...เหมือนกับแม่ค้าขายผลไม้คนหนึ่งริมถนนก่อนถึงทางเข้าปราสาทนครวัด
เธอยืนยิ้มริมถนนในทันทีที่พวกเขาจอดจักรยานอยู่ตรงหน้าของเธอ
เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่สะดุดตาพอๆกับลูกอะไรสักอย่างที่แขวนอยู่บนเพิงร้านของเธอ
พวกเขาอยากซื้อกล้วยที่อยู่แขวนอยู่ หลังจากนั้นพวกเขาต้องใช้ภาษามือ
เธอยิ้มไปแล้วก็ส่งภาษามือมาเรื่อย กระทั่งมีผู้หญิงคนหนึ่งผ่านมาจึงพอคุยกันรู้เรื่อง
- IMG_8912.JPG (350.75 KiB) เข้าดูแล้ว 770 ครั้ง
ผู้หญิงคนนั้นพูดภาษาไทยได้
เธอบอกว่าเคยไปทำงานที่เมืองไทย ภาษาไทยของเธอค่อนข้างชัดเจน
เราถามราคากล้วยหวีนั้น แม่ค้าบอกผ่านล่ามมาในราคาเงินไทยยี่สิบบาท
มันถูกกว่ามาตรฐานทั่วไปราคาหนึ่งดอลลาร์ของสินค้าที่นี้
บ่ายที่ผ่านมาพวกเขาใช้กล้วยของเธอนั้นแหละกินแทนข้าวเที่ยง
ส่วนข้าวเย็น พวกเขาแวะซื้อแถวโรงพยาบาลเด็ก
...แถวนั้นคือตลาดกลางคืนสำหรับคนในพื้นที่
ในซอยนั้นเต็มไปด้วยญาติผู้ป่วยที่มาเยี่ยมไข้และรถเข็นขายอาหารการกินสารพัด
ผลไม้หลากชนิด กับข้าวกับปลาตามแต่จะเลือกซื้อ
แม่ค้ายิ้มอย่างเขินอายทันทีที่คนสองคนเข้าไปถามราคา
พวกเธออาจไม่ค่อยได้สุงสิงกับคนต่างชาติเท่าไหร่ เพราะดูแล้วแถวนี้จะเป็นแหล่งอาหารของคนท้องถิ่นเสียมากกว่า
รถเข็นของเธอขายปลาทอดสารพัดชนิดจากโตนเลสาป
หมูกรอบหมูทอด ข้าวแกงอีกหลายอย่างรวมทั้งข้าวเหนียว
และด้วยที่ความที่มันไม่ใช่แหล่งอาหารของนักท่องเที่ยว
มื้อเย็นวันนั้นพวกเขาซื้อไข่พะโล้หนึ่งถุง,หมูทอดและปลาจาระเม็ด
ในราคาที่ต่ำกว่ามาตรฐานทั่วไปของเสียมเรียบ
นั้นคือต่ำกว่าหนึ่งดอลลาร์
