กระทู้ซีรีย์ - ร่วมงานวันเด็กสปป.ลาว ณ เมืองล่องแจ้ง สมรภูมิรบในอดีต กับเส้นทางที่เรียกว่าท้าทายยิ่งนัก 3-8 ก.ค.57 หน้า 55.

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ทานข้าวกันเรียบร้อย อาหารการกินที่นี่แพงกว่าของไทย 2-3 เท่า ราคาพื้นๆ ก็ราวๆ 15000-20000 กีบ ตีเป็นเงินไทยก็ราวๆ 60-80 บาทสำหรับร้านค้าธรรมดา
ค่าน้ำขวดเล็ก 3000 กีบ ขวดใหญ่ 5000 กีบ ถ้าเบียร์ลาว ก็ 10000 กีบ ถ้าอาหารตามสั่งมีไข่ดาวหรืออาหารพื้นเมืองก็ 25000 กีบ รวมๆ แต่ละมื้อก็ประมาณ
คนละ 120-150 บาทต่อมื้อ อาหารที่นี่ต้องบอกว่า "บ่ใส่แป้งนัว" หรือผงชูรส ของบ้านเรา ผมจะบอกว่าไม่เอาเลย เพราะคอจะแห้งมากๆ กระหายน้ำ มีผลต่อ
การปั่นได้เหมือนกัน ตอนนี้ก็เลยเวลามาเกือบ 8 โมงแล้ว ผมและน้องเงี๊ยบปั่นออกมาก่อนค่าอาหารราวๆ 28000 กีบ และแวะซื้อน้ำดื่มเติมให้เต็ม 2 ขวดใหญ่
ซื้อใส้กรอกอีก 1 ชุดพร้อมสำหรับมื้อกลางวันไว้ด้วย แม้ว่าร้านค้าที่ท่าเรือนาตูจะมีซุปเปอร์เคลื่อนที่ลอยน้ำก็ตาม เริ่มเดินทางกลุ่มใหญ่พร้อมแล้วที่ทางแยกเลี้ยว
ขวาจากที่มุ่งหน้าไปวังเวียงของเส้นถนนหลัก ทางเข้าราดยางอย่างดีไปได้อีกราวๆ 12 หลักถนนดีมากๆ เพิ่มราดยางใหม่ๆ เลยไปถึงการสร้างเขื่อนน้ำงึมแห่งที่ 2
ราวๆ 40 กว่าหลัก เมื่อออกมาจากเส้นทางหลักก็มองเห็นหมู่บ้านท่าเรือแต่ไกลบนถนน แสงแดดแรงมากในเช้านี้ อากาศดีฝนไม่ตกลงมา ทุกๆ คนดูเพลิดเพลินกับ
เส้นทาง ปั่นขึ้นเนินลงเนินไปได้ตลอดเส้นทาง ต้อนรับด้วยเนินแรกก่อนเลย เห็นแต่ละคนปั่นนำหน้าไปไกลซะแล้ว

IMG_0082.jpg (102.01 KiB) เข้าดูแล้ว 266 ครั้ง

IMG_0083.jpg (95.67 KiB) เข้าดูแล้ว 266 ครั้ง

IMG_0084.jpg (107.78 KiB) เข้าดูแล้ว 266 ครั้ง

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ปั่นมาได้ไม่เกิน 1 หลักก็ประชันกันระหว่างโนแมดของพี่หมอ และน้องเงี๊ยบใครเจ๋งกว่ากัน สำหรับผมคิดว่าโนแมดตอบโจทย์เรื่องทัวร์ริ่งได้ดีมากๆ ความ
ต้องการในการประกอบอีกซักคันถือเป็นเรื่องที่ต้องคิดอีกนิด จากที่มีเสือภูเขาแล้วมาดัดแปลงเป็นทัวร์ริ่งบรรทุกหนักดูจะไม่ค่อยเหมาะสมกับเส้นทางยากๆ
ที่เราต้องการให้ดูแลความปลอดภัยให้กับผู้ปั่น และความสะบายเวลาปั่นก็เป็นเรื่องสำคัญ ไม่เจ็บปวดทรมารต่างๆที่จะเจอตลอดเวลา เส้นทางสวยงามกับ
เนินเขาขึ้นๆ ลงๆ และผ่านแนวน้ำท่วมของเขื่อนน้ำงึมตามแนวเขา และหุบเขา หมู่บ้านที่ยังมีอยู่รอดพ้นจากน้ำท่วม ผู้คนการใช้ชีวิตความเป็นอยู่ที่ได้
มองเห็น เรียนรู้ การปลูกพืชทำสวน ทำไร่ เลี้ยงสัตว์ เรียบง่าย และยั้งยืนตลอดไป

IMG_0085.jpg (107.83 KiB) เข้าดูแล้ว 265 ครั้ง

IMG_0087.jpg (106.67 KiB) เข้าดูแล้ว 265 ครั้ง

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เส้นทางสวยงามจริงๆ ผ่านทั้งสายน้ำ ขุนเขา หมู่บ้านระหว่างเส้นทาง เนินขึ้นๆ ลงๆ ไหลๆ บางทีก็ขึ้นชันไม่ทันตั้งตัว จานสองยังไม่ทันเปลี่ยน
พี่น้อยรอบขาเร็วจี้ยังกับหนูถีบจักร ปั่นขึ้นมานำผมและแซงขึ้นไป ผมเองก็ปั่นหลบขี้ควายขวางถนนไม่ให้ล้อไปทับ หลายๆ คนเริ่มแซงผมไปทีละคัน
อัดขึ้นเนินยิงหายๆ ผมเลยให้รวมกลุ่มกันก่อน พี่หมอ เงี๊ยบ พี่น้อย ปั่นไปถ่าย(รูป) ไปเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งรีบนักช่วงนี้ สัญญานโทรยังมีอยู่ และมอง
ว่าเวลาที่ลาพักร้อนอาจจะไม่เพียงพอได้ จึงรีบดำเนินการส่งไลท์ไปบอกที่ทำงานให้ลาพักร้อนเพิ่มไว้เลยอีก 2 วัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ปั่นผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ก่อนจะข้ามสะพานวิวสวยงาม มองเห็นสายน้ำกว้างไกลของวิวเขื่อน ลงเนินกันมาอย่างรวดเร็ว ไม่เคยจอดพักริมทางกัน
จึงต้องแวะถ่ายรูปกันหน่อย วิวไม่ควรมองข้ามเพื่อนๆ จอดกันอยู่แล้วหลายๆ คน ผมพกกล้องเล็กๆ กระทัดรัดแม้จะได้รูปที่ไม่คมชัดมากนักในทริป
นี้กับกล้อง g11 ก็พอบันทึกภาพผ่านช่องมองภาพได้ พอเอากล้องเล็กความพิถีพิถันในการถ่ายก็น้อยลงไปด้วย บางทีไม่เปิดดูไลท์วิวด้วยซ้ำ มอง
ผ่านช่องแล้วก็กดเลย ถ้าเป็นกล้องใหญ่ จะต้องวัดแสง จัดองค์ประกอบ ต่างๆ นาๆ แค่นี้ก็ได้แล้วนะ

[เอส-เมอร์ริด้า]

...รู้ว่าเราปั่นอีกไม่นานก็พ้นเขตลาดยางแล้ว เหมือนใจไม่พร้อมอยากจะเจอทางยากลำบาก บางทีไม่มั่นใจอะไรง่ายๆ ซะเลย จอดตรงนี้ซักพักมองออกไป
ยังเรือแล่นออกไปยังเวิ้งน้ำกว้างใหญ่ เพื่อไปยังจุดหมายปลายทางของแต่ละคน ความเป็นอยู่ก็ไม่แตกต่างของแต่ละที่ บางทีการได้พักสายตา และความ
คิดเป็นเรื่องดีนะครับ ทำให้จิตใจเราได้พักเหมือนกัน คิดโน่นคิดนี่มักจะตอบคำถามของตัวเองไม่ได้ซักทีว่าต้องการอะไร พอรึยัง เมื่อไรจะสงบร่มเย็นล่ะ

[เอส-เมอร์ริด้า]

...มาได้เพียง 5 หลักจากที่เลี้ยวเข้ามา ดูเหมือนว่าตัวเองเริ่มช้าลงเรื่อยๆ พี่วีปั่นปิดท้ายให้แต่ไม่นานก็แซงผมไปก่อน มากลุ่มใหญ่เรื่องเวลาสำคัญ
ต้องรักษาเวลาไม่ให้ช้าเกินไป คนอาจจะคอยได้และทำให้ล่าช้าต่อกลุ่มใหญ่ เพราะเรามีเป้าหมายจะต้องขึ้นเรือพร้อมๆ กัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...พ้นสะพานเจอเนินชันยาวๆ โค้งอ้อมน้ำไปขึ้นบนยอดเนิน หลายคนจอดพักจุดนี้กันก่อน ทั้งทีมนกขมิ้นวันนี้ยังไม่เร่งเครื่องนำไปไกลนัก
เลยได้ทักทายได้ก่อนช่วงนี้ มุมนี้เป็นมุมสูงของเนินเขามองเห็นหมู่บ้านห้วยไซที่ข้ามสะพานออกมา ความคิดที่จะลางานทำซะตอนนี้เลย
บอกเงี๊ยบอย่างพึ่งไปพี่ขอส่งข้อความบอกที่ทำงานก่อนตั้งใจลาเพิ่มแล้ว เดี๋ยวสัญญานจะไม่มี คนอื่นๆ เลยไปกันต่อแล้ว และคิดว่าโอกาส
มาไม่ได้ง่ายๆ การจะจัดทริปมาเองก็คงยากเอาเลยดีกว่า แผนอาจจะเลยขึ้นเชียงขวางไปเลยทีนี้คิดไปไกลกว่าความตัองการแต่แรกซะแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ปัญหาเรื่องการควบคุมระดับน้ำตาลมีปัญหาอีกแล้ว น้ำตาลขึ้นไป 400 กว่าๆ ผมเลยต้องจอดพักทานน้ำเปล่าให้มากๆ เริ่มกระวนกระวายใจประคองตัว
เองไปเรื่อยๆ การทานอาหารมื้อเช้าข้าวผัดไม่ควรทานคุมน้ำตาลไม่ได้เลย บอกให้เงี๊ยบจอดรอเป็นพักๆ เพื่อตรวจระดับน้ำตาลไปตลอดเวลา และเพิ่มยา
ฉีดเข้าไปอีก 10 หน่วยเพื่อลดระดับให้ลงโดยเร็ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ช่วงนี้เริ่มเจอเส้นทางลูกรังแล้ว หมดทางราดยางประมาณ 11 กม. เหลืออีก 25 หลักที่จะต้องเจอทางลูกรังหินลอยก้อนโตๆ เหมือนทางน้ำไหลไปตลอด
เส้นทาง ผมกับเงี๊ยบตามรั้งท้าย เพื่อนๆ รอกันที่ร่มไม้ก่อนเริ่มทางลูกรัง จอดพักทานน้ำกันก่อนเดินทางต่อไป หลายคนเริ่มเตรียมพร้อมทั้งเรืองน้ำหนัก
ยาง ลมยาง ทั้งเตรียมทำใจจากนี้ไป ฮ่าๆๆๆ ผมจอดพักก่อนหน้าแล้วก็เริ่มไต่ทางลูกรังทันที เงี๊ยบก็พร้อมไปก่อนใคร นำหน้าลิ่วๆ หายไปเลย ป้าดาราวรรณ
ก็ปั่นแซงผมไปด้วย นึกขึ้นได้ต้องปล่อยลมยางให้อ่อนๆ หน่อยจะดีกว่า ทางชันขึ้นก็ยากบางทีต้องเข็นไปก่อนตั้งหลักได้ค่อยขึ้นปั่น มีทางน้ำไหลผ่านถนน
เป็นแอ่งน้ำลุยไปด้วย ลูกกรวดมีพบได้ตลอดของเส้นทางถนนที่จะทำให้รถสไลด์หลุดไลท์ได้เสมอ สมาธิกับการปั่นต้องนิ่งไม่หวั่นไหว อาจจะล้มได้ง่ายๆ พี่
เฮียม้งก็ล้มลงไป 2-3 ครั้ง ไม่ง่ายซะแล้วเรา เอาว่ารถหนุ่ยคีรินคงปกป้องเราได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ปั่นพ้นหมู่บ้านสุดท้ายมาได้ไม่เกิน 500 เมตรพบต้นไม้ใหญ่พักบังแดดที่ร้อนจัด ต้นไม้มีก้อนหินใหญ่คล้ายรูปเสือหมอบเฝ้าอยู่ทางเข้าหมู่บ้าน มีศาลเจ้า
สร้างไว้ปกป้องอันตรายให้กับผู้คนแถวนี้ หลายๆ คนเริ่มท้อแท้กับเส้นทางที่ยากขึ้นทุกทีๆ เติมน้ำเตรียมให้เพียงพอ อากาศร้อนมากผมก็หิวน้ำบ่อยๆ ต้อง
เติมไปตลอด จอดคอยหลายคนยังมาไม่ถึง พี่หมอ พี่น้อยดูจะรั้งท้ายกลุ่มตอนนี้ จอดทักทายปราศรัยกันไป ทั้งพี่สมศักดิ์ พี่เสือดอนดี พี่วิทย์ และอีกหลายๆ
คนที่คุ้นหน้าตากันดี ยิ้มแย้ม แค่ไม่เท่าไรก็ล้ากันซะแล้ว มองหาตัวช่วยอีกคงไม่มีแล้วคงต้องช่วยตัวเอง พี่โอมก็ต้องพึ่งตัวเองล่ะคราวนี้ แล้วก็ไปกันต่อ
เงี๊ยบนำหน้าหายไป ผมตามติดๆ แล้วก็หลุดเมื่อมาเจอทางชันๆ ที่ปั่นแล้วเจอคันหน้าจอดเสียหลัก ทำให้แต่ละคนก็เสียหลักหยุดรถตามๆ กันมา

[Kami@GT]

...หนุ่มๆ ทั้งอายุน้อยอย่างผม และมากอย่างพี่แม๊ก ขอถ่ายรูปกันกับลูกสาวเจ้าของเฮือนพักกันใหญ่ ผมก็ร่วมแจมซักรูปนะครับพี่แม๊กไม่ว่ากันเน๊อะ ฮ่าๆๆๆ น้องเค้าน่าฮักหล่ายๆ
ทำให้มีโอกาสอยากจะมาพักอีกซักครั้ง ดูแล้วไม่ไกลจากเวียงจันทร์ เผื่อแวะมาเที่ยววังเวียงอีกซักรอบดีมั๊ย น้องเค้ามีน้ำใจดูแลผู้มาพักอย่างดี รอจนกระทั่งเกือบเที่ยงคืนเพื่อ
ให้กุญแจ และยังแบกสัมภาระให้กับพี่ๆ กันอีก โห...พี่แม๊คใชแรงงานเด็กนะเนี่ย

IMG_0072.jpg

มันครั้งหน้าต้องพักเฮือนพักนี้นะครับท่าน แหมอยากพักนาน ๆ

[Hs9yae]

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความเหนื่อยกันพอควร ได้สัญญานเดินทางกันต่อแล้ว คนที่พักก่อนก็ออกตัวก่อน
ใครยังมาทีหลังก็พักอีกซักนิด ผมก็เริ่มออกตัวก่อนพร้อมน้องเงี๊ยบนำหน้าไปก่อน(อีกแล้ว) ทางที่ผ่านมา
ก็ยังไม่ยาก แต่พอเริ่มล้อหมุนออกจากจุดพักตรงนี้ ก็เริ่มเนินขึ้นชันทันที ผมพยายามอ่านไลท์ของคนข้าง
หน้าระยะกระชั้นแต่คำนึงว่าเคยตามพี่อุ้ยแล้วเกิดล้มกระทันหัน จึงถอยระยะห่างออกมาเพื่อมองหาไลท์
ของตัวเอง การปั่นขึ้นเนินชันแบบทางลูกรัง มีร่องน้ำ หินลอยต้องมีสมาธิให้ดี และค่อยๆ หมุนรอบขาให้
พอดีกับจังหวะเลี้ยวหลบไปตามเนินบางทีก็แคบและลักษณะเนินหลังเต่า เมื่อมีน้ำฝนตกลงมายิ่งทำให้ลื่น
ได้ง่ายๆ ทางเริ่มแคบและแต่ละคนก็ปั่นต่อแถวตามมาติดๆ กัน เมื่อคันหน้าเสียจังหวะก็พลอยให้ทุกๆคน
ที่ตามหลังก็พลอยเสียจังหวะตามไปด้วย จึงต้องเดินจูงขึ้นไปถึงยอดเนินตามๆ กันไป พูดคุยกันสนุก และ
บางคนเริ่มบ่นกันบ้างแล้ว...ป้าดาราวรรณเจอเนินก็เริ่มจอดพักบ่อยขึ้น มองหาเพื่อนๆ ช่วยเรื่องสัมภาระ
ขนน้ำดื่มไปให้ก่อน พี่วิทย์ก็นั่งพักริมทางใต้เงาไม้พลางยิ้มสู้ ส่วนคนอื่นๆ ทะยอยตามๆ กันมา พี่หมอ พี่
น้อยก็ตามขึ้นมาหลังสุดด้วยกัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ผมจับรถพร้อมตั้งท่าปั่นต่อไป ช่วงนี้ทางแคบชันแต่พยายามตั้งมั่นขึ้นบันไดได้ในทีเดียว แล้วก็ควงขา
เร่งจังหวะให้พ้นทางชันและคับแคบ ตามล้อหน้าไต่ข้ามแนวขนานไปกับร่องน้ำและก้อนหินที่ขวางเพื่อ
หักหลบให้พ้น กลัวล้มมากแต่ก็พยายามควบคุมผ่านพ้นเนินชันตรงนี้ไปได้ด้วยดี จากนั้นก็ควบคุมลงดิ่ง
ชันๆ อีกครั้ง พยายามยกก้นโน้มไปด้านหลังตามแบบฉบับการลงเนินที่ดี และคอยควบคุมเบรคให้พอดี
ไม่บีบระยะกระชั้นเกินเพราะจะทำให้หน้าคะม่ำได้ หรือจังหวะไม่ดีก็กลิ้งตีลังกาได้เหมือนกัน ผมก็ลงเขา
แซงทุกคันมาก่อน และปั่นจนมาถึงหมู่บ้านแรกที่เริ่มเส้นทางไม่ดีคือหมู่บ้านหลักสิบแปด จอดคอยคนอื่น
ที่ตามมาอย่างกระชั้นชิด จากนั้นพี่วีก็ปั่นแซงหน้าออกไป ผมปั่นตามต่อไปติดๆ เส้นทางผ่านหมู่บ้านก็
พอจะควบคุมได้ดีหน่อย และก็เจอเนินอีกครั้งทีนี้ชันขึ้นสุดๆ ผมอัดจานหน้าเล็กแต่ควงรอบขาเร็วจี้จี้ตาม
พี่วีไม่ลดล่ะ จนมาถึงสะพานผมเริ่มเหนื่อยหอบทันที ไม่ไหวแล้ว ไม่ได้ซ้อมมาเห็นผลเหนื่อยมากๆ เลย
จากที่มาก่อนคนแรกๆ ตอนนี้หลายๆ คนเริ่มแซงผมไปแล้ว ไม่เว้นแม้แต่พี่สมศักดิ์ เดี๋ยวนี้ขาแรงขึ้นมาก
บางทีผมก็ตามไม่ทันซะแล้ว...

[เอส-เมอร์ริด้า]

...สะพานเก่าที่นี่ยังคงสภาพใช้งานได้ดี แม้ยังมีร่องรอยการชำรุดไม้กระดานระหว่างล้อของรถยนต์ให้
สามารถวิ่งข้ามผ่านไปได้ผุพังไปบ้าง เห็นแล้วก็ชอบถ่ายภาพเก็บไว้ นับวันก็เริ่มจะหายไปจากเส้นทาง
สายหลักๆ กลายเป็นสะพานปูนไปเกือบหมด สะพานแบบนี้สร้างกันมาแต่เมื่อครั้งยังเป็นสงครามในลาว
กันอยู่ ผมก็รอดักถ่ายภาพเพื่อนๆ ไหลลงเขาจากด้านตรงข้ามกันมาเรื่อยๆ เติมน้ำตาลอีกหน่อยแล้วผม
ก็ปั่นต่อไป แต่ดูเหมือนว่าแรงลดลงอย่างรวดเร็ว เมื่อขึ้นไปได้ไม่เกิน 2 ร้อยเมตรจากเนินชันรถเกิดเสีย
จังหวะล้มไปหนึ่งที และหัวใจเต้นเร็วเหลือเกิน จนต้องจอดพักนานจนทั้งพี่หมอ พี่น้อย และเพื่อนๆ ปั่น
ผ่านไปจนเกือบหมด ผมเริ่มค่อยๆ ไปแล้วอาการไม่ดีแล้ววันนี้ เหนื่อยแบบไม่ยอมทุเลาเบาลง จึงต้อง
พยายามค่อยๆ ปั่นไม่รีบร้อน และเนินก็ยังมีขึ้นชันไปเรื่อยๆ และต้องคอยมองไลท์ร่องทางให้ดี ยิ่งมีรถ
สวนมาแต่ละครั้งก็ต้องไหลออกข้างทางไปก่อนแล้ววกกลับมาในเส้นทางอีกครั้ง ทำให้เกิดกังวลมากยิ่งขึ้น
ปั่นไปจนเริ่มตามคนอื่นๆ ไม่ทัน จอดคอยที่ใต้ร่มไม้อีกครั้งพี่หมอก็มาจอดเหมือนกัน แต่ดูว่าร้อนมากๆ
ถึงกับถอดเสื้อแล้ว บอกพี่หมอว่าผมเหนื่อยมากไม่ยอมทุเลาเลย ขอพักนานๆ หน่อย ทานน้ำเยอะๆ และ
ค่อยๆ ไปเรื่อยๆ