ปกติผมจะเลือกปั่นสว่าง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมปั่นจนมืด ตอนนี้~3ทุ่มผมอยู่สี่แยกกบินทร์บุรีหน้าป้ายบอกระยะทาง อีก28กม.ผมจะถึงรถที่จอดไว้โรงพักประจันตคาม (ยังต้องขับกลับบ้านอีกราว100กว่าโล)
ผมเปิดก๊อก5ออกมาแล้วก็พบว่าแห้งไม่เหลือแรงแล้ว เลยหันรถเข้าร้านก๋วยเตี๋ยวสั่งเส้นหมี่น้ำกะข้าวกระเพราหมูมากิน ไม่ช่วยอะไรเท่าไรแต่ก็ยังดีได้พัก ป้าเจ้าของร้านถามผมอีกแล้ว
ป้า:มาคนเดียวเหรอ (ผมบอกครับ)
ป้า:มาจากไหนล่ะ
ผม:ประจันตคามครับ
ป้า:อ้อ (ชี้มือ) ใกล้แล้วมาจากทางนี้เหรอ
ผม:ทางนู้นครับ(ชี้ไปอีกทาง)ผมไปวนรอบเขาใหญ่มา
ป้า:???... อือ เก่งนะ นั่งพักก่อนแล้วกัน
ผมไม่ทันถามต่อว่าป้าว่าบ้าไหม เพราะพยายามหายใจทางปากอยุ่
ตอนนี้เหลือระยะทางอีกราว15กม.ได้ทำไมมันดูไกลจังเลย ผมมักนึกเทียบกับเวลาปั่นไปซื้อก๋วยเตี๋ยวปากซอย เอาน่าแค่ปั่นไปซื้อก๋วยเตี๋ยว2-3รอบ ช่วงกบินทร์บุรี-ประจันตคามมืดสนิทเหมือนกันผมจะพักก็พักไม่ได้เพราะมันมืดตื๋อสู้ทนปั่นต่อดีกว่า แต่ละที่ที่หยุดก็น่ากลัวยังกะฉากหนังผี ก็พวกศาลาริมทางนั่นแหละไม่ก็หน้าวัด หรือ เพิงริมทาง
มื้ด มืด ปั่นไปกลัวไป ผีก็กลัว คนก็กลัว ผมจะหมดแรงแล้วใจผมตอนนี้มันไม่หนีแล้วเพราะมันก็หมดและกลัวเหมือนผม 555
