สรุปทริป...ภูสามสุ่ม ภาค 3 ฉบับตามเข็ม ...ผมอิ่มแล้วครับ 21-29 มกราคม 2560

[เอส-เมอร์ริด้า]

บันทึกถึงพี่รักษ์...เฟสน้องดาวเวียง แถวด้วยบันทึกของผมเอง 555
ก่อนไปทริปอยากจะบันทึกรายจ่ายต่างๆ เก็บไว้อ้างอิง ทำได้แค่ 2 วันเท่านั้นแหล่ะ ดูแล้วค่าใช้จ่ายเฉลี่ยวันละ 1000 บาท ต่อคน ต่อวันครับ จะมากจะน้อยขึ้นอยู่กับเบียร์

[เอส-เมอร์ริด้า]

เช้านี้ที่บ้านเมืองงาน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมอกปกคลุมไปทั่ว อากาศเย็นประมาณ 11-12 องศา ไม่หนาวมากพอรับได้ เพราะผมเอาเสื้อกันหนาวมาเต็มพิกัด 3 ตัว เอาอยู่แน่นอนระดับนี้...เช้านี้ต้องอาบน้ำแล้วครับ เพราะเมื่อคืนไม่ได้อาบ นั่งจิบเบียร์กับเด่นเกือบเที่ยงคืน เลยไม่อาบดีกว่า...แต่น้ำที่นี่เย็นอย่างกับน้ำแข็งลองมาสองครั้ง สุดๆๆ สามขันแรกวัดใจ ขันต่อมาก็สบายๆ แล้วครับ 555...

เพื่อนๆ ทำการต้มกาแฟบดกันก่อน แล้วมีเซอร์ไพร์จากน้องพัทที่ได้ชาพิเศษมาจากซาปา มาชงกันถึงนี่ ไม่ได้หากันได้ง่ายๆ แก้วนี้ราคาเกือบ 1000 บาทนะครับ น้องพัทอุตสาห์ชมให้ทาน มีกระบวนการพิเศษคือดอกมันจะค่อยๆ บานออกๆ อย่างสวยงาม มีการแตกเกษรออกมารอบๆ ตัวชา ดูแล้วเหมือนพลุดอกไม้ไฟ สวยงามจริงๆ ครับ สำหรับชาพิเศษแก้วนี้


มันเริ่มเบ่งบานออกมาแล้ว


ได้เวลานำมาดื่มกันแล้วครับ เข้ากับสายหมอกที่ปกคลุมบ้านเมืองงานเลยทีเดียว



อาหารมื้อเช้านี้ และเตรียมตุนไปทานระหว่างทางด้วย เดี๋ยวพวกเราไปทานเฝ๋อจากร้านน้องดาวเวียงอีกซักแป๊ป ตอนนี้ทานแครกเกอร์ไปก่อนนะ และกาแฟร้อนๆ เข้ากันๆ กับบรรยากาศแบบนี้



คุณเด่น สบายๆ ตื่นสายหน่อยไม่เป็นไรครับ เบาๆ 17 กม. ถึงยอดสบายๆ รอทานโจ๊กนำมาเองไปก่อน พร้อมไข่ต้ม 1 ฟอง



อ้าวจะคายออกมาแล้วหรอครับ ชงเอง กินเอง ไม่อร่อยล่ะซิเนี่ย 555

เมื่อคืนน้องพัทหลับสบายๆ เลยนะ แต่พี่เนี่ยได้ยินเสียงดนตรีทั้งคืนเลย 555

ตอนเช้าผมตื่นนอนตั้งแต่ตี 3 แล้ว พอ 6 โมงเช้าก็ออกมาถ่ายรูปยามเช้าเคล้าหมอกด้วยกันกับน้องพัท ให้วิ่งไปเป็นแบบให้ด้วย มุมเดียวกันเลยกับหนุ่ย ก๊อปมาอยู่ในหัวแล้วล่ะ แต่อยู่กล้องพัททั้งหมดเลยนะ รอหน่อยๆๆๆๆ

คอลเลทชั่นของรูปน้องพัท พี่เอสจัดให้เต็มที่เลยครับ


....มาพูดถึงแผนวันนี้กันก่อน ก็คิดว่าคงไม่หนักมากเหมือนเมื่อวานหรอกนะ เพราะเคยชินกับเส้นทางนี้มาแล้วถึงสองครั้ง แต่เส้นทางมันมีหินลอยพอสมควร ยิ่งทางขึ้นจากบ้านเมืองงานด้วยแล้ว บอกกับพี่จุกว่าคงได้เข็นกันอีกนะ หรือจะมองหาตัวช่วยก็ได้ มีพร้อมแล้ว 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

มุมมองของกามี่...

ถ้าพัทไม่ทัก ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามุมอยู่ตรงไหน...นี่คือปัญหาของนักถ่ายภาพอย่างผม
ไม่คิดจะหามุมให้เจอ กว่าจะเจอต้องให้พัทบอกพิกัด ซึ่งก็คือมุมชั้นบนของบ้านไม้ ซึ่งเราไม่ได้นอนพักเมื่อคืน แต่ก็สามารถมองเห็นมุมนี้ได้ใกล้เคียงคือหน้าบ้านไม้มีบันไดขึ้นไปซักสองเมตร ก็มองเห็นเพียงแต่โค้งรูปตัวเอส ไม่ชัดเท่าและไม่สวยเท่า...

ยังให้แบบเป็นน้องพัทอยู่ตรงนั้นคอยให้สัญญานมือ ว่าโอเครมั๊ย แต่มุมนี้ถ้ามีน้ำแข็งเกล็ดหิมะนะ คงเยี่ยมสุดๆ จริงๆ เหมือนที่หนุ่ยได้ถ่ายภาพมาเมื่อปีก่อนโน้น...

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทุกอย่างได้เวลาเตรียมตัวแล้ว เมื่อคืนไม่ได้กำหนดว่าจะออกกันเร็วเหมือนท่าโทม เพราะคิดว่าไม่น่ามืดหรอก ระยะทางแค่ 17 กม.เก็บของซัก 9 โมงเช้าบอกเพื่อนๆ อย่างนั้น กินกาแฟเสร็จราวๆ 8 โมง อาบน้ำ เด่นก็ปรับเฟืองหลังมันคงพยศไปหน่อยเมื่อวานนี้ออกเสียงดังเวลาใช้เฟืองใหญ่สุดจะได้ยินเสียงดังกระทบกัน เช้านี้เด่นกับพี่จุกก็เลยปรับกันยกใหญ่ เดี๋ยวจะขึ้นไม่ถึงภูสามสุ่มซะได้เรื่องการจัดกระเป๋า ถือเป็นศาสตร์ที่จะต้องเรียนรู้ ทั้งจดจำว่าอะไรอยู่กระเป๋าไหน เวลาหาจะได้ไม่ต้องคอยเปิดดูมันทุกใบ เพราะบางทีเวลาน้อย ต้องรีบจัดการ และอีกอย่างคือต้องทำให้มันบาลานท์กันด้วย พูดเหมือนชำนาญ แต่ผมปล่าวเลยครับ เวลานึกว่าจะเอาอะไรก็จะต้องเปิดมันทุกใบทุกที ลืมครับจำไม่เคยได้หรอก แต่เราต้องหัดให้ได้เวลาออกทริปทุกๆ ครั้ง ...เวลา 9 โมงกว่าแต่ละคนยังชุลมุนกับของของตัวเองกันอยู่ พี่จุกเหมือนจะไปรอซื้อไข่ไก่มาตอกใส่ขวดน้ำพลาสติก เพราะนัดกันว่าจะเอาไปเจียวกันบนยอดภูสามสุ่มกันสำหรับมื้อเย็น หรืออาจจะเป็นมือกลางวันนะ...

พูดถึงเรื่องการจัดการเรื่องเวลา คนน้อยนี้ได้ประโยชน์เต็มๆ บริหารจัดการอะไรก็ง่าย แต่คนมากก็ทำได้นะ คือทุกคนต้องรู้ว่าจะเสร็จเมื่อไรบางทีคนที่ต้องทำกับข้าวให้เพื่อนทาน เราก็ต้องไปช่วยเหลือ ช่วยเก็บ เราอาจจะจัดของเสร็จแล้ว ก็ไปช่วยเหลือกันต่อ จะได้เร็วขึ้นในการกำหนดเวลาแล้วแต่ใครเอาแบบอย่างมาจากไหน ความคิดแต่ละคนไม่เหมือนกันหรอก...อย่างพี่จุกบอกว่า ไม่รีบ ขอเวลาดีๆ ซัก 9 โมงเช้าเพราะกว่าจะทำอะไร กว่าจะอาบน้ำ เก็บของกินข้าว เวลาดีของพี่จุกคือ 9 โมงเช้า ... แต่อย่างผมเคยร่วมทริปกับลุงโจ้ สวนลุม ที่ได้วิชาจากกลุ่มไม้ค้ำตะวัน ก็จะออกกันแต่เช้า และถึงที่พักไม่เกิน 4 โมงเย็นต้องได้ที่กางเต็นท์นอนแล้ว ... บางทีก็ไม่ได้หรอกถ้าปั่นในลาวมักจะเจอเหตุการณ์ไม่คาดคิดเสมอ และเส้นทางความยากควบคุมไม่ได้เลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อจัดของเรียบร้อย ก็พร้อมล้อหมุนออกจากเฮือนพัก สัมภาระดูเหมือนยังไม่พร่องเท่าไร ซื้อเสบียงเตรียมแบกมาจากกรุงเทพฯ ยังอีกเพียบเท้าเหยียบบันไดขึ้นเพียงแค่เนินหมู่บ้านแค่เนี่ย ไม่ไหวล่ะ ลงเข็นเฉย ดีนะไม่มีใครเก็บภาพไว้ 555...ปั่นมาจอดหน้าร้านอาหารของคุณดาวเวียง ยังไม่ได้สั่งอะไร แต่จะทานเฝ๋อจานแรกซักหน่อย เดินถือกล้องไปยังร้านขายของชำอยู่ใกล้ พี่จุกบอกว่าซื้อไข่ไก่มา 12 ฟอง และน้ำมันเรียบร้อย ผมก็ซื้อเครื่องปรุงเพื่อไปเจียวไข่บนยอดภูสามสุ่ม มะนาว น้ำปลา พริก มะเขือเทศ กระเทียม อาหารอันโอชะ เลิศรสเสียนี่กระไรพร้อมทั้งตอกไข่ใส่ขวดไปพร้อมกันเลย ปั่นไปก็ตีไข่ไปด้วย...เตรียมน้ำเสบียงคนละขวดก็พอ จัดแจงเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ให้พร้อมเดินทางก่อนเที่ยง ซึ่งจะสายมากเกินไปแล้ว บอกลาน้องแฟนต้า พร้อมให้ค่าขนมไปด้วย ถ่ายรูปพร้อมกันก่อนออกเดินทางจากนี้ไป...
เส้นทางมุ่งหน้าที่จะไปกัน

หน้าเฮือนพักดาวเวียง เบอร์ติดต่อพร้อมครับ

ด้านที่เรามาจากท่าโทมเมื่อคืน รู้งี้ปั่นลงดีกว่าเน๊อะ นี่ถ้าเป็นทวนเข็มง่ายกว่าตามเข็มเยอะเลยนะครับ

พี่จุกมาแวะซื้อไข่ไก่ ร้านของชำใกล้ๆ

พร้อมเสกหนังควายเข้าท้องมั๊ยครับ...ง่ายๆ คือทานนั่นแหล่ะ

เตรียมร่ำลา และพร้อมจะออกเดินทางกันแล้ว

เด่นมาดเข้ม พร้อมเต็มพิกัดแล้วนะ สีสันแสบตาจริงๆ

ถ่ายรูปร่วมกันเป็นที่ระทึกใจหน่อยดิ

ไปก่อนนะจ๊ะ น้องแฟนต้า มาอีกทีคงโตเป็นสาวแล้ว จะมาเยี่ยมเยือนใหม่เด้...

[เอส-เมอร์ริด้า]

เทคสอง...ลืมแล้วเทคแรกถามว่าอะไร แต่ก็ได้หมด ถ้าสดชื่น

[เอส-เมอร์ริด้า]

น้องพัทขอเทสรัน...ปั่นไปเริ่มอีกหมู่บ้านโน่น แล้วก็เข้าฉากปั่นข้ามสะพาน ฉากนี้เราเซตขึ้นมา
ไม่ได้ปั่นจริงจัง มุมสะพานที่สวยงาม ผมก็ตั้งกล้องมือถือถ่ายเอา จริงๆ มันต้องกล้องตัวใหญ่แล้วก็ไม่ได้ให้พี่มาซะด้วย ภาพเลยด้อยไปนิดหนึ่ง... เมื่อพ้นสะพานกลายเป็นแสดงจริงเองลงเข็นนี่ไม่ได้เซตกล้อง น้องพัทเค้าอ่อนเอง ขาอ่อนไรเนี่ย 555

ล้อหมุนได้เวลาเป๊ะ 11.20 น. ออกจากบ้านดาวเวียงปั่นตามๆ กันไป จนพ้นหมู่บ้านไปแล้วจะมองเห็นเนินรับแขก พอมองออกไปแทบจะถอยหลังกลับ ลูกรังซะด้วย ชันอีกด้วย ผมยิงมาก่อนใครเพื่อน กะว่าเข้าเส้นก่อนแล้วจะมาดักถ่ายเพื่อนๆ เผื่อใครเข็นจะได้เข้ากล้องไปด้วยเลย

ดูแล้วเนินก็ไม่ใหญ่นักแต่ กว่าจะกดบันไดพ้นไปแต่ละรอบช่างยากเย็นแสนเข็น ต้องค่อยๆ ผ่อนลมหายใจให้ลึกๆ ช้าๆ ถ้าเร่งจังหวะอีกมีหวังยอมขาแตะพื้นแน่นอน จนยอดเนินไม่หันหลังกลับแล้ว ปั่นต่อไปเจอสามแยกมาจากเมืองงานไปโพนสะหวัน เป็นถนนราดยางอย่างดีแล้ว ภาพเก่าไม่ให้เห็นทางสวยงาม น่าปั่น ง่ายกว่าเดิมเยอะเลย จุดนี้มีเนินตลอดหมู่บ้านครับ อิ่มเลยถ้าคุณ
มาปั่นเที่ยวเมืองงานแห่งนี้ซักครั้ง
มุมต้นไม้หน้าเฮือนพัก

เฮือนพักห้อง 2-3

เฮือนพักไม้สองชั้นหลังเก่า

มุมโค้งถนนที่สวยงาม ไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่ง

จัดฉากปั่นข้ามทุ่งของน้องพัท

จัดฉากข้ามสะพาน

ปั่นใกล้เข้ามาอีกนิด

ขึ้นเนินกระจอกหน้าเฮือนพักแล้ว

อันนี้ไม่ได้จัดฉากนะ ของจริงเลย น้องพัทอ่อนอ่ะ แค่นี้ก็ต้องเข็นด้วย

ตายๆๆ น้องพัทแล้วภูสามสุ่ม พี่คงต้องช่วยดันอย่างมาก อย่าหาว่าพี่ขาโหดนะ

ต้องติวเข้มน้องพัทในการดันเนินรับแขกแทบแย่

ชมวิวบ้านเมืองงานซักหน่อย

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เนินต้อนรับแรกของบ้านเมืองงาน จากที่ออกมาจากหมู่บ้านได้ไม่นาน ผ่านบ้านนายบ้าน ดูเงียบไปมาก ถนนกลับเปลี่ยนไป ราดยางอย่างดีแบบไม่คาดหวังว่าจะดีเกินขาด ก่อนจะมาเราก็คิดว่าวันนี้โหดไม่ใช่เล่น มีจูงตั้งแต่ขึ้นบ้านเมืองงานเลยนะ ...

อากาศเต็มไปด้วยหมอกหนา ไม่รู้ว่านี่คือตอนเที่ยงวัน นึกว่ายังเช้าอยู่เลยครับ ผมก็ปรับเกียร์หลังจากไหลลงมาจากเนินเมื่อกี้ ข้ามสะพาน เกียร์ดุมที่เบาสุดพร้อมที่เลขหนึ่ง บางทียังสับสนอยู่นะว่าบิดไปทางเบา กลับเป็นหนัก ก็จองลงเข็นซะแล้ว เพื่อนๆ นำหน้าไปไกลแล้ว ผมยังค่อยๆ ไต่ไปเรื่อยๆ รู้เลยว่าเร่งจังหวะไม่ได้ และไม่ดีแน่อาจจะจอดกลางเนิน ก็จะต้องเข็นยาวๆ เพราะเนินนี้ตอนไหลลงมานี่ดิ่งกันมาเลย...

ตามองพื้น เหมือนว่าถ้ามองขึ้นไปใจพาลท้อแท้ ออกอาการเหวอๆ ได้ ก้มหน้าก้มตาปั่น นับรอบขาตัวเองกับสมาธิ รอบขาสำคัญรักษาไว้อย่าให้ตก ไปได้จนเกือบถึงจุดพักแล้ว เพื่อนๆ รอต้อนรับผมอยู่บนยอดเนินแรกนี้กันก่อน ค่อยยังชั่วถึงได้พักซักครู่ เหนื่อยหอบกับเนินต้อนรับแรกนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ครับ...

[เอส-เมอร์ริด้า]

งานหนักยังมีเนินไต่ขึ้นไปหลายสเต็ป เพียงแต่ความรู้สึกมันต่างกันจากครั้งก่อนๆ ที่ไหลลงมา แต่เมื่อเราต้องเปลี่ยนเป็นไต่เนินแทน เนินช่วงสองกลับหนักกว่าเนินแรกอีก และยาวกว่าด้วย ผมแซงหลายๆ คนมานำหน้า มีเพียงลุงจุกเท่านั้นที่แซงผมไปได้ ยิ่งช่วงโค้งตัดเนิน เมื่อมองย้อนกลับก็จะเห็นเนินฝั่งตรงข้ามที่ไปยังโพนสะหวัน...

วิธีไต่เนินของแต่ละคนมีเทคนิคไม่เหมือนกัน สำหรับผมจะนับรอบไปทุกๆ 100 รอบขาควงไปตามจังหวะ แต่บางทีมันชันมากๆ ต้องเลี้ยงขาแบบเนิบๆ ไม่เร็วเพราะความเหนื่อย และขาจะล้าได้อย่างรวดเร็ว บางทีก็ต้องกัดฟันไปให้พ้นยอดเนินให้ได้ เรียกว่าความรู้สึกยิ่งใกล้เนิน กับเหมือนยิ่งไกลขึ้นทุกที โอ้ยเนินนี้โครตเหนื่อยเลยว่ะ...

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อไต่เนินมาเกือบจะถึงยอดเนิน มีอาการน้ำตาลลดลง รู้สึกหวิวๆ ลงจอดตรวจสอบระดับน้ำตาลทันที ปรากฏว่า 70 มก. จึงมองหาขนมหวานทานก่อน มีกล้วยตาก พร้อมด้วยขนมหวานพกมา รีบจอดทานก่อนที่เพื่อนๆ จะปั่นตามมา และขอมะขามป้อมแช่อิ่มก็ช่วยได้เยอะเลยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

จอดพักทานมื้อเที่ยง แต่เกือบบ่ายสองโมง ปกคลุมไปด้วยหมอกเต็มเขา รายการอาหารมื้อเที่ยงที่แสนอร่อยของพวกเรา เชิญชมกันได้ครับ

[ซาเล้งสีแดง]

ชื่นชอบวัยรุ่นพี่จุก มากๆ ครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ยังเก็บภาพชุดเมืองงานอีกรูป ตกหล่นจากกล้องตูนแปดสี...เพื่อนๆ ไหลลงมากันหมด เนินนี้เคยขึ้นแบบลูกรังมาแล้ว กว่าจะถึงปั๊มนำ้มันก็ไต่เหนื่อย แต่เมื่อไหลลงก็ดีมาก ราดยางยิ่งไหลลงอย่างเร็วเกินไปที่จะไม่ได้มองภาพสวยงามของทุ่งนาแห่งเมืองงาน ผมเลยจอดพักหน่อย ไม่อยากรีบไปไหน น้องพัทก็หยุดชมภาพมุมนี้ด้วยกัน ... เคยดูหนังบางทีการบันทึกด้วยสมอง ด้วยสายตา ด้วยใจ มันไม่พลาดอะไรบางอย่างจากที่กล้องมันให้เราได้ เพราะกล้องถ้าจะให้เหมือนตามองเห็นด้วยแล้ว ต้องระบบเซนเซอร์ที่ใหญ่มากๆ และมีความละเอียดมากๆ การเปรียบต่างของแสงก็ฟ้ากับเหวุ ยังยากที่จะเลียนแบบสายตาของคน...ฉะนั้นควรมองด้วยสายตาให้อิ่มซะก่อนดีกว่านะครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

พออิ่มแล้ว ก็อยากจะนอน ไต่สู้หมอกอีก 7 หลัก พร้อมมั๊ยเพื่อนๆ สมาชิก...

[เอส-เมอร์ริด้า]

พี่จุกบอกว่าเห็นแสงแดดที่ความสูง 2050 เมตรแล้วครับ ก่อนจะหมดสัมปะทานราดยางให้พวกเราเพียงเท่านี้...