส่งและเด๋วจะลงที่สถานีบางซื่อ ไม่เป็นปัญหา ยินดีครับ คือคำตอบที่เราได้จากนายตรวจท่านนั้น
มาถึงวันนี้ตัวผมเองยังไม่แน่ใจว่า จากใบหน้าที่นิ่งสนิท ของนายmet รึป่าว ที่นายตรวจท่านนั้น ไม่กล้า หือ..

ในกระบอกเก็บความร้อน PRIMUS ที่พ่อหนุ่มหน้ามล คนหน้าเดียว นายmet เอามาให้ผมไว้นั้น คุณก็อยากรู้ใช่ไหมครับ ว่า..มันมีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน?

[>>BANGNANบางมด<<]

เยี่ยมเลย ไว้รอไปภาค6 ได้ไหม อยากปั่นบ้าง

[เหน่งหนักแน่น]

ผมงงไปหมดแล้วนะนี่ มาได้ไงหล่ะท่านโทนี่? ผมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
ท่านโจ้หนะสิ บอกเคลียร์คิวด่วน จองตั๋วรถไฟไว้ทั้งไปและกลับให้แล้ว ข้าวของเครื่องใช้เตรียมเอาไว้ทั้งหมด มาแต่ตัว..หนีออกได้ซะที่ไหนหละ อาทิตย์ปั่นเสร็จ จันทร์ประชุมกับBOSSของรถจักรยานตัวใหม่ ที่ร้านกำลังจะเป็นตัวแทนฯ ผมมีนัดกินข้าวมื้อเที่ยงคืนกับ พริตตี้ของ บ.จักรยานเอาไว้ด้วย เง๊อ..อดเรย! โทนี่ ณ.เหลือเฟือ รำพันออกมา
เอาน่า..ในสต๊อคมีอีกเยอะ หยิบใช้ไม่หมด เลิกบ่นซะทีเถอะ ว่าแต่..เจ้าบอยโทรมาหาผม บอกว่าอยากมาด้วยถ้าไปเคลียร์กะภรรเมียที่บ้านได้ เจอกันที่สถานีรถไฟลำปาง แถมยังบอกอีก ถ้าไปได้ ป๋ายอดก็จะตามมาด้วย ถ้าป๋ายอดมา คู่หูป๋ายอด หมวดเชนก็จะสมทบมาอีกคนนึง เรื่องเส้นทาง เจ้าบอยบอก เด๋วจัดไปแบบ ชิล ชิล.. อ.โจ้ แจกหมอนใจ
อื้อ..มีอีกนะ แม่บักข้าวเหนียวบอก ยื่นใบลาแล้ว ได้ไม่ได้ยังไม่รู้ แกจะประมาณเวลาเอา ยังไงแล้วจะโทรหาผมอีกที โทนี่ ณ.เหลือเฟือ กล่าวสมทบ
แล้วท่านไปอะไรกะแม่บักฯ หล่ะท่าน มีนัยยะไรป่าว? ผมยิงคำถามออกไปบ้าง
ก้อ..ก้อ..แม่บักฯแก ลูกจ๋าวจ๋วยอ่ะ เหอ เหอ
อ้อ..มีอีกคนหว่ะ น้องคนที่ใช้ชื่อ โตส กันตรัง บอกว่าจะปั่นเดี่ยว วงกลมเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน บอก ถ้าเปลี่ยนใจก็เจอที่สถานีรถไฟลำปาง น้องเค้าว่าอยากจะเจอผมมาก ถามยังไงก็ไม่บอกว่าทำไมถึงอยากจะเจอ ขอไปด้วยคนดิ.. ผมร้องบอกออกไป
เป็นพวกเก็บสบู่ รึป่าวท่านเหน่ง อ.โจ้ แจกหมอนใจถามออกมาบ้าง
อัยย๊ะ ไม่ไหวม๊าง หน่วยก้านไม่น่าจะใช่

สี่ทุ่มกว่า ถึงเวลาที่ต้องนอนเอาแรง สำมะคัญว่า พรุ่งนี้...จะมีใครมาบ้างไหม?

[เหน่งหนักแน่น]

เรื่องเล่าการเดินทางวันแรก จบลงพร้อมกับแสงตะวันที่ลาลับฟ้าไป
เช้าวันใหม่ รอยล้อกำลังจะเริ่มขึ้น พร้อมกับแสงตะวันที่จะขึ้นมาต้อนรับเราอีกครั้งนึง

ความหมายที่ดีมากอีกครั้ง สำหรับผมเพลงนี้

[เหน่งหนักแน่น]

เรา 3คน ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาณ.ชุมทางเด่นชัย พร้อมกับการผิดเวลาของ รฟท.นับเวลาที่หายใจทิ้งไปได้ 2ชม. แบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาเลย

เซ็งเป็ด...