กระทู้ซีรีย์ - ร่วมงานวันเด็กสปป.ลาว ณ เมืองล่องแจ้ง สมรภูมิรบในอดีต กับเส้นทางที่เรียกว่าท้าทายยิ่งนัก 3-8 ก.ค.57 หน้า 55.

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ความสวยงามของเส้นทาง เมื่อมองย้อนกลับไปจากเนินชันที่เราขึ้นมาก็งดงามเต็มไปด้วยขุนเขา เส้น
ทางแบบนี้เรียกว่าสวยซ่อนโหด หาไม่ได้ง่ายๆ หรือจะมาเสาะหาก็ไม่ง่าย เมื่อพอหายเหนื่อยก็ไปต่อ เนิน
ชันๆ ยังต้อนรับพวกเราไม่หมดซักที ขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ผมกลับไม่มีแรงจะต้านขึ้นไปได้เลย จนต้องจอดพัก
เป็นระยะไปตลอด กลุ่มใหญ่เริ่มจอดคอยกันบนยอดเนิน ผมก็เริ่มควบคุมรถได้ยากขึ้นทุกที เมื่อหมดแรง
อีกครั้ง เจอเนินชันรอบที่เท่าไรแล้วไม่รู้แต่เริ่มขอจูงไปก่อน มองเห็นน้องประภัสสรปั่นแซงหน้าไปอีกครั้ง
ขาแรงจัง ที่เคยโพสต์เฟสกดไลท์ให้ผมเยอะที่สุด ว่าจะมอบรางวัลอะไรดีมาได้เห็นตัวจริงเสียงจริงทริปนี้
มองขึ้นไปยอดเนินไม่สิ้นสุดโค้งหน้าก็มีต่อ และทางก็ยากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ก้อนหินเริ่มก้อนโตๆ ทางเริ่มปั่น
ไม่ได้มากยิ่งขึ้น แต่ผมก็ก้มหน้าก้มตาเข็นต่อไปไม่ย้อท้อ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

...พี่หมอตามหลังมาหลังจากจอดคอยกันอยู่พักใหญ่ที่ยอดเนิน ก็ปั่นแซงขึ้นไปกับพี่น้อย น้องเงี๊ยบเห็นบอก
ว่านำหน้าลิ่วไปไกลแล้ว ฝนเริ่มตกลงมายิ่งยากขึ้นไปใหญ่เพราะก้อนหินจะลื่นมากขึ้นด้วย หาเอาถุงดำมา
มัดปิดถุงนอนเอาไว้ จัดการอย่างรีบร้อน ยิ่งเม็ดหนาขึ้นเรื่อยๆ ต่อไปก็ต้องลงเขาอีกด้วยยิ่งเครียดเลย ระ
มัดระวังให้ยิ่งยวด ผมบีบเบรคแถบไม่คลายออกจากก้ามเบรคค่อยๆ ลงแบบชันๆ และหินลอยก้อนเท่าหม้อ
ก็เต็มไปทั่วถนน ผมต้องค่อยๆ กระดิ๊บๆ ไปทีละน้อยๆ แบบว่าลงจูงเหอะว่ะ ช้ากว่าเต่าคลานซะอีก ความ
กลัวในเส้นทางมีอยู่เต็มหัวไปหมด จนขอยอมจูงลงจากเนินชันก่อนถึงสะพานเข้าไปยังหมู่บ้านข้างหน้า
มองเห็นบ้านนาตูที่จะต้องลงเรือกันแล้ว พี่วีคอยอยู่ที่เชิงสะพานมีหลายๆ คนปั่นขึ้นไปยังหมู่บ้านข้างหน้า
ผมก็ค่อยๆ ลงมาทีละน้อยและขอจอดพักริมสะพานกันก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...มองเห็นเงี๊ยบนั่งรอที่บ้านเชิงสะพานหลังหนึ่ง ส่วนพี่วีก็เตรียมปั่นขึ้นหมู่บ้านข้างหน้าไปก่อน มีปิ๊กจอดรอพิงระ
เบียงรั้วคอยอยู่ ผมเห็นว่าเวลามีเหลือเพราะกลุ่มหลังยังมาไม่ถึง ขอพี่วีเล่นน้ำให้ชื่นใจจากอาการเหนื่อยหอบก่อน
เพื่อจะได้สดชื่น ทางเข้าไปยังลำห้วยผ่านบ้านหลังหนึ่ง เป็นครอบครัวใหญ่อยู่ใต้ถุนบ้าน กล่าวทักทายสบายดี และ
ก็ขออนุญาติเข้าไปเล่นน้ำในห้วย พอเดินเข้าไปทางหลังบ้านเป็นที่ปลูกผัก เลี้ยงเป็ดไก่ มีไข่อยู่ในเล้าเล็กๆ เป็น
ที่ให้ไก่ฟักไข่ออกมา เดินลงไปอีกนิดทางดินก็เห็นพี่หมอนอนตีพุงเล่นน้ำกับลุงศักดิ์ น้องเงี๊ยบตามมาถ่ายรูปให้
พอได้ลงไปแช่น้ำช่างเย็นจับใจ สดชื่นเหลือเกิน นอนให้น้ำไหลผ่านลำตัวผ่อนคลายเหมือนอยู่ในสปาหรูๆ ในป่า
กลางธรรมชาติ หลับตาซักพักแค่นี้ก็สุขมากยิ่งขึ้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ได้เวลาต้องปั่นขึ้นไปยังหมู่บ้านข้างบน กลุ่มคงรอกันอยู่เพื่อขึ้นรถขนจักรยานมาเซอร์วิสพวกเรา ได้ยินว่าเส้น
ทางไปลำบากมาก ทางพี่คำไดเลยติดต่อเรื่องรถขนจักรยานให้พวกเรา ลุกขึ้นจากน้ำมาแล้วสดชื่นเหมือนได้แรง
กลับคืนมาอีกครั้ง ปั่นขึ้นเนินไปไม่กี่ร้อยเมตรก็พบหมู่บ้าน ความเป็นอยู่เหมือนหมู่บ้านที่อยู่ตามแนวเชิงเขา ที่
เรียบง่าย เด็กๆ เดินเล่นทักทาย และมีสัตว์เลี้ยงปล่อยไว้เดินเล่น ไต่ไปตามถนนผ่านกลางหมู่บ้าน ปั่นมาถึงก็เจอ
รถบรรทุกซุงขนาดใหญ่ ล้อรถใหญ่มากๆ เข้าไปถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึกก่อน เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เจอรถรุ่นเก่าๆ
แบบนี้มากนัก ได้ยินว่าซื้อมาอีกทีแล้วมาบริการโดยสารระหว่างหมู่บ้านกับท่าเรือนาตูวันละเที่ยว

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เมื่อปั่นมาถึงก็รีบปลดสัมภาระทันที แต่ก็ต้องรอก่อนเพราะดูเหมือนว่าเที่ยวนี้เต็มซะแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้นพี่หมอ
และเงี๊ยบจึงขอปั่นไปท่าเรือแทน แต่ก็ฝากสัมภาระไว้กับรถไปด้วย ระยะทางเหลืออีกไม่ถึง 10 หลักถึงท่าเรือแต่เส้น
ทางที่ได้บอกเล่าว่าโหดและลำบากกว่าที่ผ่านมาจึงรอไปกับรถ กลุ่มที่ปั่นล่วงหน้าไปก่อนก็ 4-5 คน และยังเหลืออีก
ทั้งป้าดาราวรรณ พี่โอม กลุ่มนกขมิ้นพี่เสือดอนดี ยังทะยอยกันมาทำให้ต้องไปอีกเที่ยว ซักพักรถก็วิ่งออกจากหมู่บ้าน
เมื่อเห็นเส้นทางก็ขึ้นเขาทันที เส้นทางเป็นดินลูกรังที่มีฝนตกลงมาทำให้เกิดบ่อโคลนในบางช่วง เส้นทางไม่ได้มี
หินลอยก้อนใหญ่นัก เพียงแต่เป็นดินหนังหมูอัดแน่น รถค่อยๆ วิ่งซึ่งใช้เวลาประมาณ 1 ชม. ไปกลับใช้เวลา 2 ชม.
ฉะนั้นเที่ยวสองกว่าจะมารับได้ใช้เวลาเกือบสองชม. พี่หมอ และเงี๊ยบเกือบเห็นหลังไวๆ แต่ก็ไม่สามารถตามได้ทัน
จนมาถึงท่าเรือที่มีเพื่อนๆ หลายคนมารถกันแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เมื่อมาถึงท่าเรือ เป็นท่าเรือที่ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก ดูๆ แล้วถือเป็นท่าเรือหลักของเส้นทางนี้ จากที่มีการสร้างเขื่อนน้ำงึมแห่งที่ 2
จนเกิดน้ำท่วมเส้นทางถนนที่มีอยู่เดิมยาวประมาณ 25 กม. พวกเรารีบนำจักรยานจัดเรียงเข้าไปยังเรือที่เหมาลำไปส่ง ลักษณะ
ของเรือขนาดใหญ่พอที่จะบรรทุกจักรยานได้ถึง 50 คันได้เลย พี่วีติดต่อไว้ล่วงหน้าแล้วจำไม่ได้ว่าราคาเหมาเท่าไรแต่รู้สึกว่า
จะจ่ายกันคนละแสนกีบ ไม่แน่ใจครับ แต่พวกเราก็ต้องรอรถขนจักรยานเที่ยวสองกันนานหน่อย จึงมานั่งกันที่ซุปเปอร์มาร์เกต
ลอยน้ำกันก่อน มีอาหาร เครื่องดื่ม เบยลาวบริการ เรามานั่งชมน้ำริมเขื่อน อากาศที่ร้อนในช่วงบ่ายๆ แก่ๆ ทำให้พี่หมอก็แอบ
งีบหลับไปก่อน การพูดคุยในกลุ่มคอเบียร์และการเดินทางทัวร์ริ่งกับเส้นทางอย่างออกรส การได้พักขาอย่างนี้เป็นผลดีสำหรับ
ผมเพราะถ้าต้องปั่นตลอดวันคงไม่รอดแน่ๆ แต่ก็ยังกังวลกับเส้นทางขึ้นเขาที่เหลืออีก 15 หลักก่อนขึ้นบ้านน้ำปอย

[เอส-เมอร์ริด้า]

...พี่วีอยากจะจัดเลี้ยงชุดใหญ่ที่บ้านน้ำมอย จึงติดต่อขอซื้อปลาคังตัวเขื่องขนาดใหญ่ ชั่งน้ำหนักแล้วเกือบ 5 กก. ราคา
ไม่แน่ใจลืมอีกแล้ว มีเรือหาปลาตามแนวเขื่อนมาลงมีปลามากมายที่จับได้ และตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น ฟังดูราคาขายแพง
แต่ก็หาไม่ได้ง่ายที่จะได้สดๆ ขนาดนี้ มีหมูป่าแร่มาด้วย พร้อมขึ้นไปรถกระบะไปขายในตลาดบ้านท่าเรือที่เราเห็น
เมื่อเช้า มาอีกทีต้องหาทานปลาคังตัวใหญ่ๆ ให้ได้ซักมื้อในโอกาสหน้า บางทีชวนหนุ่ยมาอีกรอบน่าจะดีนะเพราะ
มองเห็นเป้าหมายที่ชัดเจนอยู่ที่นั่น 555 ...รถเที่ยวที่ไปรับรอนานมากก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมาซักทีจนบ่ายสามกว่าๆ
พี่วีก็กระวนกระวายใจเพราะอาจจะมืดในการปั่นเข้าที่พักเย็นนี้ เพราะต้องเดินทางโดยเรืออีกว่า 2 ชม. ทำให้ถึงท่า
เรืออีกฝั่งน่าราวๆ 5 โมงเย็น และต้องปั่นต่อขึ้นเขาชันๆ อีกงานนี้มีไนท์ทริปกันทั่วหน้า ไม่ใช่มีแต่ผมและเงี๊ยบอีกแล้ว
555 ช่วงที่นั่งรอก็เริ่มอยากจะนอนพักซักงีบก็เลยมานั่งคุยกับน้องปิ๊กจากเชียงใหม่ห้อยขาแช่น้ำเล่นๆ พลางๆ ก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

............ได้รู้จักคุณประภัสสร และแฟนอีกครั้ง สัมภาระก็ขนกระเป๋ามาห้าใบฟลูโหลดด้วย เคยติดตามทริปในกระทู้
ที่ได้โพสต์ไปเที่ยวที่ต่างๆ และก็ไลท์เฟสให้กับผมมาตลอดได้มาพบเจอตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก แต่ฝีเท้าการปั่นเก่ง
มากทีเดียว รอบขาขึ้นเขาทักษะดีเยี่ยม ให้ความเป็นกันเองคงมีโอกาสได้ปั่นด้วยกันอีกครั้งครับ...หลายคนเริ่มหาอะไร
ทำเล่นๆ จนเมื่อได้เห็นรถบรรทุกจักรยานโผล่ออกมาให้เห็นก็ดีใจได้เดินทางกันต่อแล้ว เลยต้องรีบช่วยเหลือนำจักรยาน
และสัมภาระพาไปเรียงกันบนเรืออย่างรีบเร่ง เพื่อยังไม่มืดมากนัก ย้ายจากร้านซุปเปอร์ลอยน้ำมาที่เรือกันอีกครั้ง
หาที่นั่งที่เหมาะกับแสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ ที่ร้อนแรงมากๆ ผมก็มานั่งถึงทิศเลยไม่โดนแดดเลย เรือพอดีกับทุกๆ คน
ไปได้พร้อมกันหมดในรอบเดียว จึงต้องจำกัดจำนวนนักปั่นสำหรับทริปนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

....เรือออกจากท่าราวๆ บ่ายสามครึ่ง แล่นไปตามแนวสันเขาข้างล่างก็เป็นแนวถนนเดิมที่น้ำได้ท่วม มองสองข้าง
เส้นทางเป็นแนวเขาสวยงาม น้ำท่วมมียอดต้นไม้ตายคาต้นกลางน้ำ ระดับน้ำแนวเขื่อนคงไม่ลึกมากนัก นั่งพักสาย
ตามองไปตามสันเขามองเห็นยอดเขาที่มีสิ่งปลูกสร้างข้างบนเขาไม่แน่ใจว่าสร้างอะไร แต่เหมือนมีท่อสูบน้ำอยู่ด้าน
ล่าง แต่พอมองเห็นเส้นถนนขึ้นไปแล้ว ยังคิดไม่ออกว่าจะมีรถคันไหนสามารถพาตัวเองขึ้นไปได้ มันชันซะขนาด
นั้นเลยรึ เรือก็ค่อยๆ แล่นผ่านช่องเขาเพื่อส่งชาวบ้านที่มาด้วยกันกับพวกเราด้วย จอดขึ้นเรือเล็กกันกลางน้ำเลย
ชาวบ้านที่ถูกน้ำท่วมเห็นแล้วก็สงสารบ้านที่อยู่ต้องจมน้ำและต้องเดินทางด้วยเรือแทนรถยนต์ สอบถามพี่วีว่าเราอยู่
จุดนี้สามารถออกไปยังเขื่อนน้ำงึมได้ไหม เขื่อนนี้ปิดเส้นทางออกข้างนอกปิดตายไม่สามารถออกไปโดยเรือได้ ต้อง
โดยสารด้วยรถยนต์อีกทอดถึงจะไปเส้นถนนสายหลักได้ นั่งเรือ นั่งรถ ปั่นวันนี้ครบทุกรสชาติเลยครับ แต่ทำไมผม
ถึงเหนื่อยมากๆ ก็ไม่รู้ 555 สมแล้วที่ไม่ได้ซ้อม

[เอส-เมอร์ริด้า]

..........ในที่สุดเรือก็มาจอดเทียบท่า แรกๆ ก็งงๆ ว่าถึงแล้วหรอเร็วกว่าที่คาดไว้ประมาณ 5 โมงเย็นพอดี แต่ท่าเทียบ
จอดเรือแคบมากต้องรอตั้งลำให้ได้ก่อน จึงเสียเวลาร่วมๆ 15 นาที เมื่อเรือจอดเรียบร้อยแล้วก็ทะยอยนำจักรยานออก
มาและสัมภาระค่อยๆ มาวางของใครของมันดูแลกันเองนำไปเอง เพราะทางขึ้นเป็นเนินชันหินกรวดลื่นๆ พี่หมอดู
แรงจะเยอะจริงๆ ปั่นขึ้นมาอยู่คนเดียว ผมก็จัดการเอาสัมภาระมาใส่รถจักรยานเรียบร้อย รอพี่หมอ พี่น้อย เงี๊ยบเพื่อ
จะปั่นขึ้นเขายาวๆ อีก 11 กม. ไปด้วยกัน แต่ผมได้ยินเสียงว่าเอาสัมภาระมาขึ้นรถป้าดาราวรรณได้ ผมเลยขอตัวช่วย
ปั่นรถเปล่าก่อนแล้วกันนะ แรงยิ่งไม่ค่อยมีซะด้วย ทำให้พี่หมอ น้องเงี๊ยบ และพี่น้อยแบกสัมภาระขึ้นเขาไปด้วย แค่
นี้ผมก็ต้องจูงแล้วในการขึ้นเนินแรกจุดนี้ก็แทบไม่เหลือ

[ซาเล้งสีแดง]

พี่หมอ ดิบขึ้น ๆ ๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

....การเดินทางสู่ล่องแจ้งวันนี้ จากเมื่อคืนที่ผมปั่นขึ้นมาจากท่าเรือก่อนเข้าสู่บ้านน้ำยอนกับเส้นทางขึ้นเขาชันยาว
11 กม. กระเป๋าก็ฝากเอาไว้ เมื่อไม่ได้ซ้อมเท่าไรตัวช่วยอย่างไรก็ต้องขอล่ะ ถ้าไม่ใช้ก็จะเป็นภาระคนอื่นๆ ด้วย
ทั้งน้องเงี๊ยบ พี่หมอ ผมก็ยังจัดลำดับว่าจะพกอะไรไปบ้าง แต่ที่สำคัญคือยาอินซูลินต้องไม่ลืมติดตัวทุกๆ ครั้ง พกขนม
โอริโอ้ไปอีกห่อ จากนั้นก็ลุยขึ้นเขาค่อยๆ ไต่ไปเรื่อยๆ ทางชันมากจริงๆ หรือเราหมดแรงก็ไม่รู้ปั่นไม่ค่อยไปเลย
กดน้ำหนักลงที่บันไดไม่ค่อยลง มองเห็นน้องเงี๊ยบรออยู่ พี่หมอดันเนินไปก่อน ผมก็ดันตามจนมาถึงยอดได้พักซัก
แป๊ปแทบร้องโอ้ยเลยเนินนี้ เพื่อนๆ ก็ค่อยๆ แซงไปทีละคน สองคน จนเหลือผมกับน้องเงี๊ยบอีกแล้ว บอกว่าพี่คง
ค่อยๆ ไปนะ มีลงเขายาวๆ ซัก 1 กิโลได้ไหลแต่ก็ต้องระวังเพราะเป็นทางหินกรวดเล็กๆ เทโค้งไม่ดีก็กลิ้งได้ง่ายๆ
ลงไปเรือ่ยๆ ถึงสะพานมองสองข้างทางอยู่ในหุบเขาที่สวยงามมาก มีลำห้วยเล็กๆ ตื้นๆ น้ำไหลเป็นสาย กับต้นหญ้า
ที่เขียวชอุ่มเหมือนฝนเพิ่งตกลงมาไม่นาน จอดเช็คระดับน้ำตาลไปด้วยค่าก็ยังเกินอยู่ ตอนนี้ควบคุมไม่ค่อยได้เลย
มีรถมาจอดเทียบว่าจะขึ้นรถหรือไม่ ใจแข็งบอกแล้วว่าจะปั่นขึ้นไปให้ได้ ไม่ได้ก็จูงแหล่ะ จนเหลือสองคนสุดท้าย
จริงๆ ปั่นไปคุยไปกับเงี๊ยบเรื่อยๆ บ้างก็ลงมาจูงซึ่งก็เกาะตามหลังเงี๊ยบไปได้อยู่ เนินนี้ซึมยาวแต่ไม่ชันเหมือนช่วง
แรกๆ ก็เลยจูงทำความเร็วเทียบได้กับการปั่น จนตามพี่หมอทันจนลงมาสู่พื้นราบอีกครั้งและไหลลงอีกรอบ รู้เลยว่า
มีลงก็ต้องมีขึ้นอีกยาวๆ แน่ๆ และก็จริงๆ ที่นี้แรงผมพอปั่นได้แล้วจึงปั่นต่อไป เนินนี้ชันมากอีกแล้วยิ่งขึ้นก็ยิ่งชัน
มากถึงมากที่สุด พี่ตี๋ท่าบ่อจอดรถรอเก็บผมแน่ๆ แต่ก็บอกว่าจะปั่นเป็นเพื่อนน้องเค้าครับ จึงปั่นเลยไปแต่ก็โดนดัก
ถ่ายภาพไปด้วยเลย พยายามเก็กไม่ไหวปล่อยมือคงได้มีร่วงแน่ พี่ตี๋บอกว่าจากนี้ไปชันมากยาว 5 กม. ผมก็ทำใจไว้
แล้วครับ จนมืดสนิทพี่หมอคงทิ้งไปไกลแล้ว ปั่นตามท้ายเงี๊ยบไปต่อ กว่าจะพ้นเนินนี้ได้แทบหมดแรงยืน บอกเงี๊ยบ
ว่าทิ้งเวลาไป ตอนนี้พี่คงได้แต่ประคองตัวเองให้รอด ทรมารตัวเองมากๆ เวลานี้เกือบจะสองทุ่มแล้วเรายังไม่ถึง
บ้านน้ำยอนกันเลย จนเหลือ 1 กม.สุดท้ายที่เหมือนจะไกลแสนไกล มีรถกระบะมาจอดรับเราอีกครั้ง ผมก็ยังใจแข็ง
บอกว่าอีกแค่โลเดียวขอไปต่อดีกว่า แต่ยอมรับว่ากิโลสุดท้ายที่นานแสนนาน เจอกลุ่มทหารเดินมาหลายคนก็ทักทาย
แบบกันเองว่าสบายดี เห็นถือปืนด้วย จนมองเห็นแสงไฟหมู่บ้านแล้ว ขอลงจูงดีกว่าเพราะทางยังขึ้นไปไม่หยุดซักที
จนถึงเฮือนพัก พี่หมอมาดักรออยู่ข้างหน้าแล้วเลี้ยวเข้าไปจนถึง...วันวานสุดๆ ของผมจริงๆ ครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

....เมื่อมาถึงเฮือนพัก เหล่าฝูงนกขมิ้นได้กางเต็นท์รอทานมื้อเย็นกันเรียบร้อยแล้ว ผมบอกกับเงี๊ยบว่าจะนอนกันที่
ไหน มีเพื่อนมาบอกว่ามีคนจองที่พักให้เรียบร้อยแล้ว ต้องปั่นขึ้นเนินไปอีกราว 4-5 ร้อยเมตร ผมบอกว่าปั่นไม่ไหว
แล้วขอนอนกางเต็นท์ที่นี่ดีกว่า แต่ก็เกรงใจเห็นบอกว่าจ่ายค่าห้องแล้วด้วย จึงบอกว่าเดี๋ยวจะปั่นไปดูก่อนเห็นว่า
ห้องอับมาก จึงบอกเงี๊ยบที่กางเต็นท์นอนเรียบร้อยแล้วปั่นไปด้วยกัน พอปั่นขึ้นไปเจอเฮือนพักพี่วีกำลังอยู่ตรงด้าน
หน้ามีเต็นท์กางอยู่ สอบถามพี่วีบอกว่าห้องเต็มแล้ว ที่จองไม่มี ผมก็แอบดีใจนะได้กางเต็นท์นอนแล้ว บอกเงี๊ยบว่า
เราดิ่งลงไปนอนข้างล่างกันเพราะต้องลงไปทานมื้อเย็นกันที่นั่นด้วย .... ด้วยความรีบเร่งของเงี๊ยบ และผมจึงไม่ได้
สังเกตุว่าเราดิ่งลงกันผิดช่องจราจรเงี๊ยบดิ่งลงไปก่อนเจอทางโค้งดักข้างหน้ามีมอร์ไซต์วิ่งสวนมา เงี๊ยบหลบไหลลง
ข้างทางล้มกลิ้งอยู่ในร่องน้ำ รถจักรยานเอียงไปด้านข้าง สอบถามว่าลงมาผิดเลนแล้วมีเด็กขี่มอร์ไซต์ขึ้นมาไม่หลบ
เงี๊ยบเลยต้องรีบหลบลงข้างทางและก็เจอร่องตกลงไปข้างกระแทกขอบถนน ดูอาการมีเจ็บก้นกังวลว่าจะปั่นไม่ไหว
แต่ก็ดีแล้วที่ไม่ไปชนจักรยานยนต์ซึ่งเราผิดเต็มๆ ส่วนรถก็ไม่เป็นอะไรโชคดีไป ทีหลังเลยต้องเตือนเรื่องนี้กันบ่อยๆ
ได้มาถึงเฮือนพัก รีบกางเต็นท์อาบน้ำ และทานมื้อเย็นร่วมกันกับพี่ๆ กลุ่มนกขมิ้นมื้อนี้เป็นมื้อพิเศษมีปลาคังตัวใหญ่
ที่ซื้อมาจากท่าเรือมาทำเป็นต้มยำปลาคัง และลาบปลาคังอร่อยมากๆ กินกันจนอิ่มพร้อมด้วยกระเพราหมูอีก 3 จาน
จนได้เวลาไม่นานก็ขอตัวกลับมานอนก่อน เพราะเพลียเหลือเกินหลับสบายทั้งคืนเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

....ตื่นนอนก่อนใคร ตั้งปลุกไว้ตี 5 บอกเงี๊ยบว่าเตรียมตัวก่อน เก็บสัมภาระ เข้าห้องน้ำให้เรียบร้อย วัดน้ำตาลยังเกิน
อยู่อีก ความหิวคงกินเยอะเมื่อคืน ไม่เกิน 6 โมงเช้าก็เรียบร้อย แต่พี่หมอยังไม่พร้อมเดินทาง จึงสั่งข้าวจากที่นี่ก่อน
เพราะนัดกันไว้ที่จุดรวมพลเฮือนพักข้างบนก่อน 7 โมงให้ไปรอกันที่นั่น และนำของสัมภาระขึ้นรถ เราต้องใช้ตัว
ช่วยเพราะเส้นทางลำบากมาก และมีเขาหลายๆ ลูกและต้องไปให้ถึงก่อนมืดด้วย ทุกๆ อย่างดูจะกระชั้นและลำบาก
ไปหมด โทรบอกว่าทางกลุ่มผมจะทานข้าวกันก่อนที่นี่สั่งกระเพราหมูไข่ดาวไว้แล้ว ประมาณ 7.30 ไปยังทันจึงรอ
ทานอาหารกันก่อนให้สบายใจ การสั่งอาหารก็ครัวเมื่อคืนทำอาหารอร่อย และก็เผื่อมื้อกลางวันไปด้วยเลย เห็นว่า
เส้นทางไม่มีร้านค้าซะด้วยยาวตั้ง 55 กม. เรียบร้อยแล้วก็จัดการปั่นขึ้นไปสมทบกับกลุ่มใหญ่ ส่วนของเราก็นำไป
กับรถกระบะของคณะพี่คำไดเรียบร้อย ทางกลุ่มพี่คำไดมาถึงเช้านี้ด้วยกันจากท่าบก พร้อมรถขนของขวัญ 6 ล้อและ
รถกะบะของพี่เค้าก็ผ่านมาพอดี ช่วงนี้ก็รอกำหนดการเดินทางกันก่อน หลายๆ คนได้พูดคุยทักทายกัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

.....มีการพูดคุยเรื่องเส้นทางที่ไม่อยากคาดเดา หรือว่าใครเป็นยังงัยมั๊งกับเส้นทางเมื่อวานนี้ สะบักสะบอมกันแค่ไหน
ผมก็เตรียมแผนการปั่นไว้ว่าจะกำหนดรอบขาตัวเองก่อน ไม่ตามใครทั้งนั้นขอเกาะไปกับเงี๊ยบด้วยกัน(เงี๊ยบบอกครั้ง
หน้าขอแยกกับพี่ดีกว่า 555) การปั่นวันนี้มีสมาชิกร่วมๆ 50 คนตามกำหนดไว้ ความล่าช้ากว่ากำหนดย่อมมีเสมอเมื่อ
มีคนมากยิ่งขึ้น เกือบ 8 โมงกว่าๆ สายแล้วสำหรับระยะทางวันนี้ ผมคงไม่ได้ไม่ถึงคงมีรถตามมาเก็บแน่นอนบอกกับ
ตัวเองอย่างนั้น และคิดว่าคงรั้งท้ายเสมอ จึงบอกกับเงี๊ยบว่าเราขอออกตัวไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวกลุ่มก็แซงเราเองคงไม่
เกิน 2-3 โลเท่านั้น จึงปั่นขึ้นเนินไปยังสามแยกบ้านน้ำยอนจะมีตลาดสดอยู่ที่นั่นด้วย ซึ่งเป็นตลาดใหญ่ของบ้านแห่ง
นี้ ปั่นขึ้นมาได้ไม่ไกลผมก็มองไปด้านขวามือมองเห็นเหมืองทองคำขนาดใหญ่ชื่อว่า "มายมิ่งภูเบี้ย" เป็นสัมปทานของ
ประเทศออสเตรียเลียนำทองคำไปแยกสินแร่ออกมา เคยมาเมื่อครั้งก่อนแล้วยิ่งใหญ่จริงๆ มาวันนี้เห็นแบบชัดๆ ใกล้
ๆ อีกครั้งจึงจอดเก็บภาพไว้ซักหน่อย