สรุปทริปเส้นทาง คุนหมิง-แชงกรีล่า สาธารณรัฐประชาชนจีน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เกือบเที่ยงของวัน ขณะที่เรากำลังไต่ขึ้นเขากันมาอย่างช้าๆ เราก็ใด้เจอกับจักรยานคันหนึ่ง ที่จอดหลบแดดอยู่ข้างป้ายบอกทาง เหลือบเข้าไปดูหลังป้ายก็เห็นมีนักปั่นจักรยานไม่ทราบสัญชาติ นอนหลับหลบแดดอยู่ทางด้านหลัง ดูจากจักรยานและสัมภาระก็พอจะทราบได้ว่า คงต้องเป็นนักปั่นทัวร์ริ่งอย่างแน่นอน พวกเราจึงเรียกทักทายไปหลายคำ แต่เขาก็ยังไม่ยอมตื่น หลับลึกจริงๆ...อิอิ หรืออาจจะนอนหมดแรงเหมือนที่พวกเราสองคนกำลังเป็นกันอยู่ก็ได้ เพราะตลอดช่วงสายของวันนี้นั้น ทั้งเขาที่ลาดชันและถนนที่กำลังปรับปรุง ถือว่าหนักหนาเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน เอืออี้เลยเดินเข้าไปสะกิดเรียกที่ตัว แล้วหนุ่มนักปั่นคนนั้นก็ตื่นขึ้นมา เห็นหน้าก็ทราบได้ในทันที่ว่าต้องเป็นคนท้องที่แน่นอน 555 สรุปว่าเขาเป็นนักปั่นชาวจีนครับ เดินทางมาคนเดียวเราจึงชวนเขาเดินทางไปพร้อมๆ กันเลย แนะนำตัวกันก่อนเขาชื่อเผือชิง ปั่นเดินทนางคนเดียวได้เกือบเดือนแล้ว มีแพลนจะเดินทางท่องเที่ยวรอบๆ เมืองจีนด้วยจักรยาน ขณะที่ผมกำลังสรุปทริปอยู่นี้ เขาก็ยังเดินทางอยู่เลย และเขาคนนี้เนี้ยหละที่ทำให้ผมต้องสรุปทริปช้าออกไปเพราะติดต่อยากมาก...อิอิอิ รูปอยู่ที่เขาประมาณ 3 วัน(ฟ้องท่านผู้อ่านสะเลย 555)เข้าไปดูรูปการเดินทางของเขาได้ในเวปนี้ครับ
http://120468801.qzone.qq.com/#!app=4&v ... ashRefresh

@ การเดินทางของผมเริ่มมีสีสรรมากขึ้น เพราะเผือชิงเป็นคนที่พูดเก่ง เสียงดังและมีท่าทางออกจะห่ามๆ ลักษณะเหมือนไม่กลัวใครด้วยซ้ำ ขี้เล่นและชวนผมพูดคุยตลอดเวลา ผิดกับเอื้ออี้ที่ออกจะเงียบๆ ไม่ค่อยจะได้คุยอะไรกับผมมากนัก ผมปั่นกับเอื้ออี้มาครึ่งวัน เรายังคุยกันไม่ถึงห้าคำด้วยซ้ำไป 555

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ช่วงบ่ายหลังจากที่เราไต่เขาขึ้นลงมากันอีกหลายลูก แรงของพวกเราก็เริ่มหมดกันอย่างทั่วหน้า แถมหาร้านน้ำร้านข้าวระหว่างทางไม่เจอเลยสักกะร้าน ยังดีที่พอมีบิสกิสโสเยอร์ติดกระเป๋ามา เลยได้กินปะทังหิวกันไปพลางๆก่อน แล้วก็มาถึงช่วงขาลงเขายาวๆกันสักที เรียกว่าทิ่งดื่งลงเขากันยาวเกือบ 20 กิโลฯเห็นจะได้ ผมเลยเลิกที่จะสนใจที่จะถ่ายรูปของวิวสองข้างทาง ได้แต่รีบดิ่งลงมาหวังจะเจอร้านข้าวสักร้าน แต่เมื่อมาถึงช่วง 6-7 กิโลฯสุดท้ายของถนนทางนั้นไม่ค่อยดีเอาสะมากๆ ทางลงที่ชันนั้นกลับกระโดกระเด้งเป็นลูกระนาด ร่องของดินที่เกิดจากร่องรอยของล้อรถยนต์ ทำให้พวกเราต้องลงเขากันอย่างเชื่องช้า รถของเอื้ออี้ตะแกรงหลังเริ่มมีปัญหาอีกครั้ง ย้อยตกลงมาซีกับล้อหลังเหมือนเคย ผมปั่นอยู่ด้านหลังเห็นแล้วกลัวจริงๆ กลัวว่ายางจะแตกแล้วไปไม่ถึงเมืองที่เราวางแผนจะพักกันในวันนี้ เราจึงลงมาช่วยกันจัดและมัดตะแกรงท้ายของเขาให้แน่เข้าที่อีกครั้ง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ทางหลวงสายเก่า นำเราตัดลงมาเจอกับถนนไฮเวย์อีกครั้ง กลับเข้าสู่โหมดปกติของชีวิตที่ราบเรียบ เราปั่นมาถึงเมือง Qiansuoxiang ก็เริ่มเห็นร้านรวงและผู้คนชักเริ่มคึกคัก ร้านอาหารก็มีให้เห็นอยู่หลายร้าน เราทุกคนจึงเริ่มบ่นว่าหิวข้าวกันเป็นแถว เพราะวันนี้ข้าวเที่ยงยังตกถึงท้องเรา พวกเราจึงพร้อมใจกันโดยไม่ต้องถามไถ่ จะไม่ปั่นไปกันต่อหรือหยุดหาข้าวกินกันก่อน เราแวะที่ร้านอาหารจีนแห่งหนึ่ง สั่งอาหารมาหลายจานด้วยความหิวของทุกคน ตอนนั้นดูเวลาเกือบทุ่มครึ่งแล้วแต่ฟ้ายังส่วางอยู่มาก เรานั่งกินข้าวและพักกันที่ร้านเกือบชั่วโมงฟ้าจึงเริ่มมึด เผือชิงเริ่มสอบถามหาที่พักกับทางร้านค้าแต่ได้คำตอบว่า แถวนี้เคยมีโรงแรมอยู่หลายโรงแต่ปิดไปหมดแล้ว คนส่วนใหญ่มักจะเดินทางไปพักกันที่เมือง Ziangyum ซึ่งเป็นเมื่องที่ใหญ่กว่าและอยู่ห่างจากเมืองนี้ไปอีกไม่ไกลนัก

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ตอนนั้นท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว และอากาศก็เย็นลงทุกขณะ ไม่มีทางเลือกเราต้องปั่นฝ่าความมืดตามกันไปไยังเมืองข้างหน้า ระยะทางถึงเมือง Ziangyum ตามคำบอกเล่าของเจ้าของร้านเหลือระยะทางอีกประมาณ 16 กิโลฯ เราปั่นไปตามถนนที่ไม่มีไฟส่องสว่าง ความมืดและอากาศที่เย็นทำให้เราขับตามหลังกันมาอย่างติดๆ ผมต้องปั่นท้านเพราะมีไฟท้ายและไฟหน้าส่องสว่างคลำทางอยู่แค่คนเดียว พวกนั้นไม่มีใครติดไฟกันมาเลยสักคน ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็นมันจึงทำให้เราต้องค่อยๆ ปั่นไปแบบช้าๆ ระหว่างทางเอิ้ออี้เห็นโรงแรมที่พักกลางทางของพวกสิบล้อ เหมือนจะรู้ใจพวกเราที่กำลังนั่งสั่นอยู่บนเบาะ จึงลองเข้าไปสอบถามว่าพอจะมีห้องว่างเหลืออยู่หรือเปล่า ถึงแม้ว่ามันจะมีสภาพไม่เหมือนโรงแรมมากนัก แต่ในชั่วโมงนั้นผมรู้สึกว่าโรงอะไรผมก็พักได้หมดแล้ว อากาศเย็นสะขนาดนี้ ผมไม่อยากปั่นไปต่ออีกแล้ว นี้ก็พึ่งจะปั่นมาได้ไม่ถึง 6 กิโลฯเอง ยังทรมานกันได้ขนาดนี้ ขืนปั่นไปต่ออีกสิบกิโลฯ น่าจะแข็งตายแน่ๆ 5555 เอื้ออี้เดินกลับมาแจ้งข่าวดี ว่ามีห้องว่างเหลืออีกเพรียบ ที่นี้มีน้ำอุ่นให้อาบด้วย โอ้...แค่นี้แหละโอเคแล้วสำหรับผม เราจองห้องไว้สองห้องเพราะมีแต่ห้องสองเตียงเหลืออยู่เท่านั้น เอื้ออี้อาสานอนคนเดียวอีกห้อง หลังจากพวกเอารถและสัมภาระเก็บในห้องเรียบร้อยแล้ว เราจึงรีบเปลี่ยนเสือผ้าไปอาบน้ำกัน เพราะยิ่งดึก อากาศก็น่าจะยิ่งเย็นไปมากกว่านี้ แต่พวกเราก็ต้องไปยืนรอให้น้ำที่กำลังต้ม ด้วยเตาแก็สนั้นร้อนและมีปริมาณมากพอที่จะอาบกันได้เสียก่อน เวรจริงๆ 555 คืนนี้ผมนอนกับเผือชิงเพื่อนใหม่ที่พึ่งจะเจอกันวันนี้ ความเหนื่อยทำให้เราไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ก่อนที่จะหลับไปแบบไม่ใส่ใจกับสภาพของห้องที่เราพัก เพราะมันทั้งโทรมและไม่น่านอนเอาเสียเลยจริงๆ โชคยังดีที่ผมเตรียมถุงนอนมาด้วย อย่างน้อยผมก็นอนอยู่บนเตียง ภายใต้พวกมันได้อย่างสะดวกใจ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

Day_9 ----> 13/4/2012 13/4/2012 Qiansuoxiang-Dali 94 Km.


@ เมื่อคืนกับโรงแรมจำยอม ผมหลับไปแบบรวดเดียวจบ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่โทรศัพท์นั้นดังปุกขึ้นมา ได้เวลาออกไปขอน้ำร้อนชงกาแฟกินก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเริ่มรู้ทางแล้วว่าทุกโรงแรมที่พักมักจะมีน้ำร้อนเอาไว้บริการฟรี ไม่ต้องมานั่งต้มน้ำร้อนชงกาแฟเองให้เสียเวลาอีกต่อไป สำหรับผมแล้วกาแฟยามเช้านั้นช่วยให้ระบบขับถ่ายของผมทำงานได้ตามปกติ(ไม่น่าไปติดมันเลยลำบากจริงๆ) ได้กาแฟร้อนแล้วผมก็กลับมานั่งมึนงงต่อในห้อง นั่งวิเคราะห์ดูสภาพของที่ซุกหัวนอนเมื่อคืน ประมาณว่าตรู..นอนเข้าไปได้อย่างไงหวะเนีี้ย 555 ไม่นานยาก็ดำก็เริ่มออกฤทธ์ ผมจึงต้องเดินออกไปสำรวจห้องสุขา ซึ่งน่าจะอยู่แถวๆ ห้องอาบน้ำ ที่เราใช้บริการกันไปเมื่อคืน แต่ก็ไม่เห็นห้องที่มีโถ..ปรับทุกข์เลยสักห้อง มองห่างออกไปไม่ไกลจากด้านข้างนัก ผมเห็นอาคารคล้ายห้องก่ออิฐถือปูนแดง ที่สภาพด้านนอกของห้องนั้นยังไม่มีการฉาบผนัง เหมือนยังสร้างไม่เสร็จเพราะยังไม่มีหลังคา หญ้ารอบๆ ที่ขึ้นรกสูงเหมือนไม่ค่อยมีใครใช้เดินผ่าน นั้นยิ่งทำให้ผมไม่อยากจะจินตนาการว่ามันจะเป็นห้องปรับทุกข์ ที่จะช่วยให้ผมมีความสุขขึ้นมาได้ในเช้านี้ แต่ในเวลานั้น ผมถือว่าผมไม่มีทางให้เลือกมากนัก จึงเลยลองเดินเข้าไปสำรวจดูสักหน่อย เผือสภาพภายในจะไม่เป็นอย่างที่คิด แต่แค่เชียดเข้าไปไกล้ ก็พอจะทราบได้จากกลิ่นว่ามันต้องไม่เวิร์คอย่างแน่นอน สภาพภายในนั้นสุดที่จะเยียวยา แน่นอนว่ากลิ่นในระยะประชิดนั้นไม่ผ่าน กบว อย่างชัดเจน คงต้องยกให้ติดอันดับเป็นสุขาที่ยอดแย่ที่สุดของทริป กินขาดห้องน้ำชั้นสี่ของโรงแรมครึ่งดาวกระจุยไปเลย อิอิอิ อย่าว่าแต่ผมเลย ขนาดเผือชิงเสือเจ้าถิ่นยังเดินส่ายหน้ากลับมา สีหน้านั้นบ่งงบอกอย่างชัดเจนว่า ถ้าไม่อยากขาดอากาศหายใจ อย่าได้เข้าไปใช้บริการเป็นอันขาด

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เช้านี้เราเตรียมตัวกันอยู่ไม่นาน เพราะมีภาระอันหนักหนาที่ต้องแบกติดตัวกันไป เราเลยออกปั่นกันแบบไม่เต็มตูดมากนัก ผ่านทางเข้าเมือง Ziangyum ไปได้ไม่กี่กิโลฯ ก็มาหยุดพักกันที่ร้านอาหารยูนานแห่งหนึ่ง ยังไม่ทันที่จะได้สำรวจเมนูอาหาร ผมก็ต้องรีบขอตัวไปทำธุระอย่างอื่นเป็นอันดับแรก 555 เลยฝากให้เผือชิงช่วยสั่งอาหารแทนให้ สรุปว่าเรียบร้อยโรงเรียนจีนครับ..โล่งมากๆ ไม่งั้นคงได้กินข้าวไม่ลงกันแน่ๆ ร้านอาหารที่เราแวะเป็นร้านอาหารอิสลามใหญ่ริมถนน เผือชิงสั่งอาหารมาหลายอย่าง แต่ที่ถูกใจผมที่สุดก็เห็นจะเป็นเนื้อแพะที่นึ่่งมาพร้อมกับมันผรั่ง โปะหน้าด้วยหัวไชเท้าสับปรุงรส อร่อยมากๆ...จานนี้อร่อยจนผมต้องสั่งมาถ่ายรูปอีกจาน มื้อนี้ค่าอาหารหารสามแล้วตกคนละ 20 หยวน ก็ประมาณ 100 บาทเอง อิ่มแถมอร่อยถูกใจจริงๆครับมื้อนี้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ วันนี้จุดหมายอยู่ที่เมืองเก่าต้าลี่ ซึ่งตามแผนแล้วผมจะต้องหยุดพักเที่ยว ที่เมืองเก่าแห่งนี้เพิ่มอีกหนึ่งวัน เพื่อรอให้โอพีตามมาสมทบได้ทัน แล้วค่อยเดินทางไปพร้อมๆ กัน เส้นทางของวันนี้มีอุปสักดิ์เป็นเขาสูงที่ระดับ 2300 เมตรที่ต้องปั่นไต่ข้ามมันไป ระยะทางขาขึ้นน่าจะยาวเกือบ 20 กิโลฯ แต่เส้นทางบนเขานั้นสวยงาม เพราะเป็นถนนที่ไต่ไปตามไหล่เขา ไล่ลำดับยาวติดๆ กันหลายลูก วิวด้านล่างก็สวยไม่แพ้ที่ไดที่เราผ่านมา เพราะเป็นบริเวณที่มีการปลูกข้าวแบบขั้นบันได ซึ่งมองเห็นได้จากมุมที่สูง บางช่วงจะเห็นชาวบ้านเอาต้นข้าวที่เกี่ยวแล้วมาตากกันบนถนน เพื่อให้รถที่วิ่งผ่านไปมาทับหรืออาจเรียกว่านวดให้เมล็ดข้าวนั้นหลุดออกจากรวง โดยไม่ต้องเรียกใช้บริการของเครื่องจักรนวดข้าว ข้างทางที่เริ่มเห็นสีสรรของต้นไม้ที่เริ่มปรับเปลี่ยนไปจากสีเขียวตามธรรมชาติ บ้างก็มีสีเหลืองบ้างก็แดงสลับกับสีส้ม ที่กลมกลืนไปกับสีเหลืองทองของผืนนา ที่ยืนรอเวลาให้เก็บเกี่ยว ถึงแม้จะเป็นทางที่ต้องออกแรงปั่นปีนขึ้นเขาอยู่บ้าง ไปแต่วิวของสองข้างทางก็ช่วยทำให้เราลืมคิดถึงความลำบากนั้นไป เราจึงหยุดถ่ายรูปกันเกือบตลอดทาง อากาศที่เย็นกำลังสบาย ทำให้พวกเราปั่นไปถึงยอดเขากันได้ไม่ยากนัก เราจอดแวะกินข้าวเที่ยวกันตรงหมู่บ้านเล็กช่วงลงเขา และยังพอมีเวลานั่งย่อยอาหาร ดูโจวชิงฉือในบทคนเล็กหมัดเทวดา นั่งหัวเราะชอบใจกันอยู่อีกนานโดนเฉพาะเอื้ออี้ หรือเป็นเพราะความรู้สึกที่ไรกังวนกับเส้นทางที่เหลือ เพราะเป็นทางลงเขาเรียบยาวๆ ไปจนถึงเมืองต้าลี่เลย

@ ช่างเย็นของวันนั้น เราก็ปั่นมาถึงเมืองใหม่ต้าลี่ เมื่องที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องและร้านรวงที่ทันสมัย พวกเราตัดผ่านกลางเมืองที่พุกพ้านด้วยรถลาและผู้คน ข้ามแม่น้ำสายใหญ่ด้วยสะพานที่ดูเหมือนจะเป็นทางเชื่อมของสองช่วงเวลา ปรีกห่างจากเมืองไปสู่ถนนที่ขนานไปกับทะเลสาบเอ๋อไห่ ถนนที่จะนำเราสู่เขตอาณาจักรของตาลีฟู ที่เคยยิ่งใหญ่ในอดีตนานนับ 1,000 ปี เมืองเก่าที่มีตำนานอ้างอิงไปถึงอนาจักรน่านเจ้า ซึ่งอ้างมาถึงความเชื่อเรื่องของพญานาคและถิ่นฐานที่กำเนิดของคนไทยในยุคโบราณ ที่ยังเป็นประเด็นที่ยังต้องถกเถียงถึงความถูกต้องกันอีกต่อไป เมืองเก่าที่ห้อมล้อมไปด้วยกำแพงที่แข็งแกร่ง ตั้งอยู่ห่างออกอีกไปราว 16 กิโลฯ มันคือจุดหมายของเราในวันนี้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เมืองเก่าต้าลี่ หรือเมืองไท่เห่อ เขตปกครองตนเองของคนชนเผ่าไป๋ ตั้งอยู่ในมณฑลยูนนาน ต้อนรับเราด้วยความสวยงามของกำแพงเมืองโบราณอายุกว่า 1,000 ปี อดีตเมืองหลวงของอาณาจักรน่านเจ้า ที่ยังหลงเหลือร่องรอยของอารยธรรมที่สมบูรณ์ให้ได้พบเห็น เอื้ออี้เสือเจ้าถิ่นพาเราจูงจักรยานเดินเข้าไปสำรวจหาที่พักกันต่อแถวๆ ด้านในเมืองเก่า เมืองท่องเที่ยวชื่อดังแห่งนี้ มีเกสเฮ้าส์มีให้เลือกหลายระดับ แต่เราอยากได้ในระดับที่ประหยัดๆ หน่อย เลยเดินออกไปหาที่พักกันแถวนอกเมือง มีนักท่องเที่ยวชาวจีนแนะนำให้เราไปพักที่ Dali Hump Guest House เพราะราคาจะถูกหน่อย ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านฝั่งซ้ายของประตูเมืองเก่า และต้องเดินเข้าไปในซอยแต่ก็ไม่ลึกมากนัก
http://www.hostelworld.com/hosteldetail ... Dali/40870

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ หลังจากที่สอบถามรายละเอียด และเดินสำรวจดูห้องพักกันจนพอใจ เราก็ตกลงที่จะพักกันที่ห้องพักแบบรวม 12 เตียง ดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับเรา เพราะถูกที่สุดแล้ว ราคาต่อคนต่อวันนั้นตกอยู่ที่ 25 หยวน ก็ประมาณ 150 บาท เราเลยจ่ายไป 50 หยวนเลย สำหรับ 2 วัน เตียงเป็นเตียงเหล็ก 2 ชั้น และมีตู้เก็บสัมภาระและสิ่งของมีค่าติดตั้งไว้ใต้เตียง มีที่ล็อกกุญแจเก็บของมีค่าเอาไว้ได้ เวลาจะออกไปเดินเที่ยวที่ไหนจะได้ไม่เป็นห่วง ห้องน้ำเป็นแบบรวมมีหลายห้องให้เลือกใช้บริการ แยกชายแยกหญิงชัดเจน ต้องถือว่าไม่แพงเลยเมื่อเทียบกับเกรสเฮ้าส์หลายๆแห่ง ที่เราได้เข้าไปสอบถามดูมา เกรสเฮ้าแห่งนี้ยังมีห้องรวมเล็กๆ แบบ 4 เตียง เพิ่มความเป็นส่วนตัว แต่ราคาก็คงแพงกันไปตามสัดส่วน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ เราเช็คอินและเอาข้าวของกับจักรยานไปเก็บ แต่ยังไม่ทันได้อาบน้ำ ท้องมันก็เริ่มร้องขึ้นมาอีกครั้งคงหิวอีกแล้ว ฟ้าเริ่มมืดอากาศก็เริ่มเย็นลงตามมากขึ้น เย็นจนพอที่จะทำให้ผมต้องหาเสื้อกันหนาวมาใส่ทับเพิ่ม เราออกไปเดินสำรวจร้านอาหารแถวๆ ที่พัก เป็นร้านที่ขายอาหารท้องถิ่น อาหารค่ำมื้อนี้เผือชิงแนะนำให้ผมลองชิมอาหารพื้นเมืองของที่นี้ ส่วนใหญ่จะเป็นเมนูปลาที่จับมาได้จากทะเลสาบเอ๋อไห่ เป็นปลาตัวเล็กๆ ลำตัวขนาดสักสักนิ้วหัวแม่โป้งเห็นจะได้ นำมาทำต้มยำปลาน้ำข้น, แกงเผ็ดหอย(หอยอะไรไม่รู้ตัวเล็กๆ เหมือนหอยขม)น่าตาสีสรรของอาหารนั้นจัดจ่านเอามากๆ กลิ่นเหมือนจะเผ็ดร้อนแต่พอชิมเข้าไปจริงๆ ผมกับว่ามันเผ็ดไม่ได้ครึ่งของอาหารไทย อีกเมนูนั้นก็เป็นปลาชนิดเดียวกัน เพียงแต่เอามาชุบแป้งทอด กรอบนอกแต่ข้างในนั้นยังนิ่มจนเหมือนจะไม่สุกดีด้วยซ้ำ ผัดผักบุ้งไฟแดงอีกจาน 555 หน้าตาเหมือนมากแต่เขาผัดกับน้ำมันรสจืดๆ อย่าถามนะว่าอร่อยหรือเปล่า 555 อาหารค่ำมื้อนี้เช็กบิล หารสามแล้วก็ตกคนละ 30 หยวน ก็ประมาณ 150 บาท คืนนี้ยังพอมีเวลาให้พวกเราได้เดินย่อยอาหาร ชมสีสันของเมืองเก่าในยามค่ำคืนกันต่อ ถนนตอนค่ำที่คราค่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว ขนมและของที่ระลึกต่างๆ มีให้เลือกชิมและเลือกซื้อกันอย่างมากมาย เห็นอะไรแปลกน่าทาน ก็อยากจะชิมอยากซื้อติดมือกลับบ้านมาฝาก แต่ก็ไม่มีปัญญาจะบรรทุกใส่จักรยานกลับไป

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ จุดเด่นของเมืองนี้ในความคิดส่วนตัว คงจะเป็นกำแพงเมืองเก่าที่ตั้งค่ายล้อมเมือง ดูมันชั่งยิ่งใหญ่และเก่าแก่สวยงาม อีกทั้งยังอยู่ในสภาพที่ดี ถึงแม้ร้านค้าและถนนหนทางจะแลดูใหม่อยู่บ้างสักหน่อย ไม่ค่อยจะคลาสสิคอย่างที่คิดเอาไว้นัก แต่ก็มีรูปลักษณ์และสถาปัตยกรรมที่เป็นไปในแนวทางเดียวกัน พวกมันจึงดูกลมกลืนกันดี ไม่หลุดหรือดูแหวกแนวผิดยุคผิดสมัยตามที่นิยมสร้างกัน ที่นี้ผมชอบมัสยิดของชาวยูนาน เห็นด้านนอกเป็นโดมอะซาน ก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องเป็นมัสยิดแน่นๆ แต่พอเดินเข้าไปข้างในนึกดูอีกที หรือว่าเป็นศาลเจ้าหวะ 555 แม้กระทั้งการเขียนตัวอักษรวิจิตร ด้วยภาษาอารบิก(การเขียนค้อตในแบบอาหรับ)ก็ยังคงมีกลิ่นอายของภูกันจีนให้ไดเเห็น ต้องถือว่าเขายังคงรักษารูปแบบของเขาเอาไว้ได้อยากเหนี่ยวแน่จริงๆ เมื่อเดินผ่านไปตามซอกซอยในเมืองเก่า มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกตื่นตาอยู่ได้เสมอๆ และที่ไม่ควรพลาดเป็นอย่างยิ่ง ก็เห็นจะเป็นทางเดินบนกำแพงเก่า ขึ้นไปชมภาพรวมของบ้านเมือง แสงสียามราตรีของร้านรวง ถึงแม้กำแพงจะไม่สูงมากนัก แต่การขึ้นไปเดินชมวิวบนนั้น ก็ทำให้พอได้เห็นความยิ่งใหญ่ของเมืองเก่าเมืองนี้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ คืนนั้นตอนเดินกลับ GH เผือชิงเพื่อนใหม่ของผม บังเอิญเดินไปเจอกับเพื่อนเก่าของเขาสมัยเรียน หลังจากได้ทบทวนความหลังกันอยู่สักพัก เสียงหัวเราะและปาร์ตี้เล็กๆ ริมทางก็ได้เริ่มขึ้น 555 ไม่ว่าจะชนชาติไหนพอแอลกอฮอล์สูปฉีดเข้าในกระแสเลือดจนได้ที่ เสียงทำนองร้องรำก็มักจะตามกันมา ไม่นานนักก็มีเครื่องดนตรีเข้ามาประกอบงานรื่นเริงแห่งนี้ สงสัยคงมีคนไปยืมกีต้าร์ของคนขายของระลึก ที่ตั้งแผงขายของอยู่ไกล้ๆ แล้วก็เริ่มบรรเลงเผื่อแผ่นักท่องเทียวที่เดินผ่านไปมา นักท่องเที่ยวบางคนก็แวะมาร่วมร้องเพลงกันด้วย น่าจะหากล่องมาวางสักใบ คงจะได้ค่าเบียร์เพิ่มอีกหลายขวด เวลาที่รื่นเริงนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ร้านค้าเริ่มทะยอยปิดตัวลง ยิ่งดึกความเงียบก็ทำให้เสียงของพวกเรานั้นดังออกไปไกล แล้วปาร์ตี้ก็ต้องจบลงก่อนที่จะถูกสลายโต๋ ตำรวจท่องเที่ยวที่เดินผ่านมาแถวนั้นพยายามจะไล่ให้เลิก เหตุคงเพราะวัยรุ่นที่กำลังเมาได้ที่ เริ่มมือไม้อ่อนทำขวดเบียร์ตกแตกเกลื่อนถนน เพื่อนๆ ที่ยังไม่เมาต้องเดินไปช่วยกันเก็บเศษแก้ว แขกพลัดถิ่นอย่างผม เลยแอบชวนเอืออี้กลับโรงเตี้ยมกันก่อนน่าดีกว่า 555 กลัวจะโดนลูกหลงได้ไปนอนฮ่องกงฟรีๆ พลานจะไม่ได้ปั่นกันต่อ เรากลับมาในห้องนอนแบบรวม พยายามค้นหาเสื้อผ้าเพื่อเตรียมจะอาบน้ำกันอย่างเบามือที่สุดในความมืด อาจเพราะว่าเกรงใจเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ที่กำลังหลับกันอยู่(ที่ร้องเพลงเมื่อกี้ไม่เห็นมึงเกรงใจใครเลย 555)ก่อนจะกลับมานอนกันแบบง่วงสุดๆ

[DairyBoy]

สุดยอด ทริปในฝันเลย

[หลงทาง]

ขอบคุณเรื่องราวกับภาพสวยๆ ครับ...อยากไปด้วยจังแต่กลัวปั่นไม่ไหว.

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สุดยอด ทริปในฝันเลย

ขอให้ฝันเป็นจริงสักวันนะครับ

ขอบคุณเรื่องราวกับภาพสวยๆ ครับ...อยากไปด้วยจังแต่กลัวปั่นไม่ไหว.

ผมว่าถนนในจีนเขาเขาปรับระดับความลาดชันได้ดีมากๆครับ ถึงแม้ว่าจะเห็นว่าเขามันสูงแต่เส้นทางก็ค่อยๆไต่ระดับขึ้นไปจริงๆ
ทริปนี้ผมไม่มีต้องลงไปเข็นสักเลยกะเนิน เพราะเวลาเหนื่อยหายใจไม่ทันผมก็หยุดถ่ายรูปมันสะ