(Agalico journey diary)-10-18.01.2015 déjà-vu-Phu sam soom

[Kami@GT]

บนเส้นทางจาก บริคัน-ท่าสี ในเวลาปกติมันก็เป็นแค่ทางขึ้นเขาลงเขาธรรมดา แต่เมื่อมีฝนตกทั้งวันทั้งคืน ทางธรรมดาก็กลายเป็นทางโหดไม่น่าเชื่อออกมา.......ธรรมชาติก็เช่นเดียวกับมนุษย์เรา เราเดินทางกันมาได้ 21 กิโลใช้เวลาไปร่วม 2 ชั่วโมง มุมทิวทัศน์สวยงามทุ่งนาสวยงาม หมอกลอยต่ำระดับยอดเขา เลยตั้งใจว่าจะรอสมาชิกตรงนี้ แต่ฝนก็เทลงมาอีก ที่หลบก็ไม่มีปรึกษาเด่นเอาไงดี ยืนรอตากฝนหนาว ๆ คงไม่ดีแน่ ปั่นต่อดีกว่าอย่างน้อยร่างกายก็ยังอบอุ่น ระยะทางก็จะได้ใกล้เข้าไปอีกด้วย ทางสายนี้ไม่มีทางแยกยังไงก็คงไปเจอกันข้างหน้าอยู่ดี เลยออกเดินทางกันต่อ

[Kami@GT]

ความตั้งใจของผมคือจะรอเพื่อน ๆ ที่บ้านผาเมืองซึ่งเป็นหมู่บ้านข้าง เรามาถึงบ้านผาเมืองท่ามกลางฝนที่ลงมาหนาเม็ดขึ้น อากาศก็ยิ่งหนาว พยายามมองหาร้านค้า พี่พอจะหาอะไรรองท้องได้ก็ปิดกันหมด หมู่บ้านเงียบมาก ร้านเก่าที่เราเคยแวะกินกันตอนที่มาครั้งก่อนก็กำลังรื้อปรับปรุง จนกระทั่งปั่นพ้นบ้านผาเมืองก็ไม่มีที่พอจะพักได้
ที่ลาวเวลาสามารถหมุนย้อนกลับได้ พอพ้นบ้านผาเมืองมาแล้ว ทางจากที่ 2 ปีก่อนเคยเป็นทางลาดยางอย่างดีวันนี้มันกลับกลายเป็นถนนลูกรังอย่างไม่น่าเชื่อ ซ้ำยังชำรุดทรุดโทรมจากรถบรรทุกจีนที่ขนของกันคันใหญ่กว่าบ้านเราอีกบวกับฝนที่ตกมานานถนนยิ่งเละจนเป็นเลน ตอนแรกเราพยามปั่นหลบหลบหลุมไปซ้ายทีขวาที พอตอนหลังมันก็ไม่มีถนนดี ๆ ให้หลบแล้ว บางช่วงเป็นหลุมน้ำขังขนาดใหญ่ เราผ่านมาได้อย่างทุลักทุเล ซ้ำร้ายน้ำ 4 ขวดก็หมดมองหาร้านที่พอจะเติมได้ช่วงนี้ก้ไม่มีบ้านคนเลย ทางเริ่มขึ้นเขา มีบ้านอยู่ตรงเชิงเขาหลังหนึ่งว่าจะเข้าไปขอน้ำ ก็ไม่มีใครอยู่แถมหมาไล่อีก กัดฟันดันเนินต่อ มาถึงยอดเนินจอดรอเด่นขอแบ่งน้ำจากเด่นมานิดนึง พอประทังไปได้ จนถึงทางลงเขา ถึงที่ราบมีบ้านที่ยังสร้างไม่เสร็จพอให้หลบฝนได้จึงชวนเด่นเข้าไปหลบฝนและหานข้าวกลางวันกันเพราะเลยเวลามานานมากแล้วและได้รอเพื่อน ๆ ด้วย

[Kami@GT]

ประสบการณ์จากการเดินทางทำให้เรากลายเป็นคนรอบคอบ อาหาร 1 มื้อจะถูกสำรองอยู่ในกระเป๋าเสมอ ข้าวไข่เจียว ที่ตุนมาจากบริคันเมื่อตอนเช้า ถูกงัดออกมารองท้องในระหว่างรอกลุ่มหลัง ฝนก็ยังคนไม่ขาดเม็ดอากาศก็เย็นจนมือชา ช่วงนี้ก็เลยถือโอกาศตากเสื้อกันฝนและถุงมือ ปล่อย D90 ออกจากกระเป๋ากันน้ำมาทำหน้าที่บ้าง....

[Kami@GT]

สภาพม้าศึกย่อมบ่งบอกสภาพเส้นได้เป็นอย่างดี สภาพของขุนศึกมอมแมมไม่แพ้ม้าเหมือนกัน แต่ยังทำงานคิดถูกมากที่เลือกยางดอกขนาดใหญ่เข้าประจำการ ดีทั้งตะกุยดินโคลนเละ ๆ ตอนขึ้นเขา มั่นใจยามต้องลงเขา...

[Kami@GT]

ปัญหาต่อมาคือเรื่องน้ำ ประสบการณ์ทำให้เราทำให้เราไม่ประมาท ร้านค้าข้างหน้าอาจจะไม่มี หรือร้านค้ามีแต่ไม่เปิด ในสภาพอากาศแบบนี้เราคาดหวังอะไรไม่ได้ มีน้ำก็ต้องตุนใว้ก่อน น้ำฝนจากชายคาน่าจะสะอาดพอที่จะใช้ดื่มได้ ถ้าไม่แน่ใจก็เอาเตาออกมาต้มให้สุกก็ดื่มได้ กระติกน้ำมีประโยชน์หลายอย่าง ปีที่แล้วมีอยู่คืนหนึ่งกลุ่มเราไปติดอยู่บนยอดเขาหลวงทางไปหลวงพระบาง อากาศตอนนั้นหนาวสุด ๆ น่าจะติดเลขตัวเดียวที่ใกล้ 0 องศา เนื่องจากบ้านพักเล็กเกินทำให้ไม่สามารถพักกันได้หมด ผมกับพี่ซา และพี่หมอ อาศัยชายคามุงแฝกพอได้กันน้ำค้าง ยอมรับว่าทริปนั้นเตรียมตัวไม่ดีพอขาดเต็นท์และอุปกรณ์กันหนาวที่พอเพียง พี่ซาและพี่หมอนอนในเต็นท์ พี่ซามีถุงนอน -15 องศาถ้าหิมะไม่ตกทำอะไรแกไม่ได้อยู่แล้ว ผมมีแค่ฟลายชีทปูรองพื้นกันเปื้อนไม่มีที่รองนอน มีแค่ถุงนอน comfort 0 องศากับเสื้อกันหนาวขนเป็ด 1 ตัว ไม่รู้ว่ามาตรฐานการกันหนาวของฝรั่งกับของเรามันไม่เท่ากันหรือเราทนหนาวได้ไม่เท่าฝรั่งก้ไม่ทราบได้ มันหนาวมากจนนอนไม่ได้ต้องลุกขึ้นยามดึกไปเดินหาไม้มาก่อไฟ แต่เราคงไม่สามารถนั่งผิงไฟจนถึงเช้าโดยไม่นอนได้ คนเราพอเข้าถึงที่สุดมันต้องเอาตัวรอดนึกถึงสิ่งที่ให้ความอบอุ่น นึกไปถึงถุงน้ำร้อนที่เคยเห็นแม่ใช้ตอนอยู่ไฟผมจำได้ดีเพราะต้องคอยเปลี่ยนน้ำร้อนให้แม่ คิดได้ดังนั้นก็เอากระติกสแตนเลสนี่แหละไปต้ม(สมัยนั้นยังไม่ได้พกหม้อ) เอาผ้าขนหนูมาห่อซุกใว้ในเสื้อกอดนอนให้ความอบอุ่นหลับสบายได้ทั้งคืน เช้ามากระติกยังอุ่นอยู่เลย....การเอาตัวรอดก็เป็นสีสันของการเดินทางที่นึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ทุกครั้ง......

[Kami@GT]

เราใช้เวลากันตรงนี้นานนับชั่วโมง แต่กลุ่มหลังก็ยังไม่มา ฟ้ามืดจนบอกเวลาไม่ได้ ฝนก็ห่างเม็ดบ้างแล้ว ตัดสินใจออกเดินทางกันอีกครั้ง ทางแบบนี้ถ้ารอจนมืดเราจะยิ่งลำบาก ทางข้างหน้ายังมีเขา 18% รอต้อนรับเราอยู่อีก 2 ลูกก่อนที่จะถึงท่าสี ถนนช่วงนี้เป็นถนนลาดยางผุ ๆ พัง ๆ มีหลุมอยู่ทั่วไป สลับกับทางลูกรังเป็นช่วง ๆ ในที่สุดเราก็มาถึงสะพานข้ามน้ำซันครั้งที่ 2 ซึ่งเป็นเป็นจุดเริ่มต้นของเนิน มีหมู่บ้านชาวเขาอยู่บนเนินผมไมรู้ว่าเผ่าอะไรแต่ยังพอคุยกัยรู้เรื่องมีร้านค้าเล็ก ๆ ร้านหนึ่งยังเปิดขาย และมีน้ำขายด้วยน้ำดื่มที่นี่ส่วนใหญ่จะยี่ห้อหัวสิงห์ซึ่งเป็นบริฐัทเดียวกันกับเบียร์ลาว น้ำดื่ม 15 ลิตรราคา 20 บาทไทย เราเติมน้ำกันที่นี่จนเต็มเตรียมตัวไต่เขา 18% เพื่อนบางคนอาจจะสงสัยว่า 18 % เรารู้ได้ยังไงผมไม่อธิบายละกันเรามีอาจารย์กูคอยบอกวิธีหาค่าความชันอยู่แล้วที่ที่ลาวนี่งายมาก เราไม่ต้องไปคำนวณให้มันเสียเวาลา เขามีป้ายบอกความชันเอาใว้ให้ทำใจที่ตีนเขาเลย....

[ลมรำเพย]

กำลังมันส์เลยครับ

[Kami@GT]

กำลังมันส์เลยครับ

ขอบคุณที่ติดตามครับ กำลังอุ่นเครื่องเตรียมภาค 3 หลังจากนี้ D90 ก็กลับเข้าไปอยู่ใรกระเป๋าตามเดิม แหม่กล้อมยืมนี่มันใจเสาะเนอะ เลยไม่มีภาพมาอวดเลย ทางช่วงนี้พ้นโปรโมชั่นไปแล้วครับ มันแย่จนทางที่เราผ่านมากันนั่นเรียกว่าดีเลยได้เลย 18 % ลูกแรกเราผ่านกันมาอย่างไม่ลำบากมากนักเด่นยังสบาย ๆ แต่ก็เล่นเอาเหงื่อซึมหลังกันเลยที่เราพักเติมน้ำกันที่ยอดนินก่อนจะไหลลงเขา เพื่อเตรียมพบกับ 18 % ลูกสุดท้ายก่อนเข้าท่าสี

[Kami@GT]

ฝนขาดเม็ดไปแล้ว ในที่สุดเราก็มาถึง 18 % ลูกสุดท้าย ข้างหน้าเรามีรถน้ำมันจอดเสีย หรือรอทางแห้งก็ไม่รู้จอดอยู่ 2 คัน มองจากตรงนี้ ทางชันยาวขึ้นไปจนไม่เห็นยอดแลดูดุกว่าทุก ๆ เนินที่ผ่านมาจนเราอดหยุดถ่ายรูปไม่ได้

[Kami@GT]

18 % ลูกสุดท้ายโหดสุด ๆ ถนนพังเป็นหล่มโคลนตลอดทาง ยิ่งเป็นทางขึ้นเขาการปั่นก็ยิ่งยากเนินนี้ทำเอาผมต้องยัดเกียร์ สุดท้าย 22-36 กันเลยที่เดียว บางจุดโคลนลึกมากติดล้อจนไปไม่ได้ก็เข็น เท้าก็จมโคลนการจะไปข้างหน้าแต่ละก้าวล้วนยากลำบากมาก ก็เข็น ๆ ปั่น ๆ ไปเรื่อยฟ้าก็สลัว ๆ ไม่รู้ว่าเพราะเมฆหรือว่ามันเย็นแล้ว แต่ยังไงซะตอนนี้ผมไม่กังวลแล้วเพราะเราใกล้ที่หมายเข้าไปมากแล้ว ข้อเสียของการใช้ DSLR ก็อยู่ตรงนี้เองคือเวลามันเหนื่อยมันไม่มีอารมณ์รื้อออกมาถ่าย กว่าจะมีภาพก็ถึงจูดสูงสุดของยอดเนินแล้ว พ้นจากจุดโหด ๆ แล้ว จากนี้ไปก็ลงเขาตลอดจนถึงท่าสี

[Kami@GT]

ในที่สุดเราก็มาถึงท่าสีตอนที่ฝนขาดเม็ดไปแล้ว แต่ฝากผลงานที่ทิ้งใว้ ยังแสดงร่องรอยชัดเจนอยู่บนถนน ตอนนั้นมันดีใจเหมือนว่าเราปั่นกันมายาวนานแต่ตอนนี้มันจบทริปแล้วยังไงยังงั้นเลย ไม่เคยคิดเลยว่าทางลาดยางที่เราเคยปั่นผ่านกันแบบสบาย ๆ เมื่อ 2 ปีก่อนวันนี้มันกลายเป็น "จังไรโร๊ด" ที่เล่นงานเราจนสะบักสะบอม

[Kami@GT]

เราถ่ายรูปมุมนี้กันอยู่นานทีเดียว ผมภาวนาให้ฝนหยุดแล้วพรุ่งนี้ฟ้าเปิด เพราะถ้าฝนไม่หยุดทางที่เราจะผ่านกันไปพรุ่งนี้รับรองความโหดเกินจินตนาการ ตอนนี้สภาพรถและคนเละเทะพอกัน

[Kami@GT]

ความรู้สึกตอนนี้มันสุด ๆ ดูจากหน้าของเด่นก็ได้ กำลังใจกลับมาแล้ว หลังจากที่เราไม่ได้พูดกันอยู่นานตั้งแต่ขึ้นเขามาคือตอนนั้นมันไม่อยากคุย อยากให้ถึงเป้าหมายเร็ว ๆ ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาปั่นอย่างเดียว ตอนนี้เริ่มมีคำพูดหลุดออกมาบ้างแล้วเราผ่านการทดสอบแล้ว เราทำได้ดีใจจนไม่รู้จะพูดยังไง

[ซาเล้งสีแดง]

ปัญหาต่อมาคือเรื่องน้ำ ประสบการณ์ทำให้เราทำให้เราไม่ประมาท ร้านค้าข้างหน้าอาจจะไม่มี หรือร้านค้ามีแต่ไม่เปิด ในสภาพอากาศแบบนี้เราคาดหวังอะไรไม่ได้ มีน้ำก็ต้องตุนใว้ก่อน น้ำฝนจากชายคาน่าจะสะอาดพอที่จะใช้ดื่มได้ ถ้าไม่แน่ใจก็เอาเตาออกมาต้มให้สุกก็ดื่มได้ กระติกน้ำมีประโยชน์หลายอย่าง ปีที่แล้วมีอยู่คืนหนึ่งกลุ่มเราไปติดอยู่บนยอดเขาหลวงทางไปหลวงพระบาง อากาศตอนนั้นหนาวสุด ๆ น่าจะติดเลขตัวเดียวที่ใกล้ 0 องศา เนื่องจากบ้านพักเล็กเกินทำให้ไม่สามารถพักกันได้หมด ผมกับพี่ซา และพี่หมอ อาศัยชายคามุงแฝกพอได้กันน้ำค้าง ยอมรับว่าทริปนั้นเตรียมตัวไม่ดีพอขาดเต็นท์และอุปกรณ์กันหนาวที่พอเพียง พี่ซาและพี่หมอนอนในเต็นท์ พี่ซามีถุงนอน -15 องศาถ้าหิมะไม่ตกทำอะไรแกไม่ได้อยู่แล้ว ผมมีแค่ฟลายชีทปูรองพื้นกันเปื้อนไม่มีที่รองนอน มีแค่ถุงนอน comfort 0 องศากับเสื้อกันหนาวขนเป็ด 1 ตัว ไม่รู้ว่ามาตรฐานการกันหนาวของฝรั่งกับของเรามันไม่เท่ากันหรือเราทนหนาวได้ไม่เท่าฝรั่งก้ไม่ทราบได้ มันหนาวมากจนนอนไม่ได้ต้องลุกขึ้นยามดึกไปเดินหาไม้มาก่อไฟ แต่เราคงไม่สามารถนั่งผิงไฟจนถึงเช้าโดยไม่นอนได้ คนเราพอเข้าถึงที่สุดมันต้องเอาตัวรอดนึกถึงสิ่งที่ให้ความอบอุ่น นึกไปถึงถุงน้ำร้อนที่เคยเห็นแม่ใช้ตอนอยู่ไฟผมจำได้ดีเพราะต้องคอยเปลี่ยนน้ำร้อนให้แม่ คิดได้ดังนั้นก็เอากระติกสแตนเลสนี่แหละไปต้ม(สมัยนั้นยังไม่ได้พกหม้อ) เอาผ้าขนหนูมาห่อซุกใว้ในเสื้อกอดนอนให้ความอบอุ่นหลับสบายได้ทั้งคืน เช้ามากระติกยังอุ่นอยู่เลย....การเอาตัวรอดก็เป็นสีสันของการเดินทางที่นึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ทุกครั้ง......

สุดยอดเลย ขวด keen ใบนี้ บอกได้คำเดียวว่า " คุ้ม "

[Kami@GT]

ปัญหาต่อมาคือเรื่องน้ำ ประสบการณ์ทำให้เราทำให้เราไม่ประมาท ร้านค้าข้างหน้าอาจจะไม่มี หรือร้านค้ามีแต่ไม่เปิด ในสภาพอากาศแบบนี้เราคาดหวังอะไรไม่ได้ มีน้ำก็ต้องตุนใว้ก่อน น้ำฝนจากชายคาน่าจะสะอาดพอที่จะใช้ดื่มได้ ถ้าไม่แน่ใจก็เอาเตาออกมาต้มให้สุกก็ดื่มได้ กระติกน้ำมีประโยชน์หลายอย่าง ปีที่แล้วมีอยู่คืนหนึ่งกลุ่มเราไปติดอยู่บนยอดเขาหลวงทางไปหลวงพระบาง อากาศตอนนั้นหนาวสุด ๆ น่าจะติดเลขตัวเดียวที่ใกล้ 0 องศา เนื่องจากบ้านพักเล็กเกินทำให้ไม่สามารถพักกันได้หมด ผมกับพี่ซา และพี่หมอ อาศัยชายคามุงแฝกพอได้กันน้ำค้าง ยอมรับว่าทริปนั้นเตรียมตัวไม่ดีพอขาดเต็นท์และอุปกรณ์กันหนาวที่พอเพียง พี่ซาและพี่หมอนอนในเต็นท์ พี่ซามีถุงนอน -15 องศาถ้าหิมะไม่ตกทำอะไรแกไม่ได้อยู่แล้ว ผมมีแค่ฟลายชีทปูรองพื้นกันเปื้อนไม่มีที่รองนอน มีแค่ถุงนอน comfort 0 องศากับเสื้อกันหนาวขนเป็ด 1 ตัว ไม่รู้ว่ามาตรฐานการกันหนาวของฝรั่งกับของเรามันไม่เท่ากันหรือเราทนหนาวได้ไม่เท่าฝรั่งก้ไม่ทราบได้ มันหนาวมากจนนอนไม่ได้ต้องลุกขึ้นยามดึกไปเดินหาไม้มาก่อไฟ แต่เราคงไม่สามารถนั่งผิงไฟจนถึงเช้าโดยไม่นอนได้ คนเราพอเข้าถึงที่สุดมันต้องเอาตัวรอดนึกถึงสิ่งที่ให้ความอบอุ่น นึกไปถึงถุงน้ำร้อนที่เคยเห็นแม่ใช้ตอนอยู่ไฟผมจำได้ดีเพราะต้องคอยเปลี่ยนน้ำร้อนให้แม่ คิดได้ดังนั้นก็เอากระติกสแตนเลสนี่แหละไปต้ม(สมัยนั้นยังไม่ได้พกหม้อ) เอาผ้าขนหนูมาห่อซุกใว้ในเสื้อกอดนอนให้ความอบอุ่นหลับสบายได้ทั้งคืน เช้ามากระติกยังอุ่นอยู่เลย....การเอาตัวรอดก็เป็นสีสันของการเดินทางที่นึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ทุกครั้ง......

สุดยอดเลย ขวด keen ใบนี้ บอกได้คำเดียวว่า " คุ้ม "

โครตคุ้มครับเป็นคีน 300 บาทที่อ๊อดดี้ซื้อมาจากตลาดนัดแล้วโดนผมตบมาอีกทีนึง

ผมถามหาที่พักจากร้านค้าได้ความว่ามีที่พักอยู่ 2 แห่ง ห่างจากตรงนี้ไปหลักหนึ่ง กับอีกที่อยูใกล้ ๆ นี่เอง เราตัดสินใจไปดูที่ใกล้ก่อนเพราะดูแล้วมีร้านขายข้าวอยู่ใกล้ ๆ สะดวกทั้งที่พักและที่กิน การกางเต็นท์หาดทรายริมริมน้ำที่ตังใจกันเอาใว้คงต้องงดเอาใว้ก่อน เรือนพักของเราชื่อ เรือนพักสายน้ำฝน เนื่องจากเมืองทางสีเป็นทางแยกไปเวียงทองก็ได้หรือจะไปปากซันแล้วย้อนกลับเวียงจันทร์หรือลงลาวใต้ทางเส้นทางสาย 13 ก็ได้ รถขนส่งสินค้าจึงพักที่เมืองนี้
เราเดินเข้าไปดู ที่พักเงียบมาก เจ้าของที่พักอยู่อีกที่หนึ่งซึ่งปิดบ้านไปแล้วคนที่พาเรามาเรียกอยู่ครู่หนึ่งแจ้งว่ามีแขกมาพัก อีกครู่หนึ่งจึงมีประตูจึงเปิดออกมา เจ้าของบ้านพักพอเราไปเดินดูห้อง